Aşk ve Sonsuzluk

Aşk...

İnsan yaşamındaki bu en değerli duygu televizyon dizileri, filmler, gazete ve dergilerde anlatıldığı biçimiyle kabul edilerek ne kadar ucuz bir hale geldi, farkında mısınız?

Sorumsuzca, basit bir hale getirdik ve sonra da yok ettik onu...

"Seni seviyorum," derken kaç kişi bu cümlenin gerçek anlamını biliyor sizce?

Oysa bakın aşk nasıl bir şey, hep birlikte okuyalım şimdi:



REENKARNASYON

Günler geçecek,
Aylar geçecek,
Yıllar, belki asırlar geçip gidecek birer birer...

Hatırladığın her şey yok olduğunda, geriye yalnızca satırları örtmüş gri bir toz ve onun altında sessizce yatan bu kelimeler kalacak...

İşte onları gördüğünde, senden hiç unutmamanı istediğim bir tek şey var:
Eğer ben, öldükten sonra bir gün yeniden doğarsam,
Eğer seni ve seninle ilgili her şeyi, zamanın sonsuzluğa doğru yavaş yavaş akan ırmağının siyah suları içinde tamamen yitirmiş olursam,
Ya da günün birinde soğuk ve bin parçaya bölünmüş zavallı kalbim yeniden çarpmaya başlarsa, bil ki:

Kaç kez olursa olsun, bana verilecek her yeni hayatta ne senden başkasını seveceğim, ne senden başkasını umursayacağım, ne de senden başkasını özleyeceğim.
Yaşamak zorunda kalacağım buzdan daha soğuk upuzun geceler ve kızıl cehennem alevleriyle kuşatılmış gündüzler boyunca tekrarlamak için aklımda ve kalbimde bir başkasının adı asla olmayacak.
En son senin ellerine dokunmuş ellerim hiçbir zaman başka birinin ellerine dokunmayacak.
İçimdeki tomurcuklara gizlenen kelimelerin, ruhuma gün boyunca yağan sağanak özlemlerin rengi daima sen olacaksın.

Bununla da yetinmeyip,
Yeri yurdu olmayan, adını, geçmişini ve aklını neredeyse yitirmiş bir gezgin gibi;

Aşacağım her uzak denizin ötesinde,
Gideceğim her başka ülkede,
Bakacağım her farklı yüzde,
Ve gördüğüm her yeni düşün içinde yalnızca seni arayacağım.

Bunu yaparken;
Sağ elimde sımsıkı sakladığım, sonsuz büyüklükte bir umut,
Sol elimde ise herhangi bir insanın hissedebileceği en ağır, en koyu, en dayanılmaz umutsuzluğu taşıyor olacağım.

Her şeye rağmen, ne kadar zaman alırsa alsın, neye mal olursa olsun, kaç kez doğmak zorunda kalırsam kalayım, bil ki nefes aldığım her gün, her an ve her yerde seni arayacağım.
Belki bin yıl boyunca, belki de gece gökyüzünde ışıldayan en son yıldız sönene ve tüm kainat mutlak karanlığa gömülene kadar yapacağım bunu.

Ne olursa olsun o anı, seni tekrar göreceğim o kısacık ve kutsal kitaplarda anlatılan mucizelerden bin kat daha değerli olan o biricik anı yaşamak için mutlaka yapacağım bu dediklerimi. O an ki -asırlar boyunca seni nasıl özlediğimi söyleyeceğim andır- belki yalnızca üç saniye sürecek veya dört!

Olsun!

Ben yine de ne kadar süreceğini hiç düşünmeden, hiç önemsemeden ve hiç hesap etmeden, hala ellerimde hissettiğim ışık kokan ellerini yine eskisi gibi kendi ellerimin içine aldığımı düşleyeceğim. Yine işaret parmağımla nabzının, usul usul, uçuk mavi attığı bileğinin üzerine görünmeyen iki harf yazdığımı düşleyeceğim...

Ve şunu iyi bil ki:
Ellerine dokunduğum o an sana, gözlerimden düşmeye hazır yüzyıllık yaşların ardında bekleyen derin bir acı ve yeryüzündeki en sınırsız aşktan sızan kopkoyu, kırmızı bir tutkunun duyulmayan çığlıklarıyla bakacağım.

Sen tüm bunlara inansan da inanmasan da sonsuza kadar böyle seveceğim seni...

( Demir- sis çiçekleri )