2014/08/24

SAKLI KENT

Yalnızlıkta kaldığın bir gece yarısı telefonla beni aramıştın. Bense bitiremediğim bir şiirime birkaç dize eklemek için eski daktilomun başına yeni geçmiştim.
Hiçbir şey olmamış ve araya bunca zaman girmemiş gibi kaldığımız yerden devam etmiştik. Görkemli semtlerdeki zenginlerin evlerinden, hemen yanı başındaki kırık dökük gecekondu evlerinden konuşup, insanların kendilerini yalnızlaştırıp, paraya nasıl köleleşerek yenik düştüklerini ve artan mutsuzluklarıyla sürekli kendilerini yitirişlerini, gerçek hayattan kopuşlarını konuşmuştuk uzunca süre.

Söz nasıl dolaşıp gelmişti hatırlamıyorum. ''Denizciler hiçbir yerde kalıcı olmaz,'' demiştin sesin hafifçe titreyerek. Önce susmuş, devamını beklemiştim. Hissetmiştim sonra: Yalnız hayatlarımızı birbirimize emanet edip bitik bir gecenin sonunda, severek, suçlu bir şekilde ayrıldığımız o yorgun sabaha dokunmuştun inceden. Hemen anlamıştım seni.
Telefonu kapatmadan önce acı acı gülerek, ''Sonradan denizci olunmaz, doğuştan bahriyeli doğulur,'' diyerek, bir zamanlar sana söylediklerimi yinelemiştin. Bunca uzun konuşmanın bir anlamı yokmuş gibi yine eksik ve yarım kalmıştı cümleler... Ne zaman gerçekleşeceğini bilmeden, yine aylar sonra gizli bir ittifakla randevulaşıp burukça vedalaşmıştık.
Günler, aylar geçti. Daha önce olduğu gibi, bu gece yine elim birkaç kez telefona gitti. Tuşlara bastım defalarca. Her seferinde yarım kaldı. Arayamadım. Arayabilsem bir anlamı olacak mıydı? Ne konuşursak konuşalım aynı iç sızısı, yine aynı eksik özlem duygusu içimize dolacaktı. Yapamadım, arayamadım seni.

Düşünüyorum şimdi, telefon çalsa, sen arasaydın yine mesela; Saklı Kent'in bulunduğu bu şehirde hâlâ saklanır mıydım ya da ortaya çıkıp açar mıydım telefonu? Oysa sonuna kadar gidip konuşacak o kadar çok şey vardı ki aramızda. Daha önce hiç vaktimiz olmadığını sorgulamıyor, aklımdan geçiriyorum sadece. Herkes birbirinden bir şeyler alıp götürürken birbirimize bir şeyler vermeye, geç de olsa uzlaşmaya hazır olabilir miydik? Belki de...

Şimdi, o günlerin hatırına şarap kadehini şerefine kaldırdığım bir fotoğraf duruyor önümde. Ortasından biraz yırtık, az solgun... Şimdilerde maviliklerde aradığım gerçekleri, bütün güzellikleri siyah beyaz renklerde görüyorum. Yargılamadan bakıyorum. Çaresi yok, seyretmekle yetiniyorum.

Bütün bunların geceleri gökyüzü karanlığından Ay'la yansıyan bir kurgu oyunu olduğunu ve rüya kadar kısa bir aşk filminin sonunu getiremeyen kötü bir senarist olduğumu düşünüyorum. Bilmiyorum aynı filmi kaçıncı kurgulayışım, bilmiyorum aynı yenilgiyi kaçıncı yaşayışım...

Son gece, o ürkek, yalnız şehri ve insanlarını sana emanet edip giderken ''Saklı Kent''e selam göndermiştin. Oysa sen de biliyordun, hiçbir şey eskisi gibi değildi... Birlikte yaşadığımız güneşli günlerin hatırına koca taşların çatlamış karanlık derinliğinde çiçekler filizlenmiyordu artık.

Bu şehirde de insanlar özgür değiller. Bilmiyorlar ama kalabalıklar içinde çok yalnızlar ve sevgiye ihtiyaç duyuyorlar... Sadece yaşamaya çalışıyorlar, sessizce ve suçluca... Acemi, sahte gülüşler... Şartlı reflekse dönüştürülmüş zavallı beyinleriyle kaderlerine boyun eğmişler. Dedim ya sevdiğim, hiçbir şey eskisi gibi değil... Ellerinde değişik oyuncaklarla mutluluk oyunu oynayan mutsuz maskeler...

Mehmet Osman Çağlar
(MAVİ MISRALAR)

Mehmet Osman Çağlar
www.dr-jivago.blogspot.com


Fotoğraf: Zeugma

10 yorum:

  1. Aşk imkansız olanı sevmek midir? Arkasından bir kadeh şarap ya da rakıyla yadetmek. Bilmiyorum, daha güzel bir şey olmalı. Vazgeçmemeli... Sevgilerimle.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tüm romanlarda, filmlerde, şarkılarda geçtiği haliyle öyle galiba.
      İmkansız olan, kavuşulamayan, ayrılık, özlem, acı ya da hüzünle yadedilen sözcüklerde...
      Sevgiyle...

      Sil
  2. Aşk'ın tanımı çok yapılmış, cesur yazarlarca olabildiğince sınırsız anlatılmıştır... ve basitçe, yokuşa vurmadan aşk sadece o an(lar) da yaşanır, bence...

    Yazı, resimle birlikte bütünlük oluşturmuştur. Çok teşekkürler emek ve zahmetlerinize.
    Sevgilerimle

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Rica ederim, ne demek...
      Resmin bütün oluşturduğunu düşünmeniz ve beğenmeniz sevindirdi beni.
      Ayrıca asıl emek ve zahmet sahibine, yani size ait.
      Kitabınızda yer verdiğiniz ve severek okuduğum etkileyici denemelerden biriydi.
      Blogumda yayınlamama izin vererek konuğum olduğunuz için ben teşekkür ediyorum.
      Sevgiyle...

      Sil
  3. "Mutluluk oyunu oynayan mutsuz maskeler" Ne kadar anlam yüklü neler yaılır bu cümle baz alınarak. Mehmet beyin şiir kitabı da nefis almayanlara şiddetle tavsiye ediyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bloğumda da belirttim çok özür sizden ve Mehmet beyden. Bu öykü kitap çıktıktan sonra birkaç blogda yayınlandı. Ben kitabı ilk çıktığında almıştım. Bir an burada da görünce kitapta değilde öteki bloglarda okumuşum gibi geldi.

      Sil
    2. Özür dilemenize gerek yok İlhan bey. Özür dilemesi gerekenler başkaları...Sanal alemde emeğe hırsızlık çok fazla. Size 2 örnek vereceğim. Face de paylaştığım bir şiirimi ve kitabımdaki "Denizler" şiirimi şiir siteleri çaldılar. Enteresan olan Denizler şiirimi Yılmaz Güney'in resmi altında isimsiz paylaşmışlar, 7200 beğeni, 2400 civarı paylaşım yapılmış.(3 sene önce kadar 6 Mayıs'ta bloğumda paylaşmıştım.) Dostlarla mücadelesini verdik, her ikisini de silmişlerdi... kuru bir özür bile dilemeden. Bunlar benim yakalayabildiklerim, kim bilir daha neler var... Aynı şey Zeugma hanımın başına da geldi anımsadığım kadar...

      Sil
    3. Çok teşekkürler İlhan bey.

      Sil
    4. Bence de özüre hiç gerek yok İlhan Bey. Gerçekten de bir karmaşa yaşanmış
      Siz bu kitabı okumuş, çok beğendiğiniz için ''Kitap Kokusu'' blogunuzda tanıtmış biri değil misiniz? Google listelemesinde ilk sıralarda çıkıyor.

      Sil
    5. Siz hiç hırsızların özür dilediğini gördünüz mü Mehmet Bey?
      Çıldırmak işten değil. Biraz daha ünlü olanların adlarını - fotoğraflarını kullanarak yani kimliklerine de bürünerek istediklerini yapıyorlar. Her ünlüden en az üç adet fake var dikkat ederseniz. Onlar nasıl dayanıyorlar acaba? İyi ki Google gerekeni yapıyor artık.
      Evet, benzer durum benim de başıma geldi. 5-6 yıl önce açılmış bir blogum daha vardı, biliyorsunuz..Almancadan şiir çevirileri yaparak başlatmıştım. Google ''translate'' uygulamasına girince bıraktım. Deneme amaçlı minik şiirler yazmaya başladım. Bir gün bir tarama yaptım ki neredeyse hepsi çalınmış, orada burada kullanılıyor! Çok can sıkıcı gerçekten. Kapatıp kurtuldum ve bu bloguma ağırlık verdim.

      Sil