ZEUGMA

İçindeki Sen

2012-01-28T00:25:00.007+02:00

İçinde varlığını bugüne kadar hiç hissetmediğin bir sen daha var,
biliyor musun?

Kendini özenle saklamış, inanılmaz bir dikkat ve duyarlılıkla seni izlemekte olan; hiç tanımadığın, tanışmadığın en yakın dostun...

Şimdiye kadar ne yaparsan yap bir türlü başaramadığın, içinden çıkamadığın, çoğu kez kendine kızarak dayanmaya devam ettiğin, kısacası ''beynini devre dışı bırakıp kalbini kullandığın'' davranışlarında yanıbaşındaydı.
Hiç sesini çıkarmadan sabretti seninle birlikte...

''Şu anki sen''i ilk haline getirmeye, beynini tam teşekkül devreye sokmaya odaklı bir sen bu.

Senden habersiz, fakat senin yerine, eşsiz kalıcılıkta bir formül uygulayıp söküp atacak o ''eski sen''i. Hayır, hayır. Freud'un ''ilkel benlik'' dediği, her daim baskın kalmak isteyen ''id'' le karıştırma.
Hem o, hiçbir kuralı önemsemiyordu.

''Bir ben vardır bende benden içeri,'' demişti hani Yunus Emre.
Bu, başka bir sen...
Sessiz soluksuzca sen yapacak seni...
Kalbî yaklaşımlarına ayar çekip dengeleyecek...

Yalnızca günü geldiğinde...

Öyle bir sen ki bu, ne zaman devreye girdiğinden haberin bile olmayacak.
Kendini tanıyamadığın bir anda, eski senden eser kalmadığını gördüğünde anlayacaksın varlığını...
O kadar çok şaşıracaksın ki, kalbini, ruhunu, tüm benliğini yoklayacaksın panik içinde !!!

Bunun nasıl gerçekleştiğini çözemeyeceksin!

Aslolan; senin başaramadığını onun başardığı, muazzam bir teşekkürü hak etmiş olduğu...

Eğer onunla tanışmışsan, bundan sonrası sadece, ne kadar şanslı olduğunu düşününerek onun varlığına şükretmekle geçecek.

Huzur içinde...

(Bu yazı otomatik kayıttan yayına girecektir. Selam ve sevgilerimle...)

Adını Feriha Koydum

2012-01-21T00:19:00.043+02:00

Nasıl bir ülkede yaşıyoruz biz?
Yeşilçam klasiklerinin değişmezi olan ''fakir kız-zengin oğlan'' (ya da tam tersi) senaryolu dizilere bu ilgi hâlâ neden?

Tam 1 yıl önce başlayan ''Adını Feriha Koydum'' son gaz devam ediyor.
O kadar tutmuş ki bu dizi, başrolü üstlenen Vahide Gördüm'ün kanser olup ekipten ayrılması bile durduramamış olayı. Senaryoyu ona göre ve güya mantıklı(!) bir neden bulup değiştirivermişler.

Buraya kadar ''Tamam'' diyelim hadi. Peki ya, kapıcılık mesleği toplumun en alt tabakası olarak görülüyor, her bölümde sürekli aşağılanıyorsa??

Dizide Etiler'de oturan zengin tabaka çocuklarının sık sık ''Bir kapıcı kızı kadar olamadın!'' diye azarlanması, kapıcı kızı olan Feriha'ya okuduğu üniversitede doğum günü için kocaman bir çöp kutusunu hediye paketi yapıp üzerine ''İyi ki doğdun Feriha'' yazmaları, başka bir bölümde tahtaya ''İki ekmek, bir süt Feriha'' yazıp, kahkalarla gülüp alay etmeleri...?
İğrençten bile öte...
Çok çok ucuz bir senaryo akışı bu...
Öyle ki, bu kadarını ilkokul çocukları bile yazmazdı.

Sanmayın ki bunları izlediğim için biliyorum. O kadar çok seyreden, bilen ve konuşan var ki!

Sırf bu nedenle, az önce özellikle oturup izledim dizinin son 15 dakikasını. Daha önce kulağıma çalınanlardan hiç farkı yoktu. Demek ki bu aşağılama olayı gerçekten de dakika başı tekerrür ediyordu. Hatta bu bölümün son dakikaları bile zengin bir çıyanı canlandıran kızın nikâh törenini basması ve ''Kapıcı kızlarının zaferi!'' haykırışlarıyla, aşağılamalarıyla nihayet buldu.

Bunları neden mi yazdım? Çünkü etkilerini bizim kapıcımızın üniversitede okuyan oğlunda gözlemiştim bu yaz. Koskocaman delikanlı evden gündüzleri asla çıkmıyor, akşam karanlığı çöker çökmez bisikletine atlayıp bir gölge gibi, kimselere görünmemeye çalışarak kendini sokaklara atıyordu. Kızkardeşleri ona keza. Küçük olanla okuduğu ilköğretim okulunda benzer şekilde alay edildiğini, çok ağladığını duymuştum bir ara.

Yapmayın! Bu kadar yapmayın!
Kapıcılık bir hizmet sektörüdür. Diğer ülkelerde de mevcut önemli bir sektör.
Onlar olmasa biz ne yapardık?
Sayıları yüz binleri bulan bunca insanı, çoluğunu çocuğunu incitip durmayın.
Ruh sağlıklarını bozmayın!
Yeter artık!!!!

SSL Bağlantı Hatası

2012-01-18T19:58:00.020+02:00

Yıllardır bilgisayar kullanırım.
Bu süre zarfında birçok teknik arızayla karşılaştım. Mümkün olduğunca kendim halletmeye, çözümlemeye çalıştım.
İki yıl önce gittiğim bilgisayar kursunun yanı sıra, önümde birkaç kelime tag'leyince açılan Google gibi koskocaman bir derya vardı ne de olsa. Bunu yaparken kalıcı biçimde epeyce şey öğrendim.
Bilgi bilgiyi doğurdu her şeyden önce.

Fakat birkaç gündür yaşadığım sorun ilk kez başıma geldi.
SSL Bağlantı Hatası...
Kumanda Panelime bir türlü giremiyordum. Bilgisayarım, bağlantıyı sadece blogger.com sayfası ile sağlayamıyor, defalarca denememe rağmen olmuyordu.
Blogger kimliğimi de kaybetmiş durumdaydım.
Herhangi bir hata yapmış olduğumu sanmıyordum. Düşündüğümde en çok kullandığım sayfaydı blogger. Sadece bu vardı. Ve Google Chrome tercih eden biri olarak açılan sayfa şu idi:

Tarayıcı değiştirip Firefox, Internet Explorer ve Opera'yı denediğimde de söz konusu sayfa bir türlü açılmıyor, değişik ikazlar biçiminde error veriyordu.

İnternet üzerinde yaptığım incelemeler sonucu bugün kesin çözüme ulaştım.

İlk yaptığım; tüm tarayıcılarımdan önbellekleri/çerezleri silmek oldu.
Fakat bu kalıcı bir çözüm getirmedi.
Sorunun kaynağı adres çubuğundaki tek bir harften kaynaklıymış oysa. Tarayıcınız hangisi olursa olsun, error verirken link adresi s harfi ile gelen sayfadaki s'yi siliyor, URL'nin alan adının doğru olduğunu da kontrol edip yeniden enter'lıyorsunuz. Hepsi bu...

https://www.google.com/........

http://www.google.com/........

Kısa sürede çözümlemek adına; başına gelmiş ya da gelecek olanların bilgisine efendim...

Teknik arızasız, sağlıklı ve huzurlu günler dilerim...
Sevgiyle...

Eşsiz Kristal Motifler

2012-01-14T21:44:00.045+02:00

Kar, doğa olayları içinde beni en çok şaşırtanıdır.
Etrafı kaplayan o bembeyaz örtüye, ''Aaa!! Kar yağıyor!'' diye sevinmenin, bütün pislikleri kapatan, doğaya gelinlik giymişcesine yakışan bembeyaz, harika bir örtü olduğunu düşünmenin ötesinde inanılması güç bir mucizeye şahit olduğumuzu, bu mucizenin tam ortasında yer aldığımızı düşünürüm.

Gökyüzünden salına salına, adeta dans ederek inen bu bembeyaz, karbeyaz minik kristallerin her birinin değişik geometrik şekiller barındırdığını bilmeyenimiz yoktur sanırım.

Peki ya bu harikulade motiflerin, dünyanın oluşumundan itibaren yağmış ve yağmakta olan kar taneleri dahil, her birinde farklı olduğunu, tıpkı insanoğlunun parmak izlerinde olduğu gibi hiç birinin diğerine tıpatıp benzemediğini ve benzemeyeceğini?
Kar kristallerinin hepsi altı köşeli olmasına rağmen bugüne kadar aynı büyüklükte ya da şekilde ve eşit sayıda su molekülü ihtiva eden benzer iki kristale rastlanmamış olduğuna inanabiliyor musunuz?

İngiliz bilim adamları bu olağanüstü gerçeği 24.000 kar tanesi üzerinde uzun süren araştırmalar sonucu çıkarmışlar ortaya.
Düşünsenize, katrilyonlarca kar tanesi saniyeden daha kısa zaman dilimleri içinde ve ''farklı motifler halinde'' şekilleniyor, fakat en hassas terazilerin bile zor ölçebileceği ''eşit ağırlıklarla'' yeryüzüne düşüyor.
Nitekim; farklı ağırlıktaki maddeler düşerken, ağır olanı daha hızlı yol alıp önünde bulunana çarparak veya birleşerek ilerlemez mi?

Kar kristallerinin en fırtınalı havada bile gökyüzünde birbirleriyle çarpışmadığı gerçeği var bu yüzden.
Eğer çarpışsalardı neler olabilirdi hiç düşündünüz mü? Yeryüzüne ininceye kadar geçen sürede devasa kütleler oluşturup insanoğluna zarar verirlerdi. Hem de birleşme özellikleri bu kadar yoğunken...

Hepsini bir yana bırakalım; bu mükemmel kristallerin tek bir tanesini bile en yetenekli ressam ya da mimar dakikalarca uğraşıp çizebilir mi sizce?

Bu bir mucize değildir de nedir?
(Görseller: Wikipedia)

Hayat Kurtaran Cümle

2012-01-07T21:17:00.058+02:00

Üst katımız boştu ve kimin geleceğini büyük bir merakla beklemekteydik.
Bir gün yolda karşılaştığım eski bir dost ''Siz yandınız, biliyor musunuz?'' dedi. Kısa süreli bir şok geçirip nedenini sorduğumda, ''Üst katınıza çok lanet insanlar geliyor. Tıraş Zehra geliyor,'' dedi.
Anlaşılan lakabıyla bile korkutan namlı biriydi gelecek olan. Kahretsindi...
Devamında, kısa bir özet geçti kadın hakkında. Daha geçenlerde sokakta, caminin önünde yengesiyle kavgaya tutuştuğunu, kadının yüzünü gözünü yırttığını, etraftakilerin zor ayırdığını söyledi. Köydeki kıraç tarlalarına şirketin birinin yüklü bir para ödediğini ve bizim üstteki daireyi o parayla satın aldıklarını...

Anlatılanları taş kesilmiş bir şekilde dinliyor, öyle bir kadınla altlı üstü otururken olacaklar daha o an gözümün önünden geçiyordu. Eyvahlar olsundu. Zaten bende şans mı vardı? Hayatın neredeyse her alanında illaki karşıma mücadele edilecek birileri çıkardı. Anlaşılan yine çok büyük bir sınavdan geçecek, epeyce yorulacak, ben benden gidecektim...
Moralim mağmanın en derin noktalarında kendine yer bulmaya çabalarken;
''Adı neden Tıraş Zehra ki? Berber ya da kuaför mü bu aile?'' diye sordum saf saf...
''Hayatım, kadının sakalları var. Bildiğin, erkek gibi tıraş oluyor, anlasana,'' dedi ve bastı kahkahayı...

Üç beş güne kalmadan bir hafta sonu evin her iki balkonunda da şıpır şıpır sesler başladı. Bir de baktım; üstten resmen kapkara ve yağlı sular iniyor aşağı. Hem de öyle böyle değil! O panikle kafamı balkondan yukarı uzatıp, olabilecek en yumuşak ses tonumla: ''Bakar mısınız?'' diye seslendim.
Tıraş Zehra'ydı bakan, adım gibi emindim. Çünkü aynen erkeğe benziyordu. Başörtülü bir erkek! Temizliğe gelmişti.
Ve lağıma benzettiği balkonu görüp verdiği tek yanıt;
''Olacak o kadar!'' oldu, düşünebiliyor musunuz?

Bismillah! Kadınla maceramız başlamıştı...

Bir akşamüstü eski bir kamyon dayandı apartmanın önüne. İçindeki üç-beş eşya kısa bir sürede taşındı tepemize.
Daha o gece saat 3'e kadar müzik açtılar son ses. Tepindiler, tepindiler. Biz, o gün taşındıkları için ve de namlarını duyduğumuzdan ses çıkarmayıp katlansak da; bir üst kattakinin rahatsız olduğunu, kapıcıyı gönderdiğini,
''Ev kutlaması yapıyoruz,'' yanıtını aldığını öğrendik ??!!??

Devamı mı? Verdikleri iğrenç rahatsızlıklardan başka ne olabilir?
Cehenneme benzeyen uykusuz günler, yaşadığımız sayısız mağduriyet...
Her şeyden önce; sabaha kadar uyumayan, çocuklarını da uyutmayıp tepemizde güm güm koşturan bir aile düşünün. Sağa sola, Çerkez oldukları için çok geç yattıklarını, adetlerinin bu olduğunu söylediklerini...

Devamını tek tek sıralayıp uzatmayacağım.
Özetle; Tıraş Zehra'yla adam gibi tek kelime dahi konuşmamız kısmet olmamış, hayatımız mahvolmuştu.
Zaten belliydi ki. Daha o gün, balkondaki yağlı suları gösterdiğim an gözdesi olmuştum!!!

Şimdi esas konuya gelelim:
Bu yontulmamış kereste kadının tabii ki de en büyük hobisi balkonda halı dövmek ya da kilim silkelemekti. Bir iki kez aşağıda çamaşır asılı olduğunu ya da kahvaltı etmekte olduğumuzu söylemeyi denedim; ama duymadı bile. Daha hızlı vurdu halıya. Yetmedi, ertesi gün de yaptı. Ne zaman eve gelsem 5 dakika sonra halı sesleri başlıyordu. Kesin şizofrendi bu kadın. İyice anlamıştım artık...

Daha sonra muhteşem bir keşif yaptı: Havanın sıcak olduğu günler penceresini açtığımız odalar!!!
O odaların tepesine gelip evde ne bulursa silkeliyor, çarşaf, kilim, battaniye, paspas, kısacası (içinde en başta dökülen kendi sakalları ve kılları bulunan) her şeyi tozla birlikte aşağıya boca ediyordu.

Ta ki bir cumartesi sabahı saat 8'de, yattığım odanın tepesine gelip yine işe başladığı ve
''Bir gün seni halınla birlikte çekip aşağı indireceğim!'' diye çıldırmış bir şekilde bağırdığım o güne kadar...

Bu cümleden sonra birkaç saniyelik bir duraksama oldu...
Halı hızla içeri çekildi...

Vee... Zehra Hanım(!) o günden sonra bir daha üst kattan asla ve kat'a hiçbir şey silkeleyemedi...

Ne kadar etkili bir cümleymiş Tanrım! Sana şükürler olsun...
Bir şizofrenin histerik zevklerini elinden alıp bu kadar korkutacak kadar etkili...
Şiddetle tavsiye olunur size de...

Mutlu, huzurlu bir hafta sonu dilerim hepinize...
Sevgilerimle...

Görsel: Onur GÜRLEYEN

Hayat Bazen Kabustur!

2012-01-03T16:37:00.050+02:00

Toplumun her kesiminde rastladığımız, insanlara hayatı zehir etmeye endekslenmiş insan müsveddeleri vardır hani. Sanki uğursuz bir el böylesi tipleri itinayla kodlamış ve eşit aralıklarla aramıza serpiştirmiştir.
Nereden türemişlerdir, eylemlerini nasıl bir ruh haliyle gerçekleştirirler henüz çözebilmiş değilim; ama anladığım tek şey sayıları küçümsenmeyecek derecede çoktur ve yeryüzü varolduğundan beri süregelmektedirler.
Empati duygusu nedir, yanından bile geçememiş bu insanların beynine o uğursuz el, bir virüs şırınga etmiştir sanki. Zerkedilen virüs bunlara durmadan şöyle der:
-''Boşver, ne derlerse desinler. Sana ve hayatına kimse karışamaz! İstediğin gibi yaşa, istediğin gibi davran. Dünyada senden başka kimse yok! ''

Çok uzağa gitmeye gerek yok, oturduğunuz ev mesela. Apartman dairesi veya müstakil konut, hiç farketmiyor. Alt katta, üst katta ya da yan taraflarınızda bu türden bir insan yaşıyorsa olay bitmiştir. Hatta yandığınızın resmidir. Ve o hayat, hayat olmaktan çıkmıştır...
Artık her türlü programınızı ona göre ayarlamak zorundasınızdır. Yaşam tarzınız neredeyse onunki ile bir gitmeye başlamıştır. Onun izin verdiği ölçüdedir.
Birazcık insaflıysa rahat edersiniz; ama nafile. ''Rahat etmek'' deyimini tamamen çıkarın siz lügatinizden.

Sözgelimi; azıcık balkona çıkmışsınızdır. Aniden bir halı sarkar önünüze. Görüş alanınızın yarısını kapladığı yetmez gibi, altta insan mı var, çamaşır mı asılı demeden güm güm dövülmeye başlanır. Toza mı yanarsınız, çıkan o medeniyetsizlik alameti iğrenç sese mi? Yumuşak bir ses tonuyla gerçekleştirdiğiniz en nazik ricalarınız bile kulak arkası edildiğinden, çaresizlik içinde toplanır, girersiniz içeri.
İpler hep onun elindedir. Uyarmaktan bıkmış, hayatınızdan bezmişsinizdir...

Yatış kalkış saatleriniz mi? O ayarlar. Uyku süreniz onun izin verdiği ölçüdedir.
Dinlediği tür müzikten siz de hoşlanmak zorundasınızdır, çünkü kulaklarınıza ne tıkarsanız tıkayın, seçtiği o ''eşsiz'' müziğin içeri girmesini engelleyemezsiniz.

İnsanoğlu bugüne kadar bir sürü icat geliştirdi, kaç yıl önce aya çıkıldı, görüntülü telefona kadar bir sürü icat var. Ama neden kulaktan içeri ses geçirmeyeni yok içlerinde. Neden? Neden..?
Mümkün mü değil böyle bir şeyi icat edebilmek, yoksa bilim adamları da mı duyarsız bu konuya?
Ama bence buna çok ihtiyaç var. Lütfen birileri el atsın, rica ediyorum !!

Bundan beş-altı yıl kadar önce büyük bir alışveriş merkezinde görmüştüm. Evet evet. Yanlış görmüyordum. ''Slikon Kulak Tıpası'' yazıyordu. Sevinçten deli olacaktım. Sonunda aradığımı bulmuştum. Oradaki yetkililere gerçekten ses geçirip geçirmediğini sorup, heyecanla onay istediğimi hatırlıyorum. Asla ses geçirmediğini söylediklerini. Eve gelip bir an önce denemek istediğimi...
Kabuslarımın hiç değilse sesle ilgili olan kısımları sona erecekti çünkü. İş göreceğe benziyordu.
Sonuç mu? Tabii ki hüsran. Sadece banyoda ya da denizde, havuzda yüzerken kulağa su kaçmasını engelliyormuş meğer. Hayatım böyle kabusken kulağıma su kaçsaydı keşke! İsterse şelaleler aksaydı, hiç mühim değildi. Başkalarının çıkardığı seslerden, gürültülerden bıktım usandım ben!
Çok fazla usandım !!!

Irk olarak çok çok eski geçmişimize bir göz atarsak; aslında göçebe bir toplum olduğumuzu, yerleşik hayata sonradan geçtiğimizi görüyoruz. Ve ben kent yaşamını dikkatle gözlemlediğimde göçebe özelliğimize ilişkin küçük detayların hâlâ kaybolmadığını görüyorum...
Örnek mi? Bir ara beyaz koyun postlarından yapılma aksesuarlar, bazı araçların göğüslüklerinde veya arka camlarının önünde kullanılırdı. Eski Türk filmlerinde falan görmüşsünüzdür mutlaka. Yaylalarda atın üzerinde dolaşan atalarımız, eyer yerine ne kullanıyorlarmış, dikkat ettiniz mi? İşte bu postları !

Başka bir örnek: Deniz kenarındaki kentlere bakın. Bizim halkımız daha çok nerelere yerleşmiş? Çoğunlukla yüksek kesimlere, dağ yamaçlarına. Yani "su"dan oldukça uzak noktalara...
Oysa aynı çağlarda diğer ırklar hep deniz kenarlarını tercih etmiş, suyla, denizcilikle, ticaretle ve denizaşırı toplumlarla ilişkilerini geliştirmeye çabalamışlar.

Büyük kentlerde, evlerinin bahçelerinde tavuk, koyun vb canlıları -ekonomik beklentiler hariç- beslemeye devam etme, lüks sitelerin bahçelerinde salça vb kaynatma isteği sizce nereden kaynaklanmaktadır? Genlerimizin derinlerinde kalmış göçebe kültürünün kalıntısı olabilir mi? Ya da su ve kanalizasyon altyapısı "olmasa da olur" düşüncesiyle yer seçerek yeni yerleşimler kurmak ve bu tür zorunlu kentsel altyapılara "sonradan yapılsa da olur" mantığıyla izin vermek sizce hangi rahatlığın eseri olabilir?

Çok çok eskilerde, yaylalarda, ovalarda; suya, hijyene, yola, ize, mevcut doğa koşullarında gereksinim duymadan yaşamış bir ırkın genlerinden hâlâ izler taşıyan bu insanlar umursamazca halısını dövmüş, gece yarısı müzik açmış, yüksek sesle konuşmuş, yere tükürmüş, sizi, beni, uygarlığı rahatsız etmiş, çok mu?

Aşkın Gücü

2011-12-26T16:35:00.030+02:00

Karikatür; hepimizin bildiği gibi, ele alınan her türden konunun komik ya da iğneleyici olması bakımından abartılarak ve hatta çarpıtılarak çizilmiş resim biçimidir. Ve bence hayatın gerçeklerini en güzel şekilde yansıtma yoludur.

Uzun bir süredir takipçisi olduğum KOMİKLİKLERİM adlı blogunda değme çizerlere taş çıkartan karikatürlerini keyifle izlediğim, Yıldız Teknik Üniversitesi öğrencisi Onur GÜRLEYEN, bundan böyle derslerinden ve sınavlarından vakit bulabildiği oranda usta çizimleriyle Zeugma'ya eşlik edecek.

Yoğun bir sınav döneminde olan Onur, başlangıç aşaması için, hazırda bekleyen son karikatürünü Zeugma'ya gönderdi. Dolayısıyla görsel ve konu Onur'dan, görüş ilave etmek bizden...

Ferhat'a Şirin için dağları deldirecek kadar abartı güçte bir duygu olmadığını bilsek de, aşkın eski çağlardan beri duyduğumuz o efsanevi şekline rastlayan var mı aramızda?

Sahi nedir ''aşkın gücü''?
Var mıdır böyle bir güç?
Karikatür çok mu abartılmış ya da çarpıtılmış sizce?
Bence kocaman bir HAYIR !

Aşk artık olsa olsa menfaatler uğruna; para, şöhret, ünvan ya da parlak bir gelecek adına sergilenen çabaların ortak adı oldu. Özellikle de medyatik isimler tarafından ortalık yerde ve ucuz bir şekilde çarçur edilen zavallı bir duygu!

Şimdilerde ''Osman'ın Gücü'' her türden...

* * * *
SEVGİ, BARIŞ VE HUZUR DOLU BİR YIL OLMASI DİLEĞİYLE, YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN!

Tanrılar Tanrısı

2011-12-21T15:38:00.038+02:00

Antonio Vivaldi-Four Seasons(Winter)

Yağmur çiseliyor yine. Odayı klasiklerden ''Vivaldi 4 Mevsim'' dolduruyor.
Camın önüne yaklaşıp, çoktandır güneşten nasibini alamadığı için kiremit rengine dönüşen sokağı inceliyorum. Ortalıkta garip bir sessizlik hakim.
Az ileride, yapraklarını döküp tuhaf bir renge bürünmüş bir iğde ağacı var. Onunla göz göze geliyorum. Utangaç bir tebessüm yerleşiyor yüzüne. Rüzgârın etkisiyle, sanki reverans halleri oluşuyor üzerinde. Hemen karşıda kurşuni zeytin ağaçları var. Onlar da aynı etkiyle selam duruyor.
Bir beklenen var gibi...

Tam o an Vivaldi'nin dört mevsimi betimleyen ezgileri iğde çiçeği, zeytin ve defne kokularıyla harmanlanıyor. Dört mevsim hızla aşılıp çağlar, çağlar ötesine uzanan sihirli mavi bir ışık dolanıyor orta yerde. Ve görünmeyen bir el her yeri, her şeyi maviye boyuyor.
Uzaklardaki sıradağlara kadar görünen ne varsa mavi !!
Yağmur bile mavi yağıyor...

Ya ben? Tüm evren maviyken, böylesine masmaviyken, ben de bir deniz olmalıyım şimdi.
Sesim, nefesim, ellerim, her şey mavi...
Gökyüzüyle birleşme vakti...

Birden ortalık kararıyor ve yeri göğü sarsan bir gökgürültüsü yankılanıyor!

Yıldırımdan yapılmış arabası ile binlerce yıl öncesinden kalma yontulara gizlenmiş Tanrıların Tanrısı, gökyüzünün ölümsüz tanrısı ZEUS çıkageliyor Olimpus Dağı'ndan...
Başında defne dallarından tacı, elinde yıldırımdan yapılmış asası...

''Kirlettiğiniz tüm renkleri umudun rengi maviye boyadım!'' diye gürlüyor Zeus...
''Şimşeklerle kutsadım ve size yeniden teslim ediyorum. Umudu besleyip büyütün. Tertemiz bir gökkuşağı ile sarmalayıp yeniden gökyüzüne bırakın!''

Ve diken diken olmuş mavi saçlarıyla Olimpus'a geri dönüyor...

--------
Vivaldi henüz bitmişti...
Zeus'un gözlerimden hiç silinmeyen aksi
Gökkuşağının sekizinci rengiydi şimdi...
Beşinci bir mevsime girilmişti...

İnat Nedir?

2011-12-12T14:03:00.045+02:00

Genellikle keçi inadı, katır inadı gibi deyimlerle hayvanlarda bulunduğuna vurgu yapılsa da, inat için ''İnsana mahsus duygulardandır ve en sinir bozucusudur,'' desek abartmış olmayız herhalde.
Üstelik asırlar öncesinden süregelmektedir ve genlerle ilgisi olduğu da kesindir. ''Arnavut inadı'' örneğin...
Laz inadı, Boşnak inadı, sarı inadı, gâvur inadı...

Bu kelimeyle ilgili aklımıza ilk gelen nedir, bir düşünün bakalım.
Daha çocukluğumuzda ''Hahhah hay, hahhah hay, hahhahhaayy ♫ ♪ ♫...'' diye nakaratlanan, bir köprüde karşılaşıp birbirine yol vermeyen ve toslaşan, bu şarkıyla birlikte zihnimize adeta resim olarak da kazınmış iki inatçı keçi, değil mi?

Zaten bu duygunun ortaya çıkması için en az iki kişi gerekli. İnatlaşılan konu her iki tarafın da katkısıyla gerçekleşir çünkü. Hem Cuma gelinceye kadar adada Robinson da kimseyle inatlaşmamıştı.
Öyle ya, ağaçlarla inatlaşılmaz. Duvarlarla da...
O zaman, duvar tenisi(squash) oynadığınızı düşünün şimdi.
Maçın bitmesi yüzde yüz sizin isteğinize mi bağlıdır, evet...
Peki ya normal tenis oynuyorsanız ve karşınızda biri varsa?

Siz dünyanın en sabırlı, en uyumlu, en mülayim kişisi olsanız bile karşınızdakinin bünyesinde inadın en üst derecesi barınmaktaysa, su katılmamış ve hatta ölümüne bir inatsa bu, Nuh deyip peygamber demiyorsa işiniz bitmiştir. Yakar geçer bu duygu adamı, saçını başını yoldurur. Sizde tahammül sınırları tenis oynamaktayken bu kez, özünde inadı uygulayan iradeyi bozmaktadır kendi farketmeden. Hata yaptığını bile bile devam etmekte, keskin sirke küpüne zarar vermektedir...

Bu noktada yine zihnime kazınmış bir resmi buraya eklemeli:

Maria ve Katy Campbell adlı şu İngiliz ikizlere bakın. Yaşamlarına 11 yaşına kadar sağlıkla devam ederken, babalarının bir sözüne kızıp, yıllarca yemeyip içmemişler inatla. Sonuç anoreksiya tabii ki. Üstelik ikisi de doktor.

İnat duygusunun zekâyla da ilgisi olmaması ne garip değil mi?
Aferin kızlar! Bu ne güzellik!
Devam edin olur mu?

Bir Metin Altıok şiiriyle bitirelim mi..?
''Hâlâ sağ mısın, ulan?
Hâlâ yaşamak üzerine mi,
İnatçı deyyus?
Zehir kim için icat edildi, ulan?
Ucu ilmekli ip niye icat edildi
Marsık?
Elektrikli sandalye,
Galata Kulesi,
Atom? "

Aşure

2011-12-04T16:32:00.081+02:00

Hiç düşündünüz mü, aşure kelimesi ne çok anlam barındırır içinde...
Öncelikle; değişik renk ve tatlarda birçok malzemenin bir araya gelip birleşmesi, birbirleriyle uyumu, çok çeşitliliğin doyumsuz halidir. Sevgiyle ve inançla sunmanın güzelliği, sevinci, heyecanı, mutluluğu. Sıcacık bir paylaşımın kutsanmış hali...
(Farkettiniz mi? Bu tanımlar ''blog yazmak''la da eşdeğer sanki. Ne kadar benziyor sahi.)

Hayır işlemek ve gönül almak adına dini ve kültürel bir öge olarak süregelmekte olan aşure geleneği ''sevinç ve hoşgörünün simgesi'' olarak geçiyor, biliyor muydunuz?

Aşureye bayılırım ben. Bu yıl henüz yapmadım; ama böyle bir vesileyle, hepimiz adına ''her zamankinden biraz daha fazla hoşgörü'' dilemek ihtiyacı hissettim gerçekten.
Sevgiyle...

* * *
YAPIMI
Malzemeler:
- 1,5 su bardağı aşurelik buğday
- Yarım su bardağı pirinç
- 4,5 su bardağı şeker
- 1 kahve fincanı kuru fasulye
- 1 kahve fincanı nohut
- 1 kahve fincanı kuru üzüm
- 1 portakal kabuğu
- 6 adet kuru incir
- 6 adet kuru kayısı
- Yarım fincan kuşüzümü
- 1 kahve fincanı gül suyu [isteğe bağlı]
- Dövülmüş ceviz ya da fındık
- 1 paket vanilya
- Tarçın

İşlemler:
1- Nohut ve fasulye ayrı kaplarda akşamdan ıslatılır. Ertesi gün yine ayrı kaplarda iyice yumuşayıncaya kadar haşlanır. Buğday da akşamdan 10 bardak suyla büyükçe bir tencerede 5 dk kaynatılıp altı kapatılır. İçine ince kıyılmış portakal kabuğu eklenir ve sıcakken, üzeri yoğurt mayalıyormuş gibi bir bezle sarılır.
(Sabaha kadar suyu çekip iyice yumuşayacak, mis gibi kokacak ve işimizin en zor kısmı hallolacaktır.)

2- Ertesi gün açıldığında halen sıcak olan bu tencerenin içine pirinç de eklenip suyu azaldıkça kaynar su ilave edilerek taneler kayboluncaya kadar haşlanır.

3- Haşlanmış nohut ve fasulye bu karışıma ilave edilir. 20 dakika bir arada kaynatılır.

4- Şeker, ayıklanıp yıkanmış kuru üzüm katılır. Şeker eriyinceye kadar karıştırılıp on dakika kaynatılır. Bu aşamada istenirse 1 su bardağı süt ilave edilir.

5- Küçük küçük doğranmış incir, kayısı katılır, kuş üzümü ilave edilir ve gül suyu eklenir. Beş dakika daha kaynatılıp ateşten alınır. Vanilya ilave edilir.

6- Sıcakken tek kişilik kâselere konur. Biraz soğuyunca üzerine arzuya göre ceviz, antep fıstığı, hindistan cevizi, tarçın, nar tanesi, vb. serpilir.

Bu ölçülerle yaklaşık 20 kâse aşure elde edilir. Buna göre istenilen oranda azaltılıp eksiltilebilir.

Not: Gördüğünüz gibi aşure yapmak hiç de zor değil. Sadece hazırlıklar biraz uzun sürüyor. Sürekli kullandığım bu garantili tarifle tam kıvamında, enfes bir tat elde edeceğinizden emin olabilirsiniz.
Yukarıdaki fotoğraftaki aşure bugün, yine bu tarif uygulanarak yapılmış, fotoğraf az önce eklenmiştir.
(10.12.2011)
Size kolay gelsin ve afiyet olsun...

Biraz Huzur- 2

2011-11-20T19:04:00.036+02:00

Ne tarafa baksak gerildiğimiz kötü günler geçirdik bu ara...
Her şey üst üste geldi, huzursuz etti, iyice gerdi.
İnsanlık adına utandığımız anlar oldu çoğu zaman.

Blog yazmak rahatlatıyor derken tam tersi olmaya başladı...
İzninizle ben biraz ara veriyorum ve dün yaptığım gezintinin görüntüleriyle baş başa bırakıyorum sizleri...

Huzurlu bir hafta olsun herkes için...

Veda etmekte olan sonbaharın renkleriyle ve sevgiyle kalın...

Müzik: Yann Tiersen (La Valse des Monstres)

İntihal Edepsizleri

2011-11-17T13:07:00.044+02:00

Adam gazetede bir köşe kapmış. Makaleler yazıyor...
Adı, soyadı, fotoğrafı, mail adresi, her bir şeyi var.
Yazılarının altına mesleği olan ''İnşaat Yüksek Mühendisliği''ni eklemeyi de ihmal etmiyor ve döktürdükçe döktürüyor. Öyle ki; sayesinde gazetenin arşivi bir hayli zenginlemiş...

Kardeşim!
Urfa halkını uyutuyorsun, bu belli. Hatta yazdığın(!) yazının altına gelen kutlamaları da kabul ediyorsun utanmadan... Ancak, sana yazdığım uyarı mesajını neden görmezlikten geliyorsun kaç gündür?
Suratında ne derisi gerili?

Arkadaşlar kusura bakmayın...
Söz konusu olan şahıs ve gazetesi ''Şafak Pavey'in Öyküsü'' yazımı kelimesini bile değiştirmeden bu adamın köşesinde kendisi yazmış gibi yayınlamışlar. Kaç gündür yaptığım onca ikazı göz ardı edip, yanıt verme gereği bile duymadan aynen devam ediyorlar...

Oysaki en son Eskişehir'deki bir gazetenin genel yayın müdürü, uyarı mailimin üzerinden 1 saat bile geçmeden;
''Mahcubiyetimi size nasıl anlatacağımı bilemiyorum...
Uzun yıllar gazetecilik ve gazete yöneticiliği yapıyorum. Ne yazık ki zaman zaman dışardan yazan yazarlarımız böyle intihaller yapıyorlar. Ben gazetem adına sizlerden özür diliyorum.
Gereğinin kısa sürede yapılacağı konusunda da güvence veriyorum,'' demiş ve gereğini anında gerçekleştirmişti...

Bunlar bir de utanmadan gazetenin en altına;

YASAL UYARI :
Haber sitemiz 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na uygun olarak yayın yapmaktadır.
Sitemizde yayınlanan haber ve videolar, sitemiz kaynak gösterilmek veya ilgili sayfamıza link verilmek koşuluyla yayınlanabilir.
Aksi durumlarda art niyetli kişi ve/veya kuruluşlar ile ilgili her türlü yasal haklarımız saklıdır.

diye bir ek yapmışlar!
Şaka gibi gerçekten!
Bir insan göz göre göre nasıl olur da bu kadar aşağılık bir durumun içine girer anlamış değilim...

Not: Şahsın ve gazetenin adını şimdilik vermiyorum.
Her şey sırayla. Gerekirse yasal yollara da başvurulacak elbette...

* * *
EK: Bu yazıdan yaklaşık 10 gün sonra ilgili gazete bahsettiğim yazıyı sayfasından silmiştir.
Bu zaman sürecinde yazının altındaki 35 yorum dahilinde şahıs ve gazete yeterince (ismen) deşifre edilmiş, sadece şahsın adı Google'a yazıldığında bile işbu yazının linki ile 1. sayfada görünmüş, ne yaptığı uzun bir süre ifşa olmuş, bu nedenle yeterli bir ders olduğuna karar verilip (gerektiğinde yeniden açılmak üzere) yorumlar kapatılmıştır.
Ben üstüme düşeni yapmış bulunmaktayım.
Umarım izlediğim prosedür emsal durumlara örnek teşkil eder.
''İntihal'' gibi bu son derece çirkin durum karşısında özellikle de büyük gazetelerin basit bir taramayla gereğini yapması, meydanın bu türden fikir hırsızlarına bırakılmaması umut ve dileğiyle...
(1.12.2011)

Fazıl Say - Kumru' Ballade

2011-11-11T13:37:00.034+02:00

Onu, yaşadığımız yüzyıla adını yazdırmış dünya çapında bir sanatçı, bir piyano virtüözü, bir deha olmasının, bestelediği olağanüstü mest edici eserlerinin yanısıra; at gözlüğü takmayı reddeden halleri ve ödün vermeyen duruşuyla da seviyorum...
Birtakım etkenlerle, özellikle de şahsi çıkarları uğruna yular taktıranlardan değil. Yapmacıklıktan uzak...
Gerçek bir Atatürkçü...
Ülkemizde yaşananları sanatçı duyarlılığıyla hepimizden fazla algılıyor.
Geleceğimiz için endişe duyuyor. Üzülüyor, sinirleniyor, isyanlara sürükleniyor. Birçok kişinin içinden bile konuşmaya çekindiklerini korkusuzca döküyor kelimelere. Yüreğinden geçen ne varsa...
İkiyüzlü değil!

Yanlı medyanın eliyle bize ''sanatçı'' diye yutturulan ibişlerden olmadığı için eleştiri oklarının hedefi...

Kim ne derse desin, arkasında onunla aynı görüşleri paylaşan; ama birçoğunun bunu ifade etmeye çekindiği çok büyük bir kitle olduğuna inanıyorum. Dolayısıyla ülkedeki çoğunluğun sesi olduğuna...

Fazla söze gerek yok. ''FAZIL SAY'' demek yeterli...

Çok sevdiği kızı Kumru için bestelediği Kumru Ballade'dan kaçımızın haberi vardı?
Bir babanın yüreğinden, evladı için dökülebilecek dünyanın en güzel tınıları bunlar...

Huzurlu bir hafta sonu olsun hepimiz için...

Bin Yıl Sonra Döndüğümde Orada Ol

2011-11-03T00:07:00.035+02:00

Yaşanan en karanlık dönemlerden biri olan 1980 öncesi Türkiyesi...

Okulların kapandığı, sokakların kan gölüne döndüğü, ülkenin kamplara bölündüğü, işçi ve öğrenci hareketleriyle yükselmekte olan çok sert, toplumsal bir muhalefet ortamı.

Fabrikalarda grevlerin arttığı, üniversitelerin adeta savaş alanına benzediği, baskı ve terörün yurdun dört bir yanını sardığı günlerde yeşeren ve yazarın kendi deyimiyle "görünmeyen kollarını sonsuza uzatan" esrarengiz ögelerle dolu, gerçeküstü bir aşk hikâyesi...

Cüneyd DEMİR, bugünkü gençlerin pek bilmediği bir dönemin yaşam biçimini, bir kuşağın ölümle burun buruna geçen zamanlarını ve en önemlisi; tüm ruhlarıyla bağlı oldukları değerleri gözler önüne sererken, diğer yandan 1980 sonrası yetişen yeni kuşağın, aşk ve hayat hakkında hızla değişen anlayışını ve yitirilen değerlerin yokluğu içindeki ruhsal çırpınmalarını sorguluyor...

Aşk, insan ruhunda gizli en güçlü, en mutluluk verici ve aynı zamanda en yıkıcı duyguların başında gelir; ama ne yazık ki bu olağanüstü duygunun hakkını vererek yaşamak ihmal edilir. Bazen yaşamda öyle güçlü ve güzel aşk hikâyeleriyle karşılaşılır ki, elinizde olmadan kendi başınızdan geçen ve aşk (!) denilen şeyi yeniden gözden geçirme ihtiyacı duyarsınız.

“…Belki inanması zor olabilir. Ama bu güçlü duygu günün birinde tesadüfen size teğet dahi geçse, hissedeceğiniz dokunuşun etkisiyle yırtılacak ruhunuzdaki o derin ve onarılamaz yarayı ölünceye kadar taşımak zorunda kalırsınız. İşte size saydığım bu nedenlerle adını hep duysanız bile, tutkuyla örülmüş olan gerçek aşka ne yazık ki her yerde ve her zaman rastlanmaz...''

Yazarın usta kalemiyle, koyu karanlık bir dönemi ''o günlerin ölüme yakın atmosferi içinde'' sorgularken aynı zamanda geçmişin tozlu raflarında unuttuğunuz veya unutamadığınız ''ilk aşk''ınız ile ilgili anılar o sıcacık ışığıyla bekledikleri yerden çıkıp, size eşlik edecek.

Kitabın arka kapağında ise, insanın fark etmediği kendi yalnızlığını vurgulayan şu ironik satırlar yer alıyor:
“...bazen, yıllar geçer ve bir gün sen, en yakınındaki kişinin aslında en uzaktaki kişi olduğunu anlarsın.
İşte o andan itibaren şimdiye dek hiç fark etmediğin kendi yalnızlığınla yüz yüze gelirsin. Sorarım sana: Bundan daha büyük bir yalnızlık olabilir mi?
Bazıları, nedenini bulamadıkları mutsuzluklarının bir türlü farkına varamadıkları kendi yalnızlıklarından kaynaklandığını bilmezler. Bazıları ise yalnız olduğunu hisseder, ancak bunu önemsemezler…
Tüm bu saydıklarımı düşününce, ben ‘yalnız’ kalmak için ‘herhangi’ birine hiç ihtiyaç duymadım…”

Ne dersiniz? Üzerinde düşünmeye değmez mi?

Şenocak Yayınları
Ekim 2011

Gündemden Kalanlar

2011-10-28T00:10:00.017+03:00

Karman çorman bir ruh haliyle devam ediyorum kaç gündür.

Gündeme düşen şehit haberlerinin hemen ardından gelen deprem ve görüntüleri, insanlık yoksunu beyinlerden fışkıran çeşit çeşit hümanist(!) fikir, Yunus'un son resmi, Azra bebeğin minicik bedeni, göçük altından çıkan iç yakıcı sayısız hikâye...
Hepsi birbirine girdi...

Gece olup da ayaz çökünce özellikle, içi rahat olan, yüreği sızlamadan durabilen var mı?

Yaşanan organizasyon bozuklukluklarına rağmen genç-yaşlı bütün vatandaşların, üniversitelerin, kargo şirketlerinin, maddi-manevi anlamda adeta tek yumruk olması, kan bağışları, paketlenen koliler, yardım konvoyları, parti liderlerinin soluğu deprem bölgesinde alması, ülkem adına ne kadar umut vericiydi. Yaşanan onca acının içinde buruk sevinçler yaşattı...
Bugün haberlerde engelli bir gencin tekerlekli sandalyesiyle gelip 1 günlük kazancını yatırıp aldığı iki battaniyeyi yardım konvoyuna teslim edişini izledim gözlerim yaşararak.

En çok da ''sanal dünya'' diye küçümsenen olayın etkilerinin ne kadar gerçek olduğu kanıtlanmıştı.
Sırf Twitter yardımlaşmalarıyla epeyce bir insan kurtarılması inanılmazdı.

Bu günler de gelip geçecek mutlaka. Yaralar sarılacak...
Bize kalacak olansa; yaşananlardan ders çıkarmayı öğrenmek, bir sonrası için daha deneyimli ve organize biçimde kenetlenmek, bunu başarabilmek olacaktır, umarım...

* * * * * *
Türkiye-Almanya arasında 30 Ekim 1961 tarihinde imzalanan İşçi Alımı Anlaşması'nın 50. yılı nedeniyle Sirkeci'den Almanya'ya bir tren kalktı bugün.
İçinde sanatçılar, edebiyatçılar, gazeteciler ve birinci nesil göçmenlerin bulunduğu bu tren 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı’nda Salzburg’da olacak ve daha sonra Münih’e hareket edip, orada 40 yıl önce Almanya’ya giden Türkler tarafından karşılanacak.
Yarım asra yakın zamandır Almanya'nın kalkınmasına büyük katkıları olan gurbetçilerimiz tarafından...

Bizler o trenin içinde değildik; ama 13 yaşında bir gurbetçi çocuğu olan Cihan Karaca'nın Supertalent yetenek yarışmasında birkaç gün önce Almanya'yı sallayan PERFORMANSINI izleyelim.

(Blogu güncellemek adına yazdığımdan bu da böyle karman çorman bir post oldu.)

Telepati ve Ruhsal Görü

2011-10-15T00:33:00.056+03:00

Yaşadığımız dünya ne kadar gizemli aslında.
Bir o kadar da heyecan verici...

Düşünecek olursak hepimizin başından tuhaf ve açıklanamaz türden sayısız olay geçmiştir. Bu durum, farkında olmadan kullandığımız ve ''tesadüf'' diye adlandırıp önemsemediğimiz, duyularımız dışında gelişen bir algılamadan kaynaklıdır elbette.

Bazen kapı çalar ve daha açmadan kim olduğunu bilirsiniz. Birini düşünürken o kişiden aniden telefon gelir ya da yolda karşınıza çıkar birkaç saniye içinde. Veya öyle kötü bir gün geçirmişsinizdir ki anneniz bunu tümüyle hissedip panikle telefona sarılmış, sizi aramaktadır.

Sevdiğinizle aynı anda aynı şeyleri düşündüğünüz anlar vardır örneğin. Bu, ikinizden biri düşüncelerini kelimelere döktüğünde çıkar ortaya. Esrarengiz olduğu kadar da hoştur aslında...

Yaşanan bir an, kimi zaman sanki daha önceden yaşadınız veya bir filmde gördünüz; ama hangisi olduğunu çıkaramıyorsunuz gibi bir duyguya sürükler sizi. Karşınızdakinin düşüncelerini olduğu gibi okuyabilir, kilometrelerce uzaktaki bir yakınınızın başına gelen felaketi o an sezinleyebilirsiniz.
Aradaki mesafelerin hiç önemi yoktur. Hatta mesafe arttıkça telepatik algının güçlendiği deneylerle sabitlenmiştir. Zaman ve mekân diye bir sınır da söz konusu değildir ve ANINDA gerçekleşmektedir.

Altıncı his diye adlandırdığımız bu durum temelde ikiye ayrılıyor: Telepati ve ruhsal görü (durugörü).

Bu iki algıyı birbirinden ayırmak güç olsa da birbirlerinden farklı. Ruhsal görüde bilgi başka bir zihnin yardımı olmaksızın elde ediliyor çünkü. Telepati ise; bilinen beş duyu ya da herhangi bir araç kullanmadan, her türden düşünce ve duygunun zihinden zihne gönderilip alınması şeklinde yapılan bir duygu alış-verişi. Sadece insanlara özgü değil, hayvan ve bitkilerin de kullandığı bir iletişim.
Her canlı türünün kendi arasında olabildiği gibi, bitki-insan, insan-hayvan arasında da gerçekleşiyor.

Bu iletişimde insanlar arasındaki sempati ya da sevgi bağının derecesi önemli bir etken.
Sevgililer, yakın dostlar, eşler ve kardeşler arasında gerçekleşme yüzdesi yüksek.

Telepatide doğruluk % 40'ken bile büyük bir oran sayılırken, Laura ve Daphne Smith adlı Amerikalı ikizlerin, uygulanan deneylerde birbirlerinin fikirlerini okuyabilme doğruluk oranları % 85'e ulaşmış ve telepatiye en yatkın insanların ikiz kardeşler olduğu ortaya serilmiş.

İşin en heyecan verici yanı ise bilimsel olarak kanıtlanmış bu duygunun ''geliştirilebilir'' olduğu.
Bilim adamları tarafından Amerika ve Rusya'da yapılan denemelerde, birbirlerinden binlerce km uzaklıktaki alıcı ve verici telepatların çok doğru ve sağlıklı bir şekilde gönderme-alma yaptıkları tespit edilmiş, bu çalışmalarının casusluk amacıyla da kullanıldığı anlaşılmıştır.
Uzay çalışmalarının ve polis teşkilatındaki cinayetlerin ''durugörü'' özelliği olan kişiler yardımıyla çözümleniyor olması ise inanılacak gibi değil.

Sözün özü; bilim telepati ile günlük yaşamımızda kullanabileceğimiz yeni imkânlar arıyor ve bu gizemli yolculukta alabildiği kadar yol almak istiyor insan...

Mutlu bir hafta sonu dilerim, sevgiyle...

Kuğulu Park'taki Ağaç

2011-10-07T00:50:00.039+03:00

Bir dönem çok yaygın olarak benimsenmiş ve uygulamaya konmuş, aşık olmanın olmazsa olmazı, ağaçlara çizilen kalpler vardır hani. Gördüğüm zaman içimin cız ettiği, vandallıkla ilgisi olduğuna kesin gözüyle baktığım, affedilmez bir davranış biçimi...

Bana göre özellikle de eski Türk filmleri aracılığıyla hiç düşünülmeden nesilden nesile aktarılmış bir öğretidir bu. Yoksa durduk yerde kaç kişinin aklına gelir ki?
O ağaca hiç acımadan, içinde isimler ya da baş harfler bulunan derin kalpler çizilmiş, ucundan oklar çıkartılmış, onun da bir canlı olduğu, bıçaklanıp yara aldığı akla bile getirilmemiştir.
Aşıklardan en çok da erkek olanın, aşkını ölümsüzleştirmek ya da geleceğe taşımak adına yaptığı iz bırakma eylemi olup, yüreği pır pır atarken elini tutmaya bile çekindiği sevgilisi üzerinde varlığıyla ve kelimeleriyle sağlayamadığı etkiyi bu yolla gerçekleştirmek istemesinden kaynaklanmıştır kesinlikle.
''İlk aşk''ın yüzünde görülecek ufacık bir tebessüm ve yaşanacak heyecan yüzünden ağacın canının yanacağı düşünülememiştir.

Ama gelin görün ki Kuğulu Park'ta öyle bir ağaç gördüm ki aldığı yaralara, canının yanmasına hiç aldırmadan yapılanları affetmiş. Yazılan isimleri, çizilen kalpleri bağrında büyüterek gökyüzüne taşımış ve ışıl ışıl parlıyor.
Geçen onca yıla meydan okuyarak...

Ne dersiniz, Murat Seda'nın ilk göz ağrısı mıydı sizce?
Ayrı ayrı şehirlerden üniversite okumaya mı gelmişlerdi?
Aşklarının tanığı bu ağacı yıllar sonra gelip görebilmişler midir?
Önünde diz çöküp ağlamışlar mıdır?
Peki ya birlikte midirler şimdi?
Bu soruların yanıtlarını oradaki kuğular biliyor bence...
Yanıbaşlarına kadar gittikleri güvercinlere fısıldıyorlar...
Güvercinler de serçelere. O ağacın gölgesinde...

Sevdiklerinize Doğum Günü Hürriyet'i Verin

2011-10-04T19:21:00.037+03:00

Hürriyet Gazetesi'nden okurlarına doğum günü, sevgililer günü, yıl dönümü ve diğer tüm özel günler için unutamayacakları bir hediye fırsatı!

Doğduğunuz gün Türkiye'de ve dünyada neler olduğunu hiç merak ettiniz mi?

Hürriyet, ilk yayın tarihi 01.05.1948'den günümüze kadar olan tüm baskılarının birinci sayfalarını kullanımınıza sunuyor. Bu sayede aileniz ve sevdiklerinize, doğum günlerine ait sayfayı armağan ederek bu özel günleri unutulmaz kılabilirsiniz. Ya da dilerseniz kendi doğduğunuz güne ait gazetenin ilk sayfasını sipariş edip saklamanız mümkün.

Size özel Hürriyet'inizi, orijinal gazete kağıdına baskılı olarak farklı ebatlarda seçebilirsiniz. Ayrıca ister karton tüp içerisinde, ister özel kutuda, isterseniz de oldukça şık bir ahşap çerçeve içerisinde sipariş verebilirsiniz.

Bunun için tek yapmanız gereken http://bit.ly/dogumgunu1 adresini ziyaret ederek istediğiniz tarihi belirtmeniz!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Ankara'dan Enstantaneler

2011-09-29T21:07:00.055+03:00

Bu yıl leyleği havada gördüğüm kesin.
Hafta sonu Ankara'daydık. Başkentimiz, TUS sınavı ve okulların yeni açılmış olması nedeniyle neredeyse iğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalıktı.
Tüm tahmin raporları yağışlı göstermesine rağmen, hava güzel bir sürpriz yaptı ve tek damla yağmur görmeden gezebildiğimiz kadar gezme fırsatı verdi bize. Öyle ki tabanlarımın ağrısı hâlâ geçmedi.

Haydi, birlikte gezelim...

Anıtkabir ziyaretçi akınına uğramıştı. Atamız'ın mozalesi önünde saygı duruşunda bulunmak için inanılmaz bir kuyruk oluşmuştu.

Bilkent ve kampüsteki sonbahar bir başka güzeldi.

Metrolarda kaç yıl öncesinden bildiğimiz o afişler halen orada: ''BURAYA BAKARLAR''...
Bu afişlerin ne demek istediğini, neyin reklamını yaptığını çözebilen var mı?

Üç vatandaşımızın hayatını yitirdiği Kumrular Sokak'taki korkunç patlamadan sonra özellikle Kızılay'da yoğun güvenlik önlemleri alınmıştı.

Yaklaşık üç ay önce fotoğrafladığım ve bloga post yaptığım, Kızılay'ın göbeğindeki kaldırımlara kondurulan dev seğmen kedilerden eser yoktu. Hoş bir sürpriz oldu benim için.

Tunalı Hilmi Caddesi'nin eski özelliği kalmamış gibiydi. Diğer caddelerden hiçbir farkı yoktu.

Tiyatro aşığı biri olarak bu bölgeye yakın bir noktada oturmayı ne kadar çok isterdim.
Tabii ki Sırça Kümes'in tüm biletleri günler öncesinden satılmıştı.

İşte öğrenciliğimizde hafta sonları uğramadan, kokusunu içimize çekmeden dönmediğimiz,
benim için eski bir dost kadar değerli Dost Kitabevi...

Kuğulu Park'ı görmeyeli neredeyse on yıl olmuş. Ağaçlar büyümüş, kuğular, ördekler, güvercin ve serçeler sanki oradan hiç ayrılmamışlar...

Celal Bayar Köşkü. Çok garip. Onca yıl defalarca geçtiğim bu yolda, bu köşkü ilk kez farkettim.

Atamızın kuruculuğunu yaptığı, olmazsa olmazımız Türk Dil Kurumumuz...

Yüksel Caddesi'nin girişi. Her zamanki kalabalık ikiye katlanmış vaziyette.

Olgunlar Sokak'taki kitapçılar ne ders, ne test kitabı ne de roman yetiştirebiliyor. Elif Şafak'ın ''İskender''i çoktan tezgâhlara düşmüş. Orhan Pamuk'un son romanı da. Tabii ki korsanları.

Bu genç kadın bu afişleri ne yapacaktı bilmiyorum; ama afişte yazan gerçeği o an orada öğrendim.

Ünlü Ankamall'e uğramadan olmazdı. İçerideki mağazalarda çok cazip indirimler vardı. Hiç hesapta yokken ayakkabıdan kabana epey bir alışveriş yapıldı. En üst kattaki bistrolardan birinde yediğimiz bu iskenderin tadına ise diyecek yoktu ve sanki kadraja almasam ayıp olacaktı :)

İyi bir hafta sonu diliyorum şimdiden hepinize...
Sevgilerimle...

* * *

Not: Anıtkabir'deki sevgi selini ne yazık ki görüntüleyemedim (Fotoğraf makinamın pil şarjı bitti).
O nedenle ilk fotoğraf iki yıl öncesine ait.

Şapka (^) Kullanıyor Muyuz?

2011-09-18T16:10:00.060+03:00

Resmi yazışmalarda veya okuduğum yayınlarda rastladığım zaman büyük bir çelişki olarak kabul ettiğim ve edebiyatçıların konu ile ilgili ikiye ayrıldığı ''a üzeri şapka (^)'' olayına, yani ''inceltme işareti'' ne el atmam gerekiyordu bugün. Yazın dilimizdeki kurallara göre şapka var mı yok mu emin olmam gerekiyordu.

Hürriyet Gazetesi yazarı Prof. Şükrü Kızılot'un üç yıl kadar önce başına gelen bir olay son noktayı koymuş bence. Buyrun siz de okuyup ikna olun ve gülümseyin :)

Hocanın konferanslarından birine katılan yerel gazete sahiplerinden biri ayağa kalkar ve sorar:
- '' Sayın Hocam, 'a' nın üzerindeki şapka kalktı mı, duruyor mu? ''
- '' Net bir şey söyleyemeyeceğim. Kalktı diyen de var, bazı harflerde uygulanıyor diyen de...''
- '' Ahh !!! Kalktı deseydiniz çok sevinecektim...''
- '' Neden peki? ''
- ''Arabası ile adrese teslim kömür satan bir adam gazeteme ilan vermişti. İlanda, kömürün fiyatına arabacının nakliye kârının da dahil olduğunu eklememi istedi. Hazırladığımız metindeki 'kâr' ın üzerine şapka koymadık ve tabii ilan gazetede ;
' Bulunmaz fırsat! Kömürün tonu 200 YTL. Buna arabacının karı da dahil! ' şeklinde çıktı.
İlanı okuyanlar, arabacıyı kömür için değil de karısı için arayınca da olanlar oldu. Çok kötü bir durumun içine düştüğünü söyleyen kömürcü gelip benim yakama yapıştı. Şu an mahkemelik durumdayız. ''

Mutlu ve aydınlık bir Pazar sizinle olsun...
Görüşmek üzere...
Sevgilerle...

* * *
Bilmeyenler için klavyede sesli harf üzeri şapkanın nasıl uygulandığını açıklayalım:
Shift tuşuna parmağınız basılı iken 3' ü tıklayıp şapka(^) getirin ve ardından sesli harfinizi yazın.
Bunu, sesli harf büyük ise elinizi shift'ten hiç çekmeden, küçük ise şapkadan sonra çekerek yapın.
Not: 3' e bastığınızda şapka(^) görünmez, aktif hale gelir. Harfe basıldığında şapkalı olarak gelecektir.

Sonbahar

2011-09-17T22:47:00.023+03:00

Suskun sabahlara saklanmış, silinmedik sevda sözcükleri sürüklüyor sokaklarda sonbahar...
Son senfonisine sığdırıp savuruyor sorgusuzca. Sağanak sağanak...
Sırılsıklam sevgililer sonsuzluk sonatı soluyor sadece. Sessizce...

Boyacı Çocuk

2011-09-03T16:51:00.035+03:00

Geceyi tüm karanlığıyla yorgun bedenine çeken çocuk, içindeki çığlıklara inat sabahın ilk ışıklarını yüreğine doldurarak uyanmıştı yine.

Hiç yaşayamadığı çocukluğuna, boyacı sandığından ellerine, yüzüne bulaşan karalardan pek farkı olmayan alnındaki yazıya isyanı vardı.
Ama her sabah yılmadan doğan güneş dünyaya yeni bir pencere açarken, belki de birgün kaderine, el değmemiş umutlarına birileri dokunacaktı, kim bilir?

İşte...''Çocuk İşçiliğine Hayır'' yazan afişler vardı her yerde.
Çok geçmeden protestocu bisikletliler geldiler ve sessiz eylemlerine başladılar.

Eve ekmek götürme derdini unutmuştu çocuk. Fırtına adını verdiği ekmek teknesini ve konserve kutusundan taburesini kapıp onların yanlarında aldı soluğu.

''Varlığını farkedip'' ona da bir şapka ve bayrak verdiler. Bir de tişört...
Hepsinin üzerinde de ''Çocuk İşçiliğine Hayır'' yazıyordu.

Bir şeyler değişecek miydi şimdi hayatında?
Yoksa şairin '' Bütün derinlikler sığ, sözcüklerin hepsi iğreti. Değişen bir şey yok hiç, ölüm hariç. Aynı gökyüzü aynı keder,''dediği gibi miydi yine?

O mahzun gözlerinde dalga dalga dolanan bulutlar içime kötü işledi çocuk.
Onların anlamını çözüp kelimelere dökebilmem ne mümkün?
Söyle, bir anlığına da olsa mutlu edebildik mi seni o gün?
Ama bil ki; sana olan çaresizliğim, o kalabalıkta beni farkederek şapkanı gözlerine indirmen, ''Çek Abla!'' deyişin yüreğime ömrüm boyunca unutamayacağım, kapkara ve silinmez bir iz bıraktı!

Yollar, Yolculuklar

2011-08-27T17:44:00.027+03:00

Şehirlerarası yolculuklar yazın bir başka güzeldir...
Öyle kesitlerin içine düşersiniz ki kartpostallarla yarışır adeta...

Birbirinin ardı ardına köyler, kasabalar, irili ufaklı şehirler, mavi, sarı, yeşil boyalı; beyaz badanalı evler film şeridi gibi hızla geçer gözünüzün önünden. Uçuk mavi bir gökyüzü eşliğinde yemyeşil ağaçlar, heybetli dağlar, kimi zaman denizler, göller, göletler, akarsular sıralanır peş peşe.

Her kavşağın ucu ayrı bir yaşama çıkar sanki.
İnsanlar görürsünüz kimi fırından yeni çıkmış, evine ekmek götüren, kimi mesai saatine yetişebilmek için çaba içinde. Bazen çeşmeden su doldurmuş duru beyaz bir köylü kızı rastlar. Göz göze gelir, gülümsersiniz, yaşam boyu bir daha hiç karşılaşmayacağınızı bilerek ikiniz birden. Sadece gözleriniz anlatır bunu birbirinize. Yaşananların tümü yalnızca birkaç saniyeye sığmış, garip bir burukluk getirmiştir aynı zamanda içinize...

Ve bir daha göremeyeceğiniz anlık nice enstantane akar gider böylece...

Sözün özü; evrenin sunduğu bu hareketli, muhteşem tablo içinde sonsuz bir özgürlüğe hızla yol alırsınız. Doyumsuz bir mutluluktur hepsi de...

Yollar bu kez bayramda sevdiklerimize kavuşmak için...
Hepinizin bayramınızı şimdiden kutluyor, sağlık, mutluluk ve huzurla geçirmenizi diliyorum...
Sevgiyle...

Çağın İlleti

2011-08-23T17:47:00.027+03:00

Bilim adamları, kitle imha silahları üreticileri...
Hanginize sesleneyim şimdi?
Kaçıncı yüzyıldayız, şu sivrisinek denen illetin kökünü kurutamadınız halen. Ben size ne diyeyim!
Kitleleri imha edecek o silahları yapmak için nükleer, biyolojik ya da kimyasal bir sürü yol keşfettiniz. Akıllara zarar icatlar geliştiriyorsunuz. Lakin beşeriyete zerre kadar faydası olmayan, tersine; ilk çağlardan itibaren toplu insan ölümlerinin 1 numaralı sebebi olan bu yaratığı yeryüzünden kazımak neden hiçbirinizin aklına gelmiyor?
Hem de ölümcül HIV virüsü taşıma riskli böyle bir kan emiciyi?

Akıl alacak gibi değil gerçekten! Bu kadar zor mu bu?

Koskocaman dinazorların, mamutların kendiliğinden nesilleri tükendi dünya üzerinde...
Bir ara kelaynaklar bile tehlike altına girdiler ve yok oluyorlardı. Acilen koruma altına alındılar.
Ama şansa bakın ki bir damlacık bir sivrisinek halen yeryüzünde ve insanoğluna yaz gecelerini ciddi anlamda zehir etmeye devam ediyor...

Evet, bildiniz. Tıpkı resimdeki gibiyim...
Unsleep sheep...
Uykusuz ve huzursuz!

Ayşegül (Martine)

2011-08-12T00:05:00.032+03:00

Çocukluğumuzun masalsı dünyasına damgasını vurmuş, hayallerimizin, hepimizin ortak arkadaşı Ayşegül'ü hatırlamayan var mıdır? Belçikalı yazar Gilbert Delahaye ve illustrator Marcel Marlier tarafından yaratılmış ve kurgulanmış bu serinin orijinal adı Martine ve dili Fransızca.

Yayınlandığı her ülkede başka bir isim alan, örneğin İngiltere'de Mary, Amerika'da Debbie, Almanya'da Steffi olan Martine, halen tüm dünyada çocukların 1 numaralı tercihi.

Tamı tamına Ayşegül kadarken takip etmeye başlamıştım bu seriyi. Kitabın kapağıyla birlikte nasıl da renkli ve büyülü bir dünya açılırdı gözümün önüne. Sayfaları okumaz, minik kalbim küt küt atarak onlarla birlikte yaşardım içindekileri. Bakmaya doyamadığım olağanüstü çizimlerin detaylarında kaybolur, Ayşegül ve minik köpeği Fındık'la birlikte maceradan maceraya koşardım.

Gördüğüm her şey elle dokunabilecekmiş kadar sahici ve heyecan vericiydi. Uzun uzun ve hayranlıkla incelediğim bu resimler kitaptaki hikâyeyle birleşir, gerçeküstü bir boyuta taşırdı beni.
Tanımlanamayacak kadar harika duygular yaşar ve o kadar mutlu olurdum ki!

Ayşegül'ün izlerini gerçek hayatta da sürekli hissederdim. Doğa ve hayvanlara olan sevgimin coşkulu bir biçimde arttığını, ailemle yaptığım seyahatlerin beni tıpkı onun gibi heyecanlandırdığını, çocuk dünyamda yaşadıklarıma onunkine benzer çözümler ürettiğimi hatırlıyorum, daha dün gibi...

Ülkemizde kim bilir kaç kuşak bu muhteşem seriyle büyüdü ve kim bilir kaç kişinin hafızasında tıpkı benimkine benzeyen silinmez izler bıraktı.
Hepsi de yaşanmış birer masal tadında, harika izler...

Ama bir şey daha var ve eminim bunu siz de yaşıyorsunuz:
Şimdi aynı kitaplara, aynı çizimlere rastlayıp baktığınızda artık eskisi kadar renkli ve sahici değiller.
Aradaki fark o kadar büyük ki!
Sanki görünmeyen bir el değmiş ve o harikulade büyü kaybolmuş..
Çizimler cansız, ruhsuz ve soluk. Bir başka türlü görünüyorlar.
Yine çok güzeller. Fakat birer fotoğraf hepsi. O kadar!

İşte o zaman anlıyorsunuz ki; ne kadar çabalarsanız çabalayın o masalsı dünyayı yaratan çocuk gözleriniz ve eşsiz hayal dünyanız yok olmuş.
Bir daha asla geri dönmemek üzere.......

Burçin Bildik ve Sonsuz Aşk

2011-08-05T00:15:00.032+03:00

Akşamın alacakaranlığı çökmek üzereyken, her zamanki gibi rutin bir alışkanlıkla açılmış televizyondan haberlere, ülkenin üç aşağı beş yukarı hiç değişmeyen ve iç daraltan gündemine ara ara göz atmaktaydım.

Ve yaşamım boyunca asla unutamayacağım o sarsıcı görüntüler başladı...

Ayakta durmakta zorlanan genç bir adam, uzatılan mikrofonlara zorlukla konuşuyordu. Biraz dikkat edildiğinde tanıdık bir yüzdü bu.
Bir firmanın neşe saçan reklamlarıyla son dönemlerde sıkça ekranlarda görmeye alıştığımız oyuncu Burçin Bildik idi.
Bu kez bir cenaze törenindeydi.
''O şimdi gelinlik giydi, beyazlar içinde. Bir yola çıkıyor. Ben de damatlıklarımı giydim, ona eşlik ediyorum,'' derken hıçkırıklara boğuluyordu.
Aniden gelen bir ölümle eşini kaybetmişti Burçin...
Taş kesilmiştim... Gördüklerimin her saniyesi silinmez izler bırakarak zihnime kazınıyor ve sessizce akan gözyaşlarımla ona eşlik ediyordum.
Eşini çok büyük bir tutkuyla sevdiği öylesine belliydi ki...
Ve ölüm ne kadar acımasız ve soğuk olursa olsun ondan koparabildiği yalnızca bedeniydi.
Aralarındaki o sonsuz aşkı asla alamayacaktı...

Bağlantı: Aşk ve Sonsuzluk

Ankara ve Seğmen Kediler

2011-07-22T16:16:00.019+03:00

Ankara'ya gitmeyeli iki yıl olmuştu...
Kızılay'ın tam ortasındaki kaldırımlara bu yıl yerleştirilen devasa boyuttaki seğmen kedilere bakar mısınız?
Çok şirinler değil mi? Gerçekten...
Ama yerleri orası değil kesinlikle. Çünkü her gördüğümde rahatsız oldum ve kime sorduysam benimle aynı fikirde...

Melih Gökçek'in bir bildiği vardır mutlaka.

Oysa bana göre bilmeli ki; Kızılay'ın bütün özelliği gitmiş ve Disneyland'a benzemiş!
Koca koca kedilerin kaldırımlarda ne işi var?

Bağlantı: Ankara Aşkım

Gökyüzü Olmak

2011-07-02T22:08:00.035+03:00

Yıllar sonra bir öğle vakti...
Çocukluğumun geçtiği şehirde en güzel anılarımı bıraktığım o sokak...
Ne evlerin yeni çehreleri ne sokağın taş parkelerle döşenmiş son hali değiştirememiş hiçbir şeyi.
Geçmişin nabız sesleri başlıyor dört bir yanımda inceden, bana karışıyor. Aynı anda atıyoruz gümbür gümbür, sızılarla resmedilmiş bir sessizliğin tam ortasında...
Çocukluğumu soluyorum ruhumun en ücra noktalarında...
Usul usul ilerliyorum sonra, nefessiz. Attığım her adım geçmişi sürüklüyor önümde...
Gökyüzü doluyor içime, büyüyor, büyüyoruz, doğduğum evin pencerelerinde, kopkoyu bir hüzünle... Masmavi düş bahçelerinde, bulutlarla birlikte...

Doğru Yaz, Doğru Konuş, Dilini Koru!

2011-06-25T00:15:00.029+03:00

İmla deyip de geçmeyin sakın.
Ne zaman elime bir kitap ya da gazete alsam, cümleleri okuyormuş gibi değil de duyuyormuş etkisi sağlayan, konuyu vurgulamalar dahilinde en üst seviyede algılamamıza neden o işaretler de aynı anda geçer gözümün önünden.

Tek bir virgülün bile bazen cümleyi tam tersinden algılamama neden olacağını bilerek özel bir dikkat gösterir, yazarın kullandığı anlatım dilinin yanı sıra editörün kalitesini de görerek, pozitif duygularla ve huzurla ilerlerim satırlar arasında. Totalde kitabın, okuduklarımın kalitesi demektir bu. Hiç düşündünüz mü, ülkedeki bütün gazeteler, dergiler ya da kitaplar imlaya hiç dikkat edilmeden fütursuzca basılsaydı, hangimizin hoşuna giderdi bu? Ve ciddiyetine inanıp kaçımız elimize alıp okumak isterdik? Dolayısıyla buna blog yazarken de azami ölçüde dikkat edilmesi gerektiğine inananlardanım.

Türkçemiz dünyadaki en zengin dillerden. Bizi biz yapan en önemli milli değerimiz. Adeta parmak izimiz gibi. Atatürk başkanlığında ve dönemin -aynı zamanda milletvekili olan- ünlü edebiyatçıları tarafından kurulan Türk Dil Kurumu, amacını "Türk dilinin öz güzelliğini ve varsıllığını ortaya çıkarmak, onu yeryüzü dilleri arasında değerine yaraşır yüksekliğe eriştirmek" olarak belirlemiş, ulu önderimiz çağdaş Türkçe ile ilgili dilbilgisi, sözlük, yazım, deyim ve terim çalışmalarını bizzat izlemiş ve demiştir ki:

''Türk dili, Türk milleti için mukaddes bir hazinedir. Çünkü Türk milleti geçirdiği nihayetsiz hadiseler içinde ahlakının, ananelerinin, hatıralarının, menfaatlerinin, velhasıl bugün kendi milliyetini yapan her şeyin dili sayesinde muhafaza olunduğunu görüyor. Türk dili, Türk milletinin kalbidir, zihnidir.''

Bu sözlerden anlamaktayız ki milli gelenek, ahlak, örf ve ananelerimiz gibi varlığımızı borçlu olduğumuz tüm değerlerimiz için ihtiyacımız Türkçedir. Bunun haricinde hiçbir güç bunu sağlayamaz.

Son on yıldır, en çok da teknolojinin gelişmesi, iletişimin güçlenmesi gibi nedenlerle dilimize giren yabancı sözcüklerin oranı hızla artıp inanılmaz boyutlara ulaştı. Öyle ki; bu tür sözcüklerin yerine Türkçelerinin üretilmelerine yetişilemez oldu.
Hepimiz inanmalıyız ki, bu geçici bir yenilgidir. Duyarlı ve ortak bir bilinçle hareket edip savaştığımızda kesinlikle başarılı olacağımıza inanıyorum. Çünkü Türkçe işlenmeye açık güçlü ve yeterli bir dil. Bu istila karşısında düşülen zayıflık dilimizin yapısı ve imkansızlıklarından değil, bizlerin duyarsızlığından kaynaklı.
Önemli olan hepimizin dikkatini bu noktaya çekerek ortak bir bilinç yaratmak. Bu şekilde hareket ettiğimizde Türkçenin düze çıkması yolundaki çaba ve çalışmaların hızlanacağına eminim.

Dilimiz ve ona vermemiz gereken önemden bahsetmişken de hiç hazzetmediğim ve duyduğumda saçlarımı diken diken eden bir başka meseleyi buraya eklemeden bitiremeyeceğim:
''Kedi canını senin...''
!!!???!!!
Tanrım ne demektir ki bu? Herhangi bir anlamı var mı?
Neden herkesin ağzına sakız gibi yapışmış?
Küçük bir araştırmayla öğrendim kökenini ve şok oldum resmen!
Adnan Hoca denilen sosyetik şeyh vardı bir zamanlar. Müritlerini sosyetenin en güzel, en yakışıklı, en iyi ailelerine mensup zengin gençler arasından seçiyordu, hatta tutuklanmıştı.
Hatırladınız değil mi?
İşte bu söz o adam tarafından üretilmiş. Karşısında oturan dünya güzeli bir kıza hitaben konuşurken yağlarının eridiği esnada hem de...

Nedir sahi bu saçma sapana olan ilgi, onu düşüncesizce ve çığ gibi büyütüp kullandığımız dile dahil etme merakı..?

Bu duyarsızlıkla ilerlersek, çok değil on yıl sonra kullanacağımız ve yarınlara aktaracağımız dilin gireceği şekli düşünmek bile istemiyorum...

Masumiyet

2011-06-19T14:52:00.037+03:00

Bir çocuğun bakışlarında yansıyan masumiyet...
Gözlerinden süzülüp mevsimi bahara döndüren o ışık,
dünyayı sil baştan sevme nedeni...
Tanıdık bir melodiye eşlik etmek sonra,
bulutlarda gezmek...
Umuda yer açıp yeryüzünde,
tüm prangaları çözmek gibi...

Yanağına gamze olup gizlenmeli mi?

Geleceğin baba adayları dahil, tüm babaların gününü kutlarım.
Sevgilerle...

(Fotoğraf: TİBET)

Özür-Kabahat Meselesi

2011-06-15T00:48:00.048+03:00

Osmanlı Döneminde saraydaki danışmanlardan biri olan İncili Çavuş'a padişah: ''Bre Çavuş, canım sıkılıyor bugün. Şu 'özrü kabahatinden büyük olmak' nasıl bir şey, bana anlatsana,'' der.

İncili Çavuş biraz süre ister. Düşünür, düşünür ve ertesi gün kaftanıyla sarayın merdivenlerinden inmekte olan padişahı arkasından yakalayıp kalçasına sıkı bir çimdik atar.
Padişah öfkeyle: ''Bre densiz! Ne bu cüret!'' diye bağırır. İncili:
'' Affedin Hünkârım! Sizi Hanım Sultan zannettim!'' der.
Padişah köpükler saçarak: ''Tez kellesini vurun!'' diye gürler. İncili Çavuş: ''Durun padişahım!! Hani anlatmamı istemiştiniz.
'Özrü kabahatinden büyük olmak' işte böyle bir şey!'' diyerek kellesini zor kurtarır.

Birçoğunuzun bildiği bu hikayenin, yani özrü kabahatinden büyük olmanın da versiyonları çıktı.
Kusurlu halini, ne yaptığını gayet iyi bilmek, fakat ''hayali bir senaryo'' ile ortaya çıkıp karşıdaki masumu kündeye getirip yere indirmek, zor duruma sokmak amaçlı, ''kendini böyle korkunç bir tarzla haklı gösterip yüceltmek'' sevdası.
Özetle; özrünü haksızlık ve yalanlarla kapatarak üste çıkma hastalığı...

Ancak çekirge sadece bir kez sıçrar, ikincisini sıçrayamaz bile..
Tepetaklak olur...

Balkonda Nostalji

2011-06-10T21:42:00.025+03:00

Nette gezerken rastladığım Hıdrellez ile ilgili enteresan bir gelenek ilkokuldayken ıslak pamuk arasında filizlendirdiğimiz fasulye nostaljimle birleşti ve ben karşı konulmaz bir biçimde balkonda fasulye yetiştirme isteğiyle doldum. Amaç nasıl büyüdüklerini seyretmek, belki biraz geçmişte gezinmek, hatta yeterli miktarda ürün alabilirsem şöyle zeytinyağlı güzel bir yemek yapıp bayıla bayıla yemek :)
Geçmişle fasulyeyi bağdaştırana pek rastladınız mı bilmiyorum ama; ben bu merakımı gerçeğe dönüştürdüm...

Hangi cins olduğunu henüz bilmediğim ve kocaman bir saksıya dikip her akşam özene bezene suladığım fasulyelerim yaklaşık 1 hafta sonra patlayıp ikili minik yapraklar şeklinde ortaya çıktılar.
Ve sonrasında da öyle hızla büyüdüler ki...

Ama dünkü hızlarına yetişemedim. Sabah ortada hiçbir şey yokken, akşamüstü hepsi birden uzun uzun filizler verip o ağırlıkla sağa sola yatmışlar.
Hangi kaşla göz arasında o kadar çok büyüdünüz?
Aklıma ışık hızıyla ''sırık fasulye'' denen tür oldukları geldi ve gidip bir çubuk bulup ortalarına diktim. Sonra da dağılmış filizlere yardım edip nazikçe o çubuğa sardırmak istedim.
Ama ne mümkün?
Filizlerin istisnasız hepsi, elimden ısrarla kurtulup 180 derece başka yöne döndü. Tek bir tanesini bile sardırmayı başaramadım ve daha fazla uğraşmayıp, biraz da üzülerek bıraktım öylece.
Hayallerim suya düştü anlayacağınız...

Peki ya bu akşam?
Ümitsizce bıraktığım o dağınık manzaradan eser kalmamış, sanki sihirli bir el o filizleri tek tek tutup önce birbirlerine sonra da ortadaki sırığa sardırmıştı!
(İsteyen deneyip aynı aşamaları gözlemleyebilir.)

Belgesel tadında bir şeydi yaşadığım...
Ve evrenin bize bol miktarda gönderdiği mesajlar vardır ya hani...
Onlardan biri gizliydi içinde...
( Sizce bu mesaj neydi? )

Haydi Sandık Başına!

2011-06-05T00:01:00.044+03:00

Haftalardır süren ve dehşetle izlediğimiz, her türlü hakaretin, iftiranın, argonun, kirli çamaşırın tek tek ortaya döküldüğü ''Miting Meydanları Seviyesiz Stand-Up Günleri''nin sonlarına geldik...

Siyasilerimiz sergiledikleri performanslarla değme stand-upcılara taş çıkardılar doğrusu. Rakip partilere karşı geliştirdikleri kin ve nefret duygusu muhteşem. Alkış!!!

Bir milletin temsilcileri kendi aralarında durmadan kavga ederse bu ülkede barış ve uzlaşma nasıl sağlanacak, daha en başından belli değil mi?
Buna bir de ülkemizde tek bir seçim için 1 milyar TL harcandığını, dolayısıyla vatandaşın bu kara mizahı kendi parasıyla izlediği gerçeğini de ekleyip vehametin boyutunu düşünün...

İster iktidar ister muhalefet olsun, elemanları tarafından limitte sınır tanınmadan; kabalık, saygısızlık, kışkırtıcılık, üslup bozukluğu şeklinde ve sanki devasa bir koronun icra ettiği çok çirkin bir senfoni çınlıyor kulaklarımızda, hiç durmadan...

Başrollerde kişisel tahrik, aşağılama ve provokasyon!
Üstelik sadece birbirlerine hitaben konuşuyorlar!

Oysaki bu millete hizmetten bahsedilmeli. İşsizlik, terör, yolsuzluk, yoksulluk neden bitmedi ve artışta, çözümleri nelerdir? Hani nerede?

Gelişmiş ülkelerin tümünde seçim dönemlerinde siyasiler meydanlara çıkıp halka kendi projelerini anlatıp oy isterler. Muhalefette kalmış ya da yeni kurulmuş partiler ise buna ek olarak iktidar partisinin olumsuz veya eksik icraatlarını eleştirme yoluna gider. Siyasette eleştiri ve muhalif olmak iyidir, hatta elzemdir. Çünkü taraflara ait yapıları düzene sokar, eksiklikleri giderir.
O halde eleştiri anlayıştır, sağduyuya yönelimdir, akıldır, arayıştır, vicdandır.
Öfke ve kin kusmak değil!

Totalde amaç; ülke adına en iyiye ulaşmak ve ürettiği projelerle bu başarıyı sağlayabilecek olanın iktidara gelmesidir. Peki ya bizde? Sınırsız seviyesizlik ve gerilimin itibar görüp alkış tutulduğu yerde kaliteden ve aydınlık bir gelecekten söz edilebilir mi?

''Sorgusuz sualsiz bir sürü psikolojisi'' ve ''körü körüne itaat'' içinde bir toplum geneli var ortada. Başımıza ne geliyorsa bu yüzden geliyor. Diğer yanda, birbirleriyle kavga etmekten başka meziyeti olmayan siyasilerden bıkmış, meclise gönderdiği vekillerinin seviyesiz ve umursamaz tavırları yüzünden verdiği oy ve destekten pişmanlık duyan başka bir kitle. Tabii bir de sandık başına gitmeyen, en fazla oy almış -belki de en sevmediği- partinin ekmeğine yağ sürdüğünü aklına bile getirmeyen %20 gibi hatırı sayılır bir oran var...

Olabilirlik ihtimali düşük de olsa zaman zaman hayallerimde gezinen ve gerçekleşmesini dilediğim bir resim var: Açılan tüm sandıklardan geçersiz ya da boş oy çıkması, tüm partilere sıfır çekilmesi. Belki de kangren haline girmiş bu yarayı kökünden iyileştirecek tek yol budur ve silkelenip kendilerine gelirler, ne dersiniz?

Ya da İsmet İnönü'nün dediği gibi: ''Hiçbir şey için aşırı endişe etmeyin. Bakarsınız yarın ya deve ya deveci ya da üstündeki hacı ölebilir,'' kim bilir...

Evet, sıra bizde şimdi. Oy verme vakti...
Verilecek yanlış bir oy, sadece verdiği eli değil, düştüğü yeri, hepimizi yakacak.
Bunu aklınızdan çıkarmayın...

Bir Mucize Adam: Dr Alper Kaya ve ALS

2011-05-27T00:06:00.112+03:00

Yaşam yolunda ilerlerken nelerle karşılaşacağımızı ve bu yolun ne kadar süreceğini hangimiz biliyoruz?
İki saniye sonrası için bile tüm dengelerimizin herhangi bir nedenle ters yüz olmayacağı garantisini kim verebilir? Yolculuk bu. Pürüzsüzce devam etmek ya da yolda kalmak, kapkaranlık bir uçuruma düşüp yok olmak, her şeyi bir süreliğine ya da tamamen kaybetmek gibi bir yığın olasılık var.

O nedenle; yaşam bu olasılıklardan herhangi biriyle bambaşka bir boyuta girse bile ideallerinizi, umudunuzu, moralinizi yitirmeden, elde kalabilmiş ne varsa seferber edip tüm benliğinizle yola devam edebilmek, bunu yaparken örneğin; amansız bir hastalığın pençesinde yaşamak, ''Neden ben?'' sorusunu bile vakit kaybı olarak görmek de var.

Amacım bu yazıyla sizi sarsmak değil. Hayatı sil baştan, tüm olasılıkları, detayları ve dengeleriyle yeniden sorgulamanızı sağlamak. Bunu yaparken kelimelerim asla yetemeyecek, biliyorum...

İşte bu yüzden bunları okurken kimi zaman gelip boğazınıza kocaman bir yumruk olup oturan, kimi zaman başınıza bir balyoz yemiş hissi veren görünmeyen birçok kelime çığlıklar atacak burada belki. Yaşadığınız tarifsiz duygular zaman zaman dudaklarınızda bir gülümsemeye, belki de göz pınarlarınızda bir damla yaşa dönüşecek...

Fotoğraftaki o sımsıcak gülümsemenin ve ışıldayan gözlerin sahibi Dr. Alper Kaya...
O bir ALS hastası. Tam 22 yıldır bu hastalıkla mücadele eden, içinde bulunduğu şartlara rağmen mucizeler yaratarak, topluma yararlı olmak için gerçek anlamda ''çırpınan'', mesleki ve insani sorumluluklarının ve duyarlılığın doruklarında gezen inanılmaz biri...
Bir mucize adam!

Dr. Alper Kaya, dünyada ünlü fizikçi Stephen Hawking, ülkemizde eski futbolcu Sedat Balkanlı'nın hastalığı olarak bilinen dejeneratif nörolojik bir yapıya sahip, yani hareket sistemini çalıştıran sinirleri durduran ve ölümcül bir seyirle ilerleyen ALS'ye henüz 28 yaşında genç bir göz doktoruyken yakalandı. Önce yürüme yetisini kaybetti, yılmadı. Ameliyatlara tekerlekli sandalyeyle girip 10 yıl süreyle binlerce hastaya şifa dağıttı. Ellerinde de his kaybı oluşunca ''Ben bitmedim,'' diyerek mesleğine bu kez çalıştığı hastanenin polikliniğinde ve ellerini kullanmadan devam etti.
Hastalığın tüm vücuduna yayılması sonucunda şu an %95 engelli durumda ve boğazından açılan bir deliğe bağlanan solunum cihazıyla nefes alabiliyor, sadece ve sadece sol elinin işaret parmağını kullanabiliyor.
Hastalığının başında 5 yıl ömür biçilen Alper Kaya, ''Türkiye'de ALS ile en uzun yaşayabilmiş hasta'' unvanına sahip. Kendi geliştirdiği OnScreenKeys sanal klavye programı ile internet ortamında harfleri tek tek tıklayarak, ALS adına yaşarken öğrendiği ne varsa, sesine ses bulamamış benzerleriyle paylaşıp ses olan Dr Kaya, binlerce hastayla irtibat kurup bu hastalık hakkında dünya çapındaki bütün gelişmeleri aktarıyor, telefon görüşmeleriyle tecrübelerini paylaşıp onlara moral, motivasyon ve cesaret veriyor. Ayrıca akülü sandalyesi, hasta yatağı olmayan hastalar için kampanyalar düzenliyor. Yurtiçi ve yurtdışı anlamında bir bilgi hazinesi olarak kurduğu ağ ile sivil bir toplum çalışması yürütüyor.

Dr Alper Kaya'nın, hareket ettirebildiği tek parmağıyla sanal klavyesini kullanarak yazdığı ve ödül alan İşaret Parmağım adlı kitabı yok satıyor. Ayrıca; geçirdiği 24 saati, hastalıkla nasıl baş ettiğini anlatan ve ailesiyle birlikte rol almış olduğu, Bahçeşehir Üniversitesi öğrencisi Hazal Bayar tarafından çekilen "Dört Duvar Bir Pencere" isimli film 2010 yılında 17.si düzenlenen Adana Altın Koza Film Festivali'nde ''En İyi Belgesel'' ödülünü aldı.

Mücadelenin, moral, motivasyon ve umudun adı...
Hepimiz adına parlayan, yürekleri ısıtan, acılara derman olan bir güneşsin...
Bu kutsal yolda başarılar ve tüm şifalar senden yana olsun.
Sana ve o güzel ailene sevgiler gönderiyorum...
- - - - -
Dr Alper Kaya ve ALS ile ilgili linkler (Tıklayın) :
-ALS ile YAŞAMAK
-ALS MNH Derneği (Forum)
-FARK YARATANLAR

Biraz Huzur...

2011-05-20T12:35:00.024+03:00

Dün öğleden sonra, aklımdaki tüm olumsuzlukları silip doğanın bir parçası olmaya karar verdim.
Rutin düzenden sıyrılmak, bir kabus gibi üzerimize çöken gündemi biraz olsun unutabilmekti niyetim.
Güneşi iliklerimde hissetmek, dağa, taşa, toprağa, çiçeğe, böceğe karışmak, biraz olsun huzurla dolmak...

Fotoğraf çekmek terapi gibi. Doğayı resimlemek özellikle.
Yakaladığım kareleri videoya dönüştürüp bitirdiğimde deprem oldu... Hayat ne garip değil mi?
Ve her şey ne kadar da boş...
Sabaha sağ salim çıkabileceğimizden emin değilim şu an...
Umarım ve dilerim ki tekrarlamaz...

Mutluluk ve huzur sizinle olsun...
Sağlıcakla kalın...

Püskevit Meselesi

2011-05-16T16:25:00.059+03:00

Biliyorsunuz, kaç gündür gündemi aşırı derecede meşgul eden bir sözcük bu. Çarşıya, pazara, okullara, nereye giderseniz gidin insanların ağzından düşmüyor.
Hangi gazeteyi elinize alırsanız alın, hangi kanalı açarsanız açın ya da nete girin, ardından sıralanmış eleştirilerle birlikte karşınızda mutlaka bu sözcük. Remixleri mi yapılmadı, marka olması için Türk Patent Enstitüsü'ne başvuranlar mı olmadı...
Türkiye'nin başka hiçbir sorunu kalmadı mı Allah aşkına?

O kadar çok yüklendiler ki, haberlerde bu sözcüğü neden bu şekilde telaffuz ettiği ile ilgili açıklama yaptı durdu Devlet Bahçeli. En son Ali Kırca'nın karşısında iki bisküvi arasına lokum sıkıştırmak suretiyle uygulama yaparak anlatıyordu gerekçelerini. Üzüldüm açıkçası...
Gerek var mı tüm bunlara?

Şimdi... Madem kullandığımız dile böylesine önem veriyoruz; ''Eğri oturup doğru konuşalım,'' diye bir söz vardır hani, ya da ''Yiğidi öldür, ama hakkını yeme,'' denir bu gibi durumlarda güzel Türkçemizde. Ha, bir de ''Sezar'ın hakkını Sezar'a vermek lazım,'' deyimi kullanılır sıkça... Hatırladınız mı?

Sayın medya mensupları, bu sözcüğü halkın karşısında; onlara hitap ederken sarfeden Bahçeli'ye çok fazla yükleniyor, onu çok yanlış bir noktadan vurmaya kalkıyorsunuz.
Bırakın püskeviti, büskeviti, büskiviyi yeter artık!

Siyasi rengimin ne olduğu hiç farketmeden bu mesele yeterince canımı sıkıyor benim.
Dolayısıyla hangi partinin sempatizanı olduğumu tamamen bir kenara bırakarak, sadece ''insan'' sıfatımla; aklımın ve yüreğimin sesini dinleyerek soruyorum:
Türkiye genelinde bu kelimeyi kaç kişi doğru telaffuz edebiliyor, söyler misiniz lütfen?

Kaldı ki siz de, mesleğinize dair en çok kullanılan ''gazete/gazeteci'' sözcüklerini bile sürekli ''gaste/ gasteci'' diye telaffuz etmiyor musunuz? Bir dikkat edin isterseniz. TV haberlerinde bile bu böyle.
Bunun aksine neredeyse hiç rastlamadım ben.

Sözü daha fazla uzatmadan TDK ne diyor, bir göz atalım ve son noktayı koyalım...

püsküvüt: Bisküvi (Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü)
gaste: Gazete (Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü)

Geceye Dokun!

2011-05-07T01:58:00.037+03:00

Gri ve yorgun bir gün uğurlanıyor o sessiz seremoniyle yine. Gökyüzü iniyor sokaklara...

Birazdan doğanın tüm renkleri ve gözle görülebilen her şey ağır ağır silinip gecenin siyahıyla boyanacak.

Evlerine giden insanlar farkında olmadan karanlıkla senkronize bir hız kazanıyor bu yüzden. Sokakları bir an önce boşaltıp gecenin o ürküten gizemine teslim etmek istiyor gibiler.

Karanlık mıdır onları bu korkuya iten? Öyle görünüyor. Ama çocukluktan beri süregelmiş bir alışkanlık da olabilir, kim bilir?

Az sonra gün ışığının kaybolmasıyla devreye giren ve aydınlığı henüz farkedilemeyen halojen lambaların barizleşen ışıkları altında her şey çok daha başka bir görünüme ulaşacak. Ortalığı tamamen kaplamak için tutkulu bir şekilde acele eden karanlık ve onunla birlikte her şey, gözle görülür bir biçimde hız kazanıp gecenin ürküten gizemine karışacak.

Günün hiçbir saatinde görülemeyen bu hareketlilik, bu telaş, doğa ile insanların birbiriyle inat içinde yarışı gibi. Kimi zaman ''Neler oluyor?'' deyip ürkütücü bulsam da, bu şaşırtıcı hareketlenme, belli belirsiz siluetlerle karışmış bu olup biten, bambaşka duygular yaşatıyor bana, garip bir huzur veriyor. Koşturmacalarını tamamlayıp kendilerini hızla evlerine atan yorgun insanlar kapılarını kapadıktan sonra da gerisi hayal dünyama kalıyor...

Evet, sonrası için gereken; gözlerini kapayıp hayal etmek ve kurgulamak.
Öylesine güzel senaryolar yazabilirsin ki!
Her şey senin elinde. Kurgula!
İmkanların sınırsız...
Elinde sihirli bir değnek var ve her kapının ardında ayrı bir öykü...
Tamamla her birini tek tek ve gönlünce...
Başrol oyuncuların hazır. Dilediğin gibi rol ver, mutlu et onları.
Hayatları boyunca olamayacakları, inanamayacakları kadar...

Mutlulukla donatmalısın evlerini baştan başa. İnsanca yaşamak için gereken her şeye sahip olmalılar. Gülen yüzleri mutlaka ışıldasın. Yüreklerine de kondur o gülücüklerden!
Umutlarına, hayallerine dokun. Her birini gerçeğe dönüştür...

Öylesine mutlu olsunlar ki şen kahkahalarla sokakların en karanlık köşeleri çınlasın, aydınlansın!

Bak, geceyi bile yalnızlıktan ve hüzünden kurtardın, gördün mü?

Şimdi gökyüzüne çevir başını. Yıldızlar nasıl da hayran kaldı sana.
İşte, göz kırparak sadece senin için dansediyorlar, iyi bak!

Sonra sihirli değneğini yavaşça bir kenara bırak.
Ve sakın ama sakın bu büyüyü bozma...

Üç Günde Büyüyen Şehzade Muhteşem Mustafa

2011-05-05T13:15:00.059+03:00

Dün gece Muhteşem Yüzyıl adlı diziyi izlediğimden beri sinirlerim nasıl gergin anlatamam. Buraya not düşmezsem olmayacak.

Tarih ve dizi izleme keyfimi yeniden uyandırdığından, büyük bir beğeniyle takip ettiğimden bahsedip bloga yazı yaptığım ve rating rekorları kıran bu dizi, dün geceki bölümüyle ne yazık ki çok büyük bir skandala imza attı:
O küçücük Şehzade Mustafa, birkaç gün içinde mutasyona uğrayıp kazık kadar bir delikanlı oluverdi.

Saraydaki hatunların Hatice Sultan'ın yeni sarayını görmeye gittikleri gün, havuza düşen Şehzade Mehmet'i fotoğrafın sol tarafındaki minnacık haliyle kurtaran Mustafa, birkaç gün sonra en az 5 yıl evrim geçirmiş haliyle babası Sultan Süleyman'ın yanında ok atışı talimleri yapıyordu.

Ya bir dizi önce hamileliğini yeni öğrenen Hürrem'in (araya o koskoca dokuz ay nasıl sığdıysa) bu bölümde Sultan Selim'i doğurmasına ne dersiniz? Aradan dokuz ay geçtiği varsayılsa bile Şehzade Mustafa'nın en fazla 1 yaş büyümesi, bu kadar değişmemiş olması gerekmiyor muydu?

Bu iki saçmalık bile zamanlama olarak birbiriyle örtüşmüyordu.
Tabii tüm bunlar Hatice Sultan'ın evlendiğinde oturacağı saray düzenlenirken olup bitiyordu.
E, o zaman Kanuni, Pargalı ile Hatice'yi en az 5 yıl daha bekletmiş olmuyor muydu?
Peki sarayın duvarlarına Leo tarafından çizilen resimler onca yıl sürer miydi?

Yapmayın lütfen...
Dizinin senaristi... Settekiler... Oyuncular...
Hiçbiriniz mi uyanmadınız ve uyarmadınız ?
Sizi milyonlar izliyor, aklı başında sayısız insan.
Ve tıpkı benim gibi bunları gördükten sonra dizi izlememeye karar veren...
Ağzınızla kuş tutsanız da bir daha izlemeyecek olan...

500. İzleyici Sürprizi

2011-05-01T01:33:00.033+03:00

Onca zamandır blog yazarken hep rastlamışımdır. 100'üncü izleyici ya da ne bileyim 300'üncü izleyici geldiğinde özel rakam olduğunu belirtip post yapanlar olur genelde.
''Ne kadar zorlasam da tek kelime çıkamayacak artık biliyorum, eminim,'' demiştim en son (Bu sözlerden sonra 7 kişi daha gelmiş Zeugma'ya. Hoşgeldiniz. Çok teşekkür ediyorum hepinize).
Ve... 500'üncü kişiye bakar mısınız?
Bu blogda bir ilk!
Çift sarılı yumurta misali bir çift (ikiz) duruyor orada :) Yeni açmış oldukları, en az kendileri kadar şirin BeTwin Us adlı blogun yazarları...
Alttaki ''Küçükken'' postundan sonra bir şeyler bulup yazmak ve ''Yeniden merhaba'' demek için 500 rakamına rastlayan sıcacık bir sürpriz oldunuz benim için kızlar... Teşekkürler :)

En kısa zamanda görüşebilmek umuduyla hepinize güzel bir Pazar günü ve iyi bir hafta diliyorum..
Sevgilerimle...

Küçükken

2011-04-24T17:43:00.021+03:00

Küçükken, yani henüz ''yeğen, kuzen, enişte, kayınbirader, baldız, görümce, elti, vb...'' sözcüklerin kimler için kullanıldığını karıştıracak kadar küçükken, teyzem birgün görev edinip karşısına aldı beni:
''Şimdi bak. Ben annenin kardeşiyim. Babanın baldızı oluyorum, senin de teyzen. Baban benim annemin damadı. Benim annem senin anneannen. Semra Teyzen'in kızı senin kuzenin, dayın babanın kayınbiraderi, karısı senin yengen, vs...'' diye devam ediyordu.

Kafamı iyice bulandırmıştı.
''Anladın mı bakalım?'' diye sordu.

''Anladım!'' diye savuşturup kurtulduğumu zannederken sınav yapacağı tutmaz mı?
-Peki. Şimdi baştan... Ben senin neyin oluyorum?
-Baldızım oluyorsun...
-!!??!!

* Küçükken annemle babamın dünyanın en akıllı insanları olduğunu düşünür, hiç hata yapmadıklarını sanırdım.

* Benzin istasyonlarını görünce bulunduğu yerde petrol çıktığı için tesislerin oraya kurulduğunu zannederdim.

* Annemden habersiz erkek kardeşimi yanıma alarak sinemaya korku filmi izlemeye gitmiştim. Korkulu sahnelerde gözlerini kapatmama rağmen kardeşim halen kabuslarında o sahneleri gördüğünü ve beni hiç affetmediğini söylüyor :(

* İlkokuldayken okul çıkışı eve dönmüştüm. Evde kimse yoktu. Formamı çıkarıp odamda uyumuşum. Uyandığımda o alacakaranlığı sabah oldu zannettim. Tekrar formamı giyip okula gidiyorken ev halkının kahkahalarıyla durdurulmuştum...

* Annemin en sevdiği şahane makasını yeni öğrendiğim bir deneyde, camın bir makasla suyun içinde gayet rahat kesilebildiğini okuduğum için rezalet hale sokmuştum.

* Çok kirlendikleri için bahçedeki beyaz tavukları sırayla Pril kullanarak yıkamıştım. Islakken iğrençtiler. Koşa koşa gidip güneş gören bir yere yattılar. Kuruyana kadar da hiç kalkmadılar. Çok şaşırmıştım :) Mis gibi bembeyaz olup parlamışlardı ama...

* Saç kesmeyi çok seviyordum. Mahallenin çocuklarını bahçeye sokar, tabureye oturtur, saçlarını keserdim. Kardeşim de ''Kuzu otlamış gibi oldu,'' diye karşımda alay etmeyi çok severdi. Oysaki çok güzel kesiyordum :)

* Küçükken hayat çok uzun gelirdi, hiç büyümeyeceğimi zannediyordum.........

-----------------------------
Alt posttaki yorumlarınız sonrası aldığım karar üzerine, blogun VEDA yazısıyla beklememesi adına yayınladığım, sizi tebessüm ettirebilecek sıradan bir yazı... (Arşivden-2008)
Sevgilerimle....

Veda

2011-04-21T23:43:00.005+03:00

Bakın, bu kez çay demledim sizin için. Ziyarete gelenleri boş uğurlamak olmaz diye düşündüm çünkü...

Bir fincan sıcak çay öyle iyi gelir ki bana...
Size de iyi gelsin. Çayınızı alın ve arzu ederseniz blogdaki eski yazıları okuyun.

Çünkü benim blog yazma isteğim yok oldu.
Çünkü Blogspot yasağıyla başlayan bu isteksizlik kalıcı bir hale girdi. Kendimi ne kadar zorlasam da tek kelime çıkamayacak artık biliyorum. Hatta eminim...

Duygusal veda sözcükleriyle bitirmek istemiyorum...
İyi günümde, kötü günümde, sevincimde, kederimde beni yalnız bırakmayıp paylaştınız.
Hepiniz iyi ki vardınız...

HOŞÇAKALIN!

Şafak Pavey'in Öyküsü

2011-04-15T12:40:00.044+03:00

Gazeteci Ayşe Önal'ın dünyalar güzeli kızıydı Şafak. Zeka fışkıran masmavi gözleri bir başka ışıldardı. TRT’de Ateş Hattı programında Reha Muhtar'la birlikte çalışıyor ve iyi bir televizyoncu olmasına kesin gözüyle bakılıyordu.

Sonra birden âşık oldu. Çok genç yaşta sevdiği adamla evlendi ve her şeyden vazgeçip eşinin peşine düşerek İsviçre'de yaşamaya başladı. Kısa bir süre sonra da korkunç bir kaza geçirdi. Sol kolu ve bacağı bir trenin raylarında kalmış, hayatının baharında, henüz 19 yaşında vücudunun yarısı yok olmuştu.

Hayati tehlikeyi atlatmıştı. Ama eşi; âşık olduğu o adam, hastaneye bile gelmedi ve kısa bir süre içinde boşandı ondan.

Bir insan bunca acıya nasıl dayanırdı?
Herkes onun artık eski Şafak olamayacağını düşünüyordu.
Ancak o yaşama tutunma azmini asla kaybetmedi. Tersine; sımsıkı, daha sıkı sarıldı...

Öylesine sıra dışıydı ki Şafak; tek kolu ve bacağıyla milyonlarca insana hayatın üstesinden gelmeyi, mutluluğu ve sevinci öğretti. Onun bu gücü, iradesi ve inanılmaz yaşama azmi, İsviçre'de tedavi gördüğü hastanenin akademik araştırmasına konu oldu. Tüm davranışları izlendi. Hastanede tuttuğu günlüğe kadar yer verilerek hayata tutunma azmi ile ilgili 500 sayfalık bir tez hazırlandı. Bu tez hastalara tedavi olarak uygulandı.

Anne Ayşe Önal, bu feci olayın şokunu kızından aldığı güçle atlatabilmişti. Ve kısa bir süre sonra şunlar dökülecekti kaleminden:

Bu yazı 24 Mayıs 1996 saat 09:03'te Cenevre'de trenin altında bedeninin yarısını bırakan kızım Şafak Pavey'in cesaret ve metanetinin tasavvuf sözlüğündeki cevabıdır. -Ayşe Önal-
'' Her şey 24 Mayıs'ta bir akşamüstü telefonu ile başlamadı.
O Cuma saat 11:00'de bir telefon konuşmasında ansızın sızlayan burnum ve gözlerimden sessizce süzülen birkaç damla yaşın sebebini telefonun öte yanındaki sese sordum:
"Bana ne oluyor? Durup dururken ağlıyorum."
Cevap, "Yaşlanıyorsun artık," oldu. Oysa en çok gülmekle eleştirilirdim. Oysa tam burnumun sızladığı o sırada Zürih'te saat 10:00'da Şafak Pavey, tren istasyonunda kurulan seyyar hastanede, bilinci ve metaneti yerinde ameliyat olmaktaydı.
Bunu ertesi gün öğrenecektim. Ve diğer şeyleri de.
Şafak'ın, doktoruna üst yanına savrulmuş kolunu ve parçalanmış bacağını göstererek "Kurtarabilir misin?" dediğini, doktorun "Üzgünüm, hayır," dediğini ve Şafak'ın "Öyleyse kalanları kurtarmalısın, annem çok üzülür," dediğini ve sonra Universgspital Hastanesi'nde Şafak'ın bütün Intensitivstation'ı şaşkın hayranlıklara garkettiğini ve Dr.Gabriela'nın "Cesaret ve metanet genetiktir," dediğini...
Hayatın bütün çığlıkları gece yarısı duyulur sanırdım. Oysa bize dair çığlıklar sıradan bir gün ışığında çöktü evimize...''

Anne-kız bu trajik öyküyü hemen o yıl birlikte kaleme alıp ''13 Numaralı Peron'' adlı bir kitaba dönüştürdü ve ''acılara direnilen bir serüven'' olarak ölümsüzleştirdi.

Şafak'a o yıllarda kendisini derinden etkileyen bir olay olup olmadığı sorulduğunda; " İsviçre'deyken Tunceli'deki bir askeri birlikten bana bal gelmişti. Bu balı yediğimde yaralarımın çabuk iyileşeceğine inanıyorlardı. Çok duygulanmıştım. Döndüğümde onları ziyaret etmek istiyordum. Ancak o birlik bombalandı. Tüm askerler öldü. Savaşın korkunçluğunu bir kez daha yaşadım ve nefret ettim," diyordu.

Sıkı bir şekilde politikayla ilgilenen ve Orta Doğu'ya özel ilgi duyan Şafak Pavey, kazanın üzerinden 1 yıl geçmeden Londra'ya gitti. Westminster Üniversitesi'nin ''Uluslararası İlişkiler'' ve ''AB Politikaları'' olmak üzere iki bölümünden mezun oldu ve üst lisans yaptı. Agos Gazetesi'nde yazdı. Sayısız projede aktif görev aldı. Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Dünya Sekreteryası’na atanmış ilk özel kalem olarak yıllarını mülteci kamplarında zor koşullarda yaşayanların yanında geçirdi.
Halen ''diplomat'' kimliğiyle BM İnsan Hakları Yüksek Temsilcisi olarak 8 ülkede engelliler, işsizler, evsizler ve göçmenler dahil herkesin yardımına koşuyor.

Pavey şu an 33 yaşında ve CHP'nin İstanbul 1.Bölge 5. sıradan milletvekili adayı. Yeni dönemde meclise gireceğine kesin gözüyle bakılıyor.

Yolun açık ve başarılar senden yana olsun Şafak!
Adından ve azminden gelen pırıltılarla aydınlanacak yarınlarımıza şimdiden merhaba!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tarih: 29 Haziran 2011

Şafak Pavey'in TBMM'deki yemin töreni anı...

Bahar ve Yıldönümü

2011-04-02T20:11:00.032+03:00

Aylarca önünden geçtiğim cansız ve kupkuru bir ağaç ne hale geldi bakın yine.

Özensizce birbirine girmiş dalları, yer yer dökülmüş ve çatlamış kabuklarıyla yaşadığına dair en ufak bir belirti göstermeden, bıkıp usanmadan beklemiş durmuştu orada öylece...

Doğanın o muhteşem döngüsü başlar başlamaz nasıl da eşşiz çiçekler açtı her yanı birden...

Tomurcuklar nasıl da sıralandı art arda...

Ve dün, içlerini ısıtan güneşe göz kırparak teşekkür ederken coşkuyla parlayan tüm çiçekler, bugün saatler süren bahar yağmurlarıyla kutsandılar adeta...

Bu döngü, evrenin içimizdeki umutların bir gün mutlaka yeşerip çiçekler açacağına dair mesajlar verdiği bir mucize kesinlikle...

Blogum üç yılı doldurup dördüncü yıla ayak bastı bugün.
Baharın temsilcisi olan ve tüm dünyada ''Sevgi ve Dostluk Sembolü'' olarak kabul edilen badem ağaçlarıyla selamlıyor, sevgiyle kucaklıyorum hepinizi...

Bağlantı: Badem Ağacından Mesaj

Sabretmek

2011-04-01T00:29:00.028+03:00

Haksız olduğu ispatlandığında özür dilemesini bilmeli insan. Yok eğer bu zor geliyorsa iki kelimeyle gönül almayı denemeli. Boşu boşuna yıprattığı insana hatasını kabul ettiğini sözleriyle, bunu da yapamıyorsa ufacık bir tebessümle olsun hissettirmeli...

Sabır için ''simsiyah dikenli bir teli yutmak ve dikenler içini parçalayıp geçerken tek kelime çıkarmamaktır'' benzeri bir söz okumuştum...

Sabretmek nasıl bir şeymiş kanımın son damlasına kadar test ettim bugün. İçimdeki o simsiyah dikenli tel epey bir acıttı canımı. Ama olamadı. Sonuçta en sabırlı insanın bile bir kırılma noktası, bardak hangi türden olursa olsun onu taşıran ''son bir damla'' mutlaka varmış.

Yaşam tüm renkleri aynı anda sunmuyor size avuçlarında. İstediğiniz kadar insan sevgisi, nezaket ve iyi niyet içinde olun, biri çıkıp söndürüveriyor tüm renkleri.

Benimle iddialaştın da ne oldu? O kadar ısrarcı olduğun, beni saatlerce yerden yere vurduğun meselede asıl suçlunun, asıl dikkatsizin, onca emeği mahvedenin sen olduğunu belgelerle gözünün önüne serdiğimde, bu sana en büyük cezaydı aslında.

Ama sen, hani şu özür dilemek yerine ölmeyi yeğleyenlerdendin işte...

Blogspot Erişim Sorunsalı

2011-03-29T00:56:00.021+03:00

Ne yazık ki son birkaç gündür ben de doğru dürüst giremiyorum bloguma arkadaşlar. Gece 12'den sonra ara ara yakalayabiliyorum.

Word'de hazırladığım bu yazıyı, yakalamışken kopyalamak ve hemen yayınlamak istedim o yüzden.

Biliyorsunuz ki Blogspot'un yasaklanması Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 14.01.2011 tarih ve 2011/156 D iş sayılı kararı ile alınmış, fakat yasak 1 Mart'tan itibaren hissedilmeye başlamıştı.

Dolayısıyla; bürokrasinin yavaş işlemesini göz önüne almamız gerektiğinden, yasağın kaldırılması karar tarihi olan 14 Mart'ın Internet Servis Sağlayıcılar'a ulaşıp erişim yasağı etkisinin tamamen ortadan kalkmasının aynı şekilde zaman alabileceğinden söz ediliyor.

Bürokratik denilen engeller özellikle mi yavaşlatılıyor, şüpheye düşsem de; bu demektir ki mahkeme kararı uygulama süreci 1,5 aydır ve yasaklı, koskoca bir Nisan ayı daha bizi beklemektedir.
Gidişat da zaten onu göstermektedir.
Dilerim öyle değildir :(

Arap First Lady'ler

2011-03-21T00:05:00.027+02:00

Libya'da çıkan olaylar sırasında, hakkındaki bazı iddialar üzerine yarım kapattığı baş örtüsüyle babasının ardından çıkıp, devlet televizyonu aracılığıyla halka seslenirken tanımıştık onu. Etkileyiciydi...
BM Kalkınma Programı (UNDP), ülkesinde yaşanan gelişmelerden dolayı, ''Kadınlara Şiddet ve AIDS'' konularında iyi niyet elçisi olarak atadığı görevine son vermişti.
Libya lideri Kaddafi'nin avukat kızı Ayşe Kaddafi'den bahsediyorum.
Bugün, İtalya'nın kadınlar konusunda iflah olmayan Başbakanı Berlusconi ile birlikte olduğuna dair haberler vardı gazetelerde. Ve baş örtüsü kullanmadığı poz poz resimleri...
İşin magazin bölümü ilgilendirmiyor beni.
''Arap kadını'' deyince zihnimizde nasıl bir imaj belirir? Birçoğumuzun gözü önüne kara çarşaflar içinde bir kadın gelir belki de.

Ayşe Kaddafi'nin fotoğraflarını incelerken bakın nelere ulaştım...
Onlar açıldıkça biz mi kapanmışız yoksa, ne dersiniz?

-Ürdün Kraliçesi Raina. Kuveyt doğumlu bir Filistinli. Kahire Amerikan Üniversitesi İşletme Bölümü'nden mezun. Apple Computer ve Citibank'ta çalıştı.
-Suriye First Lady’si Esma Esed. Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esed'ın eşi. Londra Kraliyet Akademisi'nden mezun. J.P Morgan'da ve Alman Bankası'nda çalıştı.

-Fas First Lady'si Laila Salma. Uluslararası İlişkiler mezunu. UNESCO Fas faaliyetlerinin tamamında aktif ve mihmandar görevinde.
-Tunus First Lady’si Leyla bin Ali.
-Birleşik Arap Emirlikleri First Lady'si Hayâ. Ürdün eski Kralı Hüseyin’in kızı. Hem Dubai hem Ürdün Prensesi. Usta binici. 2000 yılı Avustralya Sydney Olimpiyatları'na BAE adına katılan milli sporcu. Sıkı bir kadın hakları savunucusu.

-Katar First Lady'si Sheikha Mozah binti Nasır el Missned. İşletme Lisans ve Sosyoloji Yüksek Lisans mezunu. Arap Demokrasi Vakfı, Katar Eğitim Birliği ve Sosyal Kültürel Birlik gibi kurumlarda görev aldı.
-Filistin'in unutulmaz lideri Yaser Arafat'ın eşi Süha Arafat.
-Mısır First Lady’si Suzan Mübarek. Sosyoloji lisansüstü mezunu. Birleşmiş Milletler Genel Sekreterliği’nde daimi görevli. Konferans ve panellerin aktif temsilcisi ve genel sekreter.

Bu ülkelere Cezayir ve Irak da dahil.
Daha devam ediyordu First Lady'ler. Fotolarına ulaşıp ancak bu kadarını hazırlayabildim.

İyi bir hafta hepimizle olsun...
Sevgiler...

Amor Fati

2011-03-16T00:05:00.035+02:00

Friedrich Nietzsche'nin benimsediği ve eserlerinde çok sık kullandığı latince bir terim Amor Fati. Onun söylemiyle;
''Yaşamı 'evet'lemek ya da en üst düzeyde olumlamak''...

Türkçeye ''Kaderini sev'' olarak aktarılmış, ama ''Kadercilik'' ile karıştırılmaması gerekiyor. Dövme yaptırırken dünya genelinde en çok tercih edilen terimlerden aynı zamanda.

Birçok felsefeci tarafından kabul gören, bazı yazarların eserlerinde çıkış noktası olarak gördüğümüz Amor Fati'yi ''Yaşamını ve onun sana getirdiklerini sev!'' şeklinde özetleyebiliriz.
Karşımıza çıkan iyi ya da kötü olgularla olduğu gibi yüzleşebilmek ve davranışlarımıza ona göre şekil vermek olarak algılanması gerekiyor (Blogger olayında yaptığımız gibi. O yüzden takıldım bu konuya).

''Nietzsche Ağladığında'' adlı eserde; sahip olduğu sosyal konum, saygınlık ve maddi olanaklara rağmen sürekli mutsuz olan Dr Breur'e önerilen yaşam felsefesi olarak çıkar karşımıza örneğin. Kitabın sonunda ise, aranılan o farklı yaşamın, sahip olunanlardan daha fazla mutluluk ve huzur getirmediği, tam tersine; kişide kötü bir hayal kırıklığı ve yanılsama yaratabileceği mesajı verilir.

En kısa haliyle şu hikayede geçer:

Bir ihtiyar taşçı deniz kıyısında kaya yontmaktadır. Güneş onu yakıp kavurur. O da Tanrı'ya ''Keşke güneş olsaydım!'' diye yakarır. ''Ol'' der Tanrı. Güneş olur ihtiyar.
Fakat bulutlar gelir örter güneşi. Hiçbir hükmü kalmaz.
Bulut olmak ister.''Ol'' der Tanrı. Bulut olur.
Rüzgar alır götürür bulutu, rüzgarın oyuncağı olur.
Rüzgar olmak ister bu kez. Ona da ''Ol'' der Tanrı.
Rüzgar her yere egemen olur. Fırtına olur, kasırga olur. Her şey karşısında eğilir.
Tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar. Oradan eser, buradan eser. Kaya bana mısın demez!
Bildiniz, Tanrı kaya olmasına da izin verir. Dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı...
Sırtında bir acı ile uyanır….
Bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır...
Amor Fati – Nietzsche

Öyleyse:
Hepimizin yaşamında farklı kıstaslarda üstün nitelikler vardır.

Ulaşılamaz, güçlü, yenilmez ve mükemmel görünen hiçbir olgu sanıldığı ve özenildiği kadar değildir. Gördüğümüz her şey, her durum, kıyaslandığında bir diğerine göre daha üstün özellikler barındırabilir.

Dolayısıyla: En zayıfın en güçlü görünene göre bir şekilde ve mutlaka bir üstünlülüğü vardır.
''Kaderini sev-Belki seninki en iyisidir.''

Benzer Yazılar:
Nietzsche ve Annelik Kavramı
Sürüden Ayrılmak

Can Sıkıntısı

2011-03-12T22:18:00.041+02:00

Canım sıkkınken ayaklarım beni götüreceği adresi bilir.
Doğru mutfağa tabii ki...
Mümkün olduğunca oyalayan bir şeyler yapmaya çalışırım ki vakit geçsin, kafam dağılsın. Sonra da ''Ne kadar sinirlerin bozuk, o kadar zor yemek yap!'' gibi bir komut gelir yerleşir, nereden geldiği belli olmayan. ''Gaipten'' diyelim ona biz...

Daha küçücük bir kızken pek keyif alırdım yemek pişirmekten. Annem evde yokken yapardım denemelerimi ki, gönlümce çalışabileyim...
Sanırım ilk kez on bir yaşında falanken biber kızartmıştım. Baktım biberler kısa bir sürede pek güzel kızardılar, yetmedi bu bana. İçine soğan ve domates doğrayıp tekrar pişirmeye kalktım. Biberleri kızartabildim diye öyle sevinmiştim ki, ''Bu şekilde yemek haline dönüşür, onu da beceririm,'' diye düşündüm, iyi hatırlıyorum. Hemen aynı gün usta bir ahçı oluverdim sandım demek ki :)

Hiç yumuşamamıştı o soğanlar. Olsun, mühim miydi? Ben yine de oturup hepsini keyifle yemiştim kimseler yokken. Pişirdiğim ilk yemekti, hünkarbeğendi halt etsindi :)
Öyle böyle derken, yemek pişirmek en sevdiğim hobiler arasında yer alıverdi.

Blogger yasağı halen devam ediyor. Canım çok sıkkın.
En az sizinki kadar, bilirsiniz işte...
Dolayısıyla akşamüstü gaipten gelen o komut yine geldi ve mutfak istikametine koşup börek açtım. Pek ince yufka açamasam da yağlanıp katlanarak merdaneyle inceltildiği için çok güzel bir tarif efendim bu. Kat kat oluyor böreğimiz...
E, o kadar uğraştım elimin hamuruyla. Bloga koymasa mıydım yani?
Zaten canım sıkkın :(

Kadının Analizi

2011-03-08T00:02:00.047+02:00

Hayatımda hiç bu kadar sıklıkta post girmemiştim. ''Yasaklar cezbeder,'' diye bir söz vardır hani. Blogspot yasağı cazip geldi de yazıyorum falan sanmayın sakın. Tamamen tersi. Alttaki iki postu ve o yasakları görmekten çok fazla sıkılmıştım. Hem güzel bir bahane çıktı:

8 Mart: ''Doğuran, doyuran, çalışan, üreten, paylaşan, yaşama anlam ve değer katan Emekçi Kadınların Evrensel Günü''...

Başta blog yazan bayan arkadaşlarım olmak üzere, tüm kadınların gününü fotoğrafını kendi çektiğim bir gülle kutluyorum öncelikle...
Geçen yıl 8 Mart ve Kadın Olmak diye tarihçesiyle birlikte böyle bir yazı yazmıştım. Okumak isteyen tıklasın lütfen. Ama bu yıl, yaşadığımız şu son sıkıntılardan sonra biraz tebessüm edelim istiyorum.
İşte size bir Kimya Mühendisinin gözüyle kadının analizi :)

Element : Kadın
Sembolü : WO
Atom ağırlığı : 53,6 kg olarak kabul edilmiştir. Ancak 40 kg'dan 200 kg'a kadar değişik çeşitleri bulunmaktadır.
Bulunduğu yerler : Gezegendeki tüm kırsal ve kentsel alanlar (Tık Tık)

Fiziksel özellikleri
1- Yüzeyi renkli film tabakasıyla kaplıdır.
2- Değişik sıcaklıklarda kaynar.
3- Bilinen bir sebep olmaksızın donar.
4- Özel ilgi gördüğünde erir.
5- Yanlış kullanımlarda ısırır.
6- İşlenmemişinden sıradan maden filizine kadar pek çok halde bulunur.
7- Doğru noktalara basınç uygulandığında ürün verir.
8- Standard ölçüleri varsa da kolay bulunmaz.
9- Çekici özelliği nedeniyle fazla yaklaşılmaması önerilir.

Kimyasal özellikleri
1- Altın,gümüş,platin ve diğer kıymetli madenlerle yakın akrabalığı vardır.
2- Büyük miktarlardaki pahalı maddeleri ve değerli taşları absorbe edebilir.
3- Belli bir sebebe bağlı olmaksızın patlayabilir.
4- Sebepsiz yere çıkıp gidebilir.
5- Likitlerde çözünürlüğü yoktur. Fakat alkolle doyurulduğunda aktivitesi büyük oranda artar.
6- Dünyada bilinen en büyük servet indirgeyicidir.
7- Özellikle kapalı alanlarda bir arada tutulmaları tehlikelidir. Çok sayıda bir arada olmaları merkezi sinir sistemini etkiler.

Genel kullanım alanları
1- Genelde süs olarak.
2- Üretimde kullanılır.
3- Belli dozda kullanılması halinde rahatlamada büyük yardımcı özelliği vardır.
4- Çok etkili temizleyici özelliği vardır.

Testler
1- Saf numunesi doğal halde bulunabilirse rengi parlak pembeye döner.
2- Daha iyi bir numunesiyle kıyaslandığında rengi yeşile döner.
3- Kulağa zarar verdiği tespit edilmiştir.

Potansiyel tehlikeleri
1- Tecrübesiz ellerde çok tehlikelidir.
2- Birden fazlasıyla ilgilenmek yasal olarak engellenmiştir. Ancak değişik mekanlarda ve birbirleriyle direkt temas etmelerini engellemek koşuluyla bu yapılabilir.
3- Aynı mekanda uzun süre bir arada olmak çeşitli sakıncalar oluşturmaktadır.
4- Bağımlılık yapabilir ve tedavisi yoktur.

(http://www.owensworld.com/jokes/men-women/women-chemical-analysis)

Cumhurbaşkanı'ndan Blog Yasağına Tepki

2011-03-06T12:38:00.020+02:00

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, dün Twitter hesabı üzerinden yaptığı açıklamada Mısır'ı örnek vererek, sosyal medyanın gücünün ''önemli'' olduğunu vurguladı ve blog sitelerinin kapatılmasına tepki gösterdi.

Abdullah Gül: ''Blogların kapatılmasıyla ilgili çok mesaj alıyorum. Bu alanın hukuki yönden gözden geçirilmesi ve toplu cezalandırmalara fırsat verilmeyecek şekilde değiştirilmesi gerekiyor. Bu yönde gerekli girişimlerde bulunacağım,'' açıklamasında bulundu.

http://twitter.com/#!/cbabdullahgul

Bloguma Dokunma!

2011-03-03T01:44:00.044+02:00

Bloglarımız resmen elimizden alındı arkadaşlar.
Ve tadımız tuzumuz kalmadı.

Birlik olma, ses verme zamanıdır...

Başrol oyuncusu Digiturk bunu iki yıl önce de yapmıştı.
Sebep yine aynı: Yayın hakkını elinde bulundurduğu lig maçlarının bazı bloggerlar tarafından izinsiz gösterilmesi.

Ülkemde oynanan maçları neden isteyen herkes değil de parayı bastıran seyredebiliyor öncelikle ve birkaç kişi bu izni deldi diye neden hepimiz yasaklanıyoruz, anlayabilen var mı aramızda?

Blogspot kullanan yüzlerce ülke arasında neden sadece biz?
Bir şehirde birkaç hırsız var diye o şehirdeki tüm insanlara kelepçe vurulmasından bir farkı var mı bu durumun Allah aşkına? Yaşadığımız ülke demokratik ve laik Türkiye Cumhuriyeti değil mi?

Geçici çözümlerle ''belki de şimdilik'' girebiliyoruz bloglarımıza. Giremeyen pek çok sayıda arkadaşımız var. DNS ayarları ve wordpress gibi çözümlere yönelmek nereye kadar?
Onlara da sıra gelmeyeceği ne malum?

Yasaklar yasakları doğurur ses verilmezse. Hiç iyi değil bunun sonu...
İki yıl önceki olayı aynen yineleyen, o zamanki mahkeme kararlarını emsal görmeyip bizi bu hale getiren yasakçı zihniyeti ve Digiturk'ü şiddetle kınıyor ve protesto ediyorum...

BLOGUMA DOKUNMAYIN!!!!!

Tılsım-ı Kudret ve Göktuğ Canbaba

2011-03-01T01:15:00.050+02:00

Yaklaşık bir yıl önce başlayan blog kardeşliğimizde ''Aydedeye Havlayan'' adlı blogundaki usta öykülerini keyifle okuduğum Göktuğ Canbaba'nın 2007'de yayınlanmış Ozanın Şarkısı adlı kitabın yazarı olduğunu öğrenmiştim kısa bir süre içinde. Bu kitabını okurken, usta kalemiyle kurguladığı gizemli yolculukta değişik karakterlerin ve pek de alışık olmadığım fantastik türün büyüsüne kapılmıştım.

Göktuğ'un 29 Ekim 2010'da Tüyap Kitap Fuarı'nda yerini alan ikinci kitabı Tılsım-ı Kudret'i de bir solukta okuyup bitirdim.
Satırlarında sıklıkla tasavvufa, eski inanışlara ve ezoterik öğretilere dair alt metinlere rastladığımız, yerel motiflerle süslü, son derece sürükleyici bir roman Tılsım-ı Kudret.

Özellikle Osmanlı döneminde geçen bölümlerde kullanılan dilin oldukça etkili olduğu ve şairane bir üslupla yazıldığı göze çarpıyor hemen. Kendinizi o dönemde hissediyorsunuz.
Dolayısıyla Tılsım-Kudret sadece fantastik edebiyat tutkunlarına değil, edebiyatın her türüne ilgi duyan okurlara açık, anlatım dili güçlü, son derece sürükleyici ve başarılı bir kitap gerçekten.

M.Ö.2000'lerde Mezopotamya'da, çözülmesi zor bir dille yazılmış bir muskayla başlayan, oradan Osmanlı topraklarına sıçrayan, üç farklı zaman ve yerde geçen bir hikâye bu. Muska ilginç bir şekilde can almakta ve onu eline geçirenler bir süre sonra çıldırarak ve bu esnada bir dizesi eksik bir şiir okuyarak feci bir ölüm yaşamaktadır.
Baş karakter; muskanın peşine düşen, dedesi ve babası da bir hazine avcısı olan Fransız takma adlı üçüncü kuşak arkeolog Mösyö Frederic.
Göktuğ'un bu arada Baharat Tüneli, Bodur Nafi, Kefenyırtan gibi orijinal yer ve karakter adları kullanmış olduğu da gözden kaçmıyor...

Sözü daha fazla uzatmadan romanını bir de kendisinden dinleyelim:

Azmin Zaferi

2011-02-22T00:13:00.053+02:00

Azmetmek ve başarmak...
Ne kadar zorlu olursa olsun önüne çıkan engellerden yılmamak. Hedeflenene ulaşmak, onu elde etmek.
Bunların hepsi zafer kazanmakla eş anlamlıdır.

Kimi zaman bir ülkenin diğer bir ülkeyi stratejik planlarla ele geçirmesi, kimi zaman sigarayı bırakabilmek, kimi zamansa amansız bir hastalığın pençesinden kurtulmaktır bu.

Gerçek bir başarının temelinde öncelikle ''başarısız olma korkusunu yenmiş olmak'' yatar. Hem bir şeye inanmak daha en başında başarmanın yarısı değil midir?

Çıkılan yolda hedefe ulaşmak için ne gerekiyorsa yapmak, sabırla, inançla, azimle, emin bir şekilde ilerlemek başarının ve zaferin adresidir. Üstelik hayatın her alanında geçerlidir.

Çevresinde herkesin yaşlı, şişman ve mutsuz bir kadın olarak gördüğü İngiliz sunucu Clair Nasir'ın dört ay gibi bir sürede hedeflediği yolda ne tür bir zafer kazandığını anlatmak için fazla söze gerek yok. Clair' in şu anki görüntülerine ve yüzüne yansıyan mutluluğa dikkat edin özellikle.

Onun dört ay süren öyküsü, öncesi ve sonrası, azmin zaferini anlatan mucize gibi bir örnek...

Bağlantı: Yeter Ki İste, Zafer Senin! (Tık)

(Görseller: milliyet.com)

O Şimdi...

2011-02-18T09:53:00.053+02:00

Sarı saçlı, renkli gözlü, narin bir oğlandı. Boyu bir hayli uzundu. Bu yüzden sanki zorla yürür, çelimsiz bedeni ufacık bir esintide savrulacakmış gibi dururdu.
O kadar zayıftı ki, yüzünü ve ellerini kaplayan damarlar, şeffaf bir örtüymüş gibi duran incecik, bembeyaz teninin altından olduğu gibi görünürdü.

Son derece içine kapanıktı. Ders anlatırken göz göze geldiğimiz anlarda bile utanıp alelacele başını yere eğer, bir daha da kolay kolay bakamazdı. Onu gören kim olursa olsun kesinlikle koruma içgüdüsüyle dolardı. Benim içinse fiziksel ve ruhsal durumu nedeniyle incinmesinden korktuğum narin bir kelebekten farkı yoktu.

Aynı sınıftan birkaç kız birgün beni koridorda yakalayıp, onun Mehmet tarafından uzun bir süredir gaspedildiğini, hergün harçlığının elinden alındığını, hatta birkaç gündür bunun da yetmeyip ''Hani sigara parası?'' diye dayak yemeye başladığını söylediler. Sınıf rehber öğretmenleriydim aynı zamanda. Duyduklarıma inanamadım. Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum...

Olayı Mehmet'le iki gün süren görüşmeler sonrasında, meselenin de yakından takip edilmesiyle okul idaresine yansıtmadan çözümledik. Ve böyle bir şey bir daha asla tekrarlanmadı.

Artık ders dinlerken utanmıyor, gözlerini kaçırmadan sevgi ve minnetle bakıyordu bana.
Narin kelebeğimin kanatlarını kıramamıştı kimse. Güvendeydi...

- - - - -
Bir yaz günü... Bir şeyler içip serinlemek için girdiğimiz kafede siparişleri verdik, beklemedeyiz.
İçerisi oldukça kalabalık. Birden masalarda bariz bir hareketlenme oldu ve orada bulunanların tamamına yakını gözlerini üst kattan inen merdivenlere çevirdi. Yüzlerde alaycı bir ifade vardı. Anlaşılan içeri girerken gördükleri birilerini dört gözle beklemekteydiler.

Aşağı inenlerden ikisi erkek, diğeriyse bu küçük şehrin görmeye hiç alışık olmadığı bir transseksüel idi. Onunla göz göze geldik. Tanıdık gözlerle bakıp masumca gülümsedi ve selam verdi bana. Şaşırdım önce. Zihnimi ışık hızıyla yokladım... Ve şok oldum!

Aman Tanrım! Bu o idi. Evet, o... Benim narin kelebeğim...

Kasaya ilerleyip hesabı ödeyip çıktılar. Ödemeyi alan adam arkasından ''Tüüü !! Allah belanı versin. Senin gibiler yüzünden başımıza taş yağacak!'' diye bağırırken, garsonlar da verip veriştiriyordu.

''Demeyin öyle! O çok iyi bir çocuktu!'' diye haykırdım.
''Bırak Hocam Allahaşkına,'' dedi kasadaki, yüzünü buruşturarak.
Hiçbir şekilde ikna olmaya niyeti yoktu...

Yüzlerdeki pis sırıtmalar ve söylenmeler halen devam ediyordu...

Yine 14 Şubat

2011-02-14T00:44:00.013+02:00

* Tarihler hediyelerin, kırmızı güllerin, ''Seni seviyorum''ların havada uçuştuğu, daha doğrusu uçuşmak zorunda kaldığı o zoraki 14 Şubat'ı gösteriyor yine. Nereye baksak reklam, nereye baksak kırmızı.
Of ki ne off...

* ''Je t'aime'' sadece iki, ''I love you'' üç hece iken, güzel Türkçemizde ''Seni seviyorum,'' neden altı hece? Söylemesi zor ve klişe değil mi sizce de? Kulağa hoş gelen daha etkili bir alternatif bulan, önerisi olan yok mu?

* Acıya şikayetsiz katlanmak= Aşk diye bir açılım yakıştırılan o güçlü duyguyla birbirlerini sevip ayakları yerden kesilen çiftler böyle bir tarihi, dolayısıyla hediye meselesini sorun yaparlar mı?

* İlkçağlardan itibaren, duyduğumuz o efsane aşklarda, örneğin Kerem Aslı'ya, Leyla Mecnun'a, Romeo Juliet'e sevgisini nasıl ifade ediyordu? Lüks bir restoranda olabilir mi? Mum ışığı, kırmızı şarap ve güllerle donanmış romantik bir yemekte sunulan tek taş yüzüklerle mi yoksa?

* Sıcak bir omzun sığınağında aşkla çarpan bir yüreğin en güzel hediye olduğunu unutmayın. El ele ve ışıklar saçarak baharlara yol alın...

Hürrem Sultan Muhteşem

2011-02-05T00:49:00.057+02:00

Başladığından beri büyük bir ilgi ve beğeni ile seyrettiğim, dizi izleme zevkimle birlikte kaybolmaya yüz tutmuş tarih merakımı da geri getiren ''Muhteşem Yüzyıl'' adlı dizi...

Bir diziyi ve tarihi bana yeniden sevdiren şeyin ne olabileceğini düşündüğümde, cevap şüphesiz ki Hürrem Sultan'ı canlandıran ve tam sekiz ay süren seçmeler sonucunda bu rol için uygun bulunan oyuncu Meryem Uzerli idi. Oyunculuk eğitimi almış olması ve yeteneğinin yanı sıra tanınmamış bir yüz olması, Türkçeyi aksanlı konuşması, dolayısıyla dizi ilerlerken tıpkı Hürrem Sultan gibi Türkçeyi öğreniyor olması onu rolü için biçilmiş kaftan yapıyor. Performansı gerçekten muhteşem...

Budur işte. Popüler isim kaygısı gütmeden, mankenleri, şarkıcıları, TV yarışmalarında ünlenmiş isimleri temcit pilavı gibi her dizide önümüze sürmemektir. Emekleri heba etmeyecek etkide ve ''seyredilesi'' bir yapım çıkarmaktır ortaya. Aynı rol Beren Saat'e verilseydi tek bir bölüm bile izlemeyeceğimden adım gibi emindim.

Hürrem'in bendeki etkileri inanılmaz oldu ve gerçek Hürrem'in nasıl biri olduğu konusunda harekete geçirdi. Şüphe yoktur ki Osmanlı tarihinde yer almış en ünlü kadındır Hürrem Sultan. Ukrayna'da bir köyde, asıl adı Aleksandra olan kızıl saçlı, küçük bir papaz kızı iken, Kırım süvarileri tarafından esir alınıp Topkapı Sarayı'na getirilmiştir.

Mevcut resimlerine bakıldığında çok güzel bir kadın değildir kesinlikle. Kanuni'nin gönlünde taht kurma, onu avucunun içine alıp her istediğini yaptırma nedeni zekası ve güler yüzü olarak gösterilmektedir. Cariyelerin padişahın mülkü olmasından dolayı ayrıca nikaha gerek kalmamasının onu rahatsız ettiği ve azat edilip nikahlanmayı şart koştuğu, Kanuni'nin bunu kabul edip tarihte benzerine rastlanmayan biçimde, Hürrem'i önce azat edip sonra nikahına aldığından bahsediliyor.

Birçok tarihçi Kanuni'nin parlak zaferlerinin arkasında Hürrem'e duyduğu büyük aşkın yattığını söyler. İkisi arasındaki dillere destan aşk, birbirlerine yazdıkları aşk mektupları ile günümüze kadar gelmiştir. Kanuni'nin ''Muhibbi'' mahlasıyla yazdığı şiirlerin esin kaynağı Hürrem'dir.

Dördü erkek, biri kız, beş çocuk dünyaya getiren Hürrem, Haseki (has-eke; yani has gelin) olarak anılıyor. Onun zamanına kadar bulûğ çağına gelen şehzadeler tayin edildikleri sancaklara anneleriyle beraber gitmelerine rağmen Hürrem Sultan oğluyla sancağa gitmeyen ilk şehzade annesidir. Çünkü Kanuni kendisinden ayrılmak istememiştir.
Kanuni'nin zevcesi olma sıfatını hakkıyla taşımış bir imparatoriçedir o. Son derece kültürlüdür. Padişah seferde iken sarayın düzeni koruyan, periyodik mektuplarıyla İstanbul'dan ve saraydaki durumdan onu haberdar eden, padişahın sağ kolu olarak çalışmış ve ona çok yardımcı olmuş, aynı zamanda son derece hayırsever bir hanımdır.

Kanuni Sultan Süleyman'ın, Hürrem kendisinden sekiz yıl önce 52 yaşında ölene kadar başka hiçbir kadınla ilgisi olmamış, sonrasında dünyadan zevk alamaz duruma düşmüştür.

İki aşık Süleymaniye Camii avlusundaki türbelerinde, sonsuz uykularında da yan yanadırlar.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

TOPKAPI SARAYI'NDA SANAL TUR (Tıklayın)

Yollar

2011-01-28T12:48:00.052+02:00

Bir istasyon vardı,
Önünde insanların bekleşip durduğu.
Hüzün dağıtırdı trenler uzaktan kalkan ellere.
İncecik bir bıçaktı özlemler,
Saplanır kalırdı yüreklere.
Yaralı bir güvercin eşlik eder,
Kan damlardı kanadından.

Gözyaşı döküp hasret açardı akşamlar,
Bir genç kız dudağında buruk kalmış
Bir hoşçakal gibiydi,
Yarım kalırdı avuçlarda
Uzayıp giden o yollar...

Yolculukların yoğunlaştığı bu günlerde, yüreğinizdeki özlemlerin sona ermesi; sıcacık, rengarenk sevgi çiçeklerine dönüşmeniz dileğimle, sevgide kalın...

Ali Cengiz Oyunu Nedir?

2011-01-25T13:34:00.054+02:00

Hile ile iş yapanların yalanları ve akla hayale gelmeyecek planları için kullandığımız ''Ali Cengiz oyunu'' deyiminin kökeni eski bir halk hikayesinden kaynaklı.

Devrin birinde sihirbazlıkla uğraşan bir adam, bu işte o kadar çok ilerlemiş ki kendini istediği her şekle sokmayı da başarıp, bunu bir eğlence haline getirmiş ve insanları hayrete düşürmeye başlamış.

Örneğin karısına: ''Bahçedeki keçiyi pazara götür, sat,'' diyor, hemen bahçeye gidip keçi oluyor, satıldıktan sonra da insan olarak eve geri dönüyormuş.

Adamın bir de bu oyunları isteyen herkese öğretme huyu varmış. Ama öğrettiği kim olursa olsun, son bir oyun daha çıkarıp öldürüyormuş onu. Öğrenen bir serçeyse derhal bir atmaca olup boğuyor, ağaçsa ateşe dönüşüp yakıyormuş. Oyunlar git gide daha korkunç bir hale girmeye ve sihirbaz bu yeteneğini kendini eğlendirmenin dışında, çıkarları ve halkı aldatmak için de kullanmaya başlamış...

Sonunda olay padişahın kulağına gitmiş. Tellallar çıkarıp bu düzenbazı huzurunda kim alt ederse kızını ona vereceğini duyurmuş. Duyan herkes bu tehlikeli oyundan kaçarken Ali Cengiz adında bir genç bu göreve talip olmuş. Ve bu sihirbazdan kurs almaya başlamış.
Oyunları öğrenirken aptal gibi davranan Ali Cengiz, öğrendiklerini gizleyip salağa yatıyor, sihirbaz da bir şey anlamadığını zannedip, bildiği her şeyi, en ince ayrıntısına kadar anlatıyormuş, sevinç içinde.

Nihayet padişahın huzurunda yapılacak sınav günü gelmiş çatmış.

Ali Cengiz bir koç olup gelmiş meydana. Sihirbaz derhal kurda dönüşmüş. Ali Cengiz kurdu boğmak için su olunca, sihirbaz kendini ateşe çevirmiş. Ali Cengiz bir çiçek olup padişahın kucağına düşmüş, sihirbaz bir eşekarısı olup üzerine. Bir süre ikisi de şekilden şekle girmiş. En sonunda Ali Cengiz tavuk yemi olup yere saçılmış. Sihirbaz tavuk olup yemlere yöneldiğinde, Ali Cengiz hemen bir tilki olup tavuğu boğmuş ve bu düzenbaz büyücüden kurtarmış herkesi...

Anlayacağımız; çok eski çağlardan beri kullanılan masalsı bir şekil değiştirme oyunu bu.
Hayatımızın birçok alanında karşımıza çıkan bir oyun. Ülkemizde, hepimizin gözü önünde oynanan oyunlardan biri aynı zamanda...

Kural: Sergilenen tavır ve davranışları zeki ve kıvrak bir öngörüyle tahmin etmek, karşısındakinden daha zayıf bir şekle girmemek. Tavuk yemi olmamak... ''Yem olmamak''...

Siz siz olun yalan dolanlarla, akla hayale gelmeyecek planlarla, iftiralarla karşınıza çıkan ALİ Cengiz'lere yem olmayın, onların seviyelerine inmeyin, akıl almaz tuzaklarına düşmeyin.
Temizlenin onlardan. Onlardan ve yaltakçılarından...
Temizlenmek zorlu bir hale girmişse yargı organlarından yardım isteyin...

Dolmuş Parası

2011-01-21T13:06:00.040+02:00

Önünden sürekli geçtiğim ve daha yolun başındayken incelemeye aldığım üç katlı, özel bir Kız Öğrenci Yurdu burası.

Anayoldan dar bir sokakla sapılıyor ve ben garip bir duyguyla her seferinde bu yolu tercih ediyorum. Görüş alanıma girer girmez işte yine tamamen binaya odaklanmış durumdayım.

Her birinde yazdan kalma, lacivert rengi hafif solmuş şemsiyeler bulunan oval masalar bahçeden halen kaldırılmamış.

İyi havalarda o masalarda bir şeyler atıştırıp çay içen, sohbet eden kızların neşeli kahkahaları çınlamıyor artık bahçede. Havluya sarılmış saçlarıyla balkonlarda çamaşır asan kimse de yok.

Kilometrelerce uzaklardan, evinden, ailesinden kopup gelmiş genç kız kızların yaşadığı bu mekan, pencerelerden taşıp her yanını çevreleyen, hatta neredeyse elle tutulup gözle görülür hale gelmiş ve içinde kendi öğrenciliğimi de gördüğüm yoğun bir özlem tabakasıyla kaplı sanki.

Binanın bahçe duvarının köşesinde yurtta kalan kız arkadaşını bekleyen ve zaman zaman saatine bakan bir delikanlı gözüme takılıyor. Çok sık gördüğüm sahnelerden biri bu. Ve akabinde yurdun ana kapısında son derece güzel bir genç kız beliriyor.

Bu arada iyice yaklaşmış durumdayım...

Yüzünde belirmeye başlamış utangaç tebessümlerle merdivenlerden hızla inen genç kız göz kamaştırıcı güzellikte. Koşar adımlarla kendini bekleyen delikanlıya doğru ilerliyor. Birbirlerine sevgiyle sarılırken hiç ayrılmak istemiyor gibi bir halleri var. Bahar tazeliğindeki parfüm kokuları ortalığı sarmış durumda. Bu kokuyu o an, gençliğin, masumiyetin, sevgiliye olan özlemin yoğunlaşıp dalga dalga yayılan hali olarak algılıyorum. Yüzüme gülücükler yerleşiyor...

El ele tutuşuyorlar. Onlar önde ben arkada ilerliyoruz...

K- Ne yapıyoruz şimdi aşkım?
E- Bilmem... Sinemaya mı gidelim yoksa kafede arkadaşlarla mı buluşalım?
K- Önce kafeye bir uğrar, daha sonra karar veririz..
E- Peki aşkım. Hadi hızlanalım. Bak bir tane dolmuş geliyor...
K- Dolmuşa binmeyelim..
E- Neden???
K- Dolmuşa para vermeyelim.
E- Öyle şey mi olur aşkım?
K- Olur tabii. Dolmuşa vereceğimiz parayla düşünsene neler alırız?
E- !!!???
K- Evet aşkım. Örneğin ekmek ve bir paket makarna alabiliriz o parayla...

Genç kız büyük bir ısrarla, ceplerinde birkaç kuruş daha kalabilmesi uğruna çocuğu dolmuşa binmekten vazgeçirmişti. O kadar etkilenmiştim ki diyaloğun bu kısımdan sonrasını duymuyordum.

Onlar önde ben arkalarında ilerlemeye devam ederken, gözümün önünde yıllar sonrasındaki halleriyle vardılar artık. Yuvalarını dişi kuşun yaptığı, birbirini çok seven, maddi, manevi her anlamda destek, genç ve mutlu bir çift olarak...

Evde Kestane Keyfi

2011-01-16T20:51:00.020+02:00

Kışın soğukta eve dönerken sokak satıcısının çıkardığı o buram buram kestane kebap kokusu hangimizi cezbetmez ki?
Durup bir an düşünür ve alıp almama konusunda kararsızlıklar yaşarız. Bu kararsızlığı da evde ne yaparsak yapalım aynısı olmayacağı endişesi yaşatmaktadır bize.

Çocukluğumda anneannemle sobanın üstünde kızarttıklarımızı saymazsam, gerçekten de evde hangi yolu denediysem olmuyor, kestaneler bir türlü kebaba benzemiyordu.

Dün akşam denediğim yeni bir metotla resmen devrim yaşadım, gözlerime inanamadım. Nar gibi kızaran kestanelerimiz kelimenin tam manasıyla ''muhteşem''di ve tıpkı sokakta satılanlara benzemişti. Daha da önemlisi; istisnasız hepsi, en detay girintilerde bile zerre kadar iç kabuk kalmadan, üstelik hiç parçalanmadan, kabuklarından tek parça olarak çıktı. İnanılmazdı...

Fazla uzatmadan tarife geçeyim de evde kestaneniz varsa hemen deneyin:
Kestaneleri güzelce yıkayıp bombeli taraflarını çok keskin bir bıçakla, bir seferde ve net bir şekilde boydan boya çiziyorsunuz. Ardından bir kabın içine alıp üzerini kapatacak kadar ılık su döküyor ve yarım saat bekletiyorsunuz. Sonra da bir fırın kabına çizik kısımlar üste gelecek şekilde diziyor, üzerine 15 dk kadar ızgara açıyorsunuz. Eğer ızgaranız yoksa teflon tavada, kızaranları çevirmek suretiyle aynı sonuca ulaşabilir(miş)siniz.

İşte hepsi bu kadar!

Narcissus: Şişkin Ego

2011-01-13T13:22:00.035+02:00

Bir efsane kahramanının hem bir çiçeğe hem psikolojik bir rahatsızlığa adını vermesi ne kadar ilginç değil mi?

Narcissus: Nergis, narsist...

Kişinin kendini beğenmesi, kendine hayran olması, ruhsal ve fiziksel kimliğine tutku derecesinde bağlanması anlamında bir kişilik bozukluğu kavramı olan ''Narsisizm''in kökeni hüzünlü bir Yunan Efsanesine dayanıyor.

''Muhteşemlik gösterisi, hayranlığa ihtiyaç, empati yoksunluğu'' durumunun çok eski bir insanlık ögesi olduğunu bu efsaneyle farkeden Sigmund Freud tarafından terimleştirilmiş.

Narcissus görenlerin bakmaya doyamadığı, güçlü kuvvetli, dünya güzeli, muhteşem bir delikanlı. Bütün periler aşıkmış ona. Ama o hiç birine yüz vermiyor, dönüp bakmıyormuş bile... Ava çıktığı bir gün en son, su perisi Echo görüp aşık olmuş Narcissus'a. Ve o da aşkına karşılık bulamamış. Yaşadığı karşılıksız aşk yüzünden yanıp tutuşan Echo, bu aşkın ateşiyle acılar içinde ölmüş sesi dağlarda yankılanarak (Eko=Yankı teriminin kökeni de buradan kaynaklanıyor).

Narcissus'a aşık olanların ahları İntikam Tanrıçası Nemesis'e ulaşmış en sonunda. Nemesis bir su kenarında kendi yüzünü göstererek cezalandırmış onu. Irmağa eğilip su içmek isteyen Narcissus sudaki görüntüsünü görünce çarpılmış. Bu eşsiz sureti öylesine çok beğenmiş ki, deli gibi aşık olmuş kendine. Aşkıyla yanıp tutuşurken, hayaline ulaştırmaları için Tanrılara yalvarıyormuş bir taraftan. Sonra da sudaki aksine dokunmak isterken dengesini kaybedip ırmağa düşmüş ve hemen orada eriyip yok olmuş. Su perileri boşuna aramışlar cesedini. Ama öldüğü yerde ortası sarı, yaprakları beyaz, çok güzel kokan bir çiçek açtığını görüp aşık oldukları adamın adını vermişler o çiçeğe: Narcissus, yani Nergis...

Narsisistik kişilik bozukluğu olanlar ise başkalarının görüş ve isteklerine ilgi gösteremeyen, plan ve hedeflerine ulaşamadıklarında, gereken ilgiyi göremediklerinde tıpkı Narcissus gibi eriyip çöken kişiliklerdir. Karşısındakinin hakkına saygı göstermez, gerçekle alakası olmasa bile her zaman kendilerini haklı gösterip, en önde, en gözde ve tek olmak isterler. Empati duyguları sıfırdır, başkalarını anlayamazlar. Her şey sadece kendi amaçları için var olmalıdır. Diğer insanların fikir ve hareketleri yalnızca kendi amaçlarına hizmet ediyorsa vardır. Tersi söz konusuysa tahammülsüzdürler.
Narsist sözcüğünün ''kibirli'' ya da ''mağrur'' terimleri ile karıştırılmaması gerekiyor. Duyguları başkalarına nefrete dönüştüğü anda harekete geçiyorlar. Amaçlarına ulaşamadiklarinda öfkelerine hakim olamayıp saldırganlaşıyor, ağır psikotik tablolara girip çöküyorlar.
Narsistlere sanat camiasında sıkça rastlandığı gibi, tarihteki Hitler, Saddam, Mussolini gibi liderlerin birçoğu bu kategoride başrol oynuyor.

Mitolojideki bu kahramanın ''nergis'' gibi güzel bir çiçeğe isim olması ne kadar hoşsa, toplumun yüzde 10 gibi bir çoğunluğunun ''narsist'' olduğunu öğrenmek o kadar ürkütücü oldu benim için.

Günümüz insanı karşısındakine normalde fazla ilgi göstermiyor, değer vermiyorken empati yoksunu narsistlerin işi bu çağda oldukça zor diyorum. Bir iyilik yapıp farkettiklerimizi tedaviye yönlendirmek kolay olabilseydi keşke. Sonları efsanedeki Narcissus'unkine benzemeden.

Bağlantı: Kendini Beğenmişlik

Tutkunun Rengi: Kırmızı

2011-01-07T00:03:00.048+02:00

Kırmızı nasıl bir renk sizce?
En kısa haliyle ''dikkat çekici'' bir renk midir? Devamında hemen ''aşk, heyecan, güç, ateş, sıcak, cinsellik, samimiyet'' gibi kavramları simgelediğini söyleyebilirsiniz.

Bana göre hepsinin özeti tek bir kelimeye sığabilir:
''TUTKU''nun rengidir kırmızı...

Ve kırmızıyı kırmızı yapan bir üçleme var, fena halde sıcak, çekici ve heyecan verici...

Birincisi; insana dair ilk buluş ''ateş''...
Onun sıcak bir renk oluşu ateşle olan gerçek bağlantısından kaynaklanıyor. Çünkü Mağara Devri'ne kadar dayanıyor insanoğlunun kırmızıya olan tutkusu. Ateşin kırmızısı ve sıcaklığı üşüyen ilk primat atalarımızı içgüdüsel olarak çekiyor. Ateşe tapanlar, Ateş Tanrıları süregeliyor devamında.

İkincisi yine en büyük ''ateş'' olan Güneş'in kızıl hali ''gurub''...
Güneşin batışındaki muhteşem kızıllık, yine ilk çağlardan beri insanoğlunun duygularını hareketlendirip yoğunlaştırmış. Tutkuyla seyretmiş o kızıllıkta güneşin batışını. Gevşemiş, aşık olmuş, resmetmiş...

Ve bir de ''kan'' var elbette...
İnsanoğlu esasen doğarken tanışıyor kırmızıyla. Doğum anında kanla sıvanmış, varoluş göstergesi bir kırmızıyla mühürlenmiş olarak gözlerini açıyor dünyaya. Ne kadar heyecan verici!

Kahramandır kırmızı, özgürlükçüdür, onurlu bir renktir. Dünya üzerindeki tüm ülkelerin sınırları kanla çizilmiştir. Zafer kazansa da kaybetse de bir ülke için müthiş bir onurdur kanla yazdığı tarihi. Akıtılan o kan önemlidir. Kırmızı mücadelenin ve onurun rengidir.

Kelime olarak öz Türkçede ''kızıl'' diye geçiyor kırmızı. Tıpkı İngilizcede hem kırmızı hem kızıl anlamı veren ''red'' gibi. En uzun dalga boyuna sahip renk aynı zamanda ve koyu bir arka planda yer aldığında o kadar şiddetli ki, kırmızı minicik bir nokta bile görüntünün tamamını etkileyebiliyor.

Ne kadar parlatıp cilasanız da başka hiçbir renk kırmızı kadar dikkat çekmez. Ruj, allık, oje gibi kadın makyaj malzemelerinin büyük bir oranda kırmızı ve tonlarını kapsıyor olması bu yüzden olsa gerek.
Ve ünlü markalar. Düşünecek olursanız büyük bir yüzdesinin logoları kırmızıdır. Bakan kişinin her ortamda ilgisini yoğunlaştırıp harekete geçiren, canlılık, enerji ve mutluluğun rengidir çünkü.
Azmin ve kararlılığın da.

Bu, daha bir çok konuda sürer gider.
Hırsızların en çok kırmızı araba çaldığı tespit edilmiş örneğin. Önemli birileri geleceği için yollara serilen halılar da kırmızıdır...

Ve kırmızı, ben dahil birçok insanın ilk renk tercihi olarak tanımlanabilir sanırım...

Mutlu Yıllar!

2010-12-31T12:57:00.018+02:00

Zaman ne kadar hızla akıp geçiyor. Bir önceki yılbaşı daha dün gibi. Ondan önceki de öyle. Ömrümüzden bir yıl daha eksilip gidiyor ve yaşam hızla tükeniyor özünde.

Bir taraftan böyle geliyor bana. Azıcık zaman ayırıp zihnimdekileri detaylandırdığımda ise tam tersi...

Gelen her yeni yılla daha bir olgunlaşıp büyüdüğümü (!) hissediyorum. Örneğin; beni günlerce üzebilecek bir olaya artık tebessümle bakabildiğimi, keyfimi kaçıracak kişileri hayatımdan elimine ettiğimde huzuru yakaladığımı farkediyorum.

Azla yetinebilen doygun bir insan olarak, yaşam denilen okulda sınıfları üçer beşer atlayarak bu beceriyi kazanmış şanslı biri olduğum inancıyla, şahsi çıkarları ve hırsları uğruna ''insanlık adına'' sonsuza kadar sınıfta kalmış olanlar geliyor aklıma...
İnsana dair sevgim, umudum, inancım halen ve hiçbir zaman yok olmadığı için şükrediyorum...

Her yeni yılda dünya ve insanlık adına sevgi ve barış dileklerinde bulunulur. Değişen pek bir şey olmaz. Diliyorum ki 2011 ülkemiz ve dünya için, hepimiz için gerçek ve kalıcı güzelliklerle gelsin...

Sağlık ve huzurla kalın.
Hepinize mutlu yıllar...

Sevgiyle...

Ankara Aşkım

2010-12-25T00:25:00.050+02:00

Öğrenciliğimin geçtiği sessiz, munis, gönlümün sultanı güzel şehir. Adını her duyduğumda özlemiyle yanıp tutuştuğum, hem yurdumun hem gönlümün başkenti. Hiç ayrılmak istemeyecek kadar çok seviyordum, sevdalıydım sana ben...

Ankara'dan yolu geçen, öğrenciliği geçen, yaşamının bir kesitini burada geçiren her kim olursa olsun, bu duyguları mutlaka yaşar, hisseder ve bu şehri asla unutamaz.
Çok büyük bir özlemle yad eder...

Oradaki geçmişini geri istemek gibi bir şeydir sanki bu. Adı ne zaman geçse, koşarak gidip tekrar o havayı solumak, o farklılığı, özel duyguları, on dokuz-yirmili yaşların baharını, ardında bıraktıklarını bir kez daha ve iliklerine kadar yaşamak istemektir...

Yıllar sonra gidip görmüşseniz eğer; her sokakta, her semtte, her bulvarda bir parçası kalmış gençliğinize yeniden döner ve yaşarsınız bunları. İçiniz cız ederek, yüreğiniz yanarak başka boyutlarda gezerken, geçen zamanı aynı yoğunlukta, tüm hücrelerinizle duyumsar, her detayda birebir yaşarsınız sanki yine ve yeniden. Sizin için zamanı bir el durdurmuş gibidir siz o anları yaşarken. Çarpar geçer insanı bu yoğun duygular, savurur hatta...

Geçmişle ilgili sevinçli ya da hüzünlü herhangi bir anı ya da ufacık bir detay gözünüzün önüne gelip ağlamaklı yapar sizi. Dalar gidersiniz. Sonra birden silkelenip kendinize gelir ve gerçeğe dönersiniz. Anılar aynı, yaşanmışlıklar aynı... Ama ya siz..?

Zaman ne kadar da acımasızmış meğer. Kahrolursunuz işte o an...
Anlatılamaz...

Doç. Dr. Atilla Cihaner ve İnanılmaz Buluşu

2010-12-21T00:00:00.034+02:00

Haberleri izlerken ülkenin gündemiyle her zaman daralıp bunalacak değiliz ya. Bugün TV kanallarında gün içinde yayına giren ve göğsümü kabartan müthiş haber vardı:
Henüz 33 yaşındaki bir Türk bilim adamı başkanlığında olağanüstü bir buluşa imza atılmış.

Atılım Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olan Doç. Dr. Atilla Cihaner, TÜBİTAK'ın desteklediği bir projede ekip arkadaşları olan Çanakkale 18 Mart ve ODTÜ araştırmacıları ile, özel bir tür plastik olan ''polimerik elektrokromik malzemeler''de belli elektriksel değerler kapsamında renk çeşitliliği sağlayarak çok kısa bir süre içinde ''renk dönüşümü'' gerçekleştirmiş.

Doç. Dr. Cihaner aynı zamanda Türkiye Bilimler Akademisi Üstün Başarılı Genç Bilim İnsanlarını Ödüllendirme Programı (TÜBA-GEBİP) 2010 Yılı Ödülü sahibi.

Buluşun beni en çok ilgilendiren tarafı; ışık altında renk değiştiren bu malzemelerin erkek ve bayanların saç renginin değiştirilmesi için saç boyası gibi kullanılabileceği ve günün belirli saatlerinde kullanıcının isteğine göre saç rengini değiştirebiliyor olması. Örneğin; çok açık renk saç kullanan bir bayan, öğleden sonraki bir iş toplantısına koyu renk bir saçla gidip, daha sonra eski saç rengine dönebilecek.
Saçının rengini değiştirmek isteyen kişi bir ultraviyole kabinine girerek saçına uygulanan ışıkla bir kaç dakika içinde bunu gerçekleştirebilecek ve daha sonra isterse aynı işlemle saçını başka renge dönüştürebilecek.

Doç. Dr. Cihaner bu malzemelerin iletken özelliklerini pek çok ürüne uygulayabilme olanağı sağladıklarını, renk değiştiren camlarda, otomobil aynalarında ve reklam panolarında kullanılmalarının gündemde olduğunu, radarda görünmezlik ve kamuflaj sağlaması nedeniyle özellikle Savunma Sanayi ve TSK gibi kuruluşların bu bulgulardan faydalanacağını belirtiyor.

Bu inanılmaz buluşu gerçekleştirip dünya çapında bir olaya imza atan Dr. Cihaner ve ekibini tüm kalbimle kutluyorum...

Kabus

2010-12-17T14:12:00.052+02:00

Uzun bir süredir sabahlara kadar süregelen sıkıntılı gecelerle boğuşuyordu. İşte yine peş peşe gelen ve birbirinin kopyası bu kahredici gecelerden birindeydi. Çöken derin sessizlik ve ilerleyen saatle birlikte yeryüzünde kim bilir kaç insan aynı anda derin bir uykudayken, o yine herkese inat, duvardaki saatin beynini kemiren tik takları eşliğinde geçen zamanın acımazlığını düşünmekteydi.

Nasıl da hızla akıp gitmişti onca yıl...
Daha dün gibiydi evlerinin önünde çocukluğunu yaşadığı günler.
''Göz açıp kapayıncaya kadar'' demek bile yetmezdi. Su gibi akıp gidivermişti her şey, ne kadar da çabuk...

Derin bir arzuyla o günlere bir an olsun dönebilmek, kısacık bir parçasını yaşayabilmek umuduyla sımsıkı kapadı gözlerini. Bunu gerçekleştirmek için uzun bir süre zorladı kendini.
Başaramadı...
Geçen zamanı durdurmak, geri dönebilmek ne mümkündü?
Geçip gitmişlerdi bir kere, bir daha gelmemek üzere. Yaşanan her şey sararıp solmuş, yırtık ve eski bir film şeridi gibi bir kenara fırlatılmış, orada öylece durmaktaydı karşısında.

Gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Tüm benliğini kaplayan derin bir sızı hissetti ardından....
. . . . .
Aniden yattığı oda büyük bir hızla etrafında tüm eşyalarla birlikte dönmeye başladı.
Yoksa sadece o mu dönüyordu?
İnanılmaz bir hız kazanmıştı her şey!

Birden görünmeyen kocaman bir el onu sımsıkı kavrayıp yerden yere vurmaya başladı.
Tarifi mümkün olmayan bir biçimde ve acılar içinde darbeler alıyordu.
Yerden yere, duvardan duvara çarpıldığı her nokta simsiyah ve derin çatlaklara, çatlaklar ise hızla uçuruma dönüşüyor, yaşadığı ne varsa içlerinde bir film sahnesi olarak tek tek gözünün önüne seriliyordu.

Neydi bu olanlar? Görünmeyen bu el onu geçmişine mi götürmüştü?
Fantastik bir kurguda başrol mü oynuyordu yoksa?
. . . . .
Ve her şey sıfırlandı...

Silkelenerek uyandı. Yorgundu...

Yatağından doğruldu. Bir müddet bekledi.
Bu ürkütücü, tuhaf sessizlikte yaşadıklarının az önce kısa bir süreliğine daldığı rüyanın kabusa dönüşümü olduğunu anladı...

Şaşkınlığın getirdiği anlık bir ürpertiden sonra, hiç kısalmamış olan geceyi sabaha kadar sürdürmek üzere bıraktığı yerden devraldı...

İki Küçük ''Mucize Kız''

2010-12-11T12:53:00.094+02:00

Günlerdir iki küçük kızda benim aklım.
İki ''mucize kız''da. Biri genç kızlığa yeni adım atmış, on altı yaşındaki Lara Ömeroğlu, diğeri ise yaşama yeni adım atmış olan henüz bir aylık Zeynep Gülfem...

İlk bakışta aralarında ortak hiçbir nokta yokmuş gibi görünse de, bana göre öyle çok ki... Aklım, yüreğim ve ruhum bu iki küçük kızla dolu. Onlar benim için yaşamı irdelemek adına güçlü birer neden ve ortak payda oluşturmuş durumdalar.

Lara Ömeroğlu; İngiliz yayın kuruluşu BBC’nin 32 yıldır düzenlediği "Yılın Genç Müzisyeni" (BBC Young Musician) yarışmasına ''2010 Yılı Birincisi'' olarak adını altın harflerle yazdıran, piyanoyu çalmayıp konuşturan kızımız. Yeteneğini farkeden annesi, daha 6 yaşındayken özel hocalar tutuyor ona. Profesyonel birçok sanatçının çalmaya çekindiği zor eserlerle katıldığı yarışmalarda sayısız derece ve ödül kazanmış.
BBC Galler Ulusal Orkestrası eşliğindeki bu muhteşem performansından sonra uzun süre ayakta alkışlanan Lara'yı izlerken büyük bir heyecan ve coşkuyla dolup yeteneğine hayran kalacaksınız, eminim. Hatta gözleriniz dolacak.

Zeynep Gülfem mi? 28 yaşında, sekiz aylık hamile, gencecik bir kadındı annesi. Hayata dair sıraladığı, gerçekleşmesini heyecanla beklediği umutları olan...
Alışverişe çıktığı gün, bir magandanın rastgele savurduğu kurşunlardan biri başına isabet aldı. Ambulans hemen ulaşıp, beş dakika içinde siren seslerini acildeki telaşla buluştursa da, genç kadın daha vurulduğu an karnındaki bebekle birlikte hayatını kaybetmişti...

Zeynep'in adı da ''Ölü anneden 'ölü doğan çocuğun tekrar canlandırılması' vakası'' olarak literatüre girecek. Yaşanan süreç yayın olarak hazırlanıyor.

Dünyada ölü anneden kurtarılmış yalnızca 39 bebekten biri o.
Üstelik söz konusu annelerin çoğu kısa süreliğine de olsa canlandırılmış. Zeynep; ölü annesine sadece ''bebek için kan dolaşımı sağlansın diye'' kalp masajı yapılmış, dakikalarca oksijensiz kalmış ve mosmor bir halde annesinin karnından alınmış ölü bir bebek. Doktorların 20 dakika boyunca ''parmakla'' yaptığı kalp masajına cevap vererek bir mucizeyi gerçekleştiren minicik bir kız!

Sonrasında; yoğun bakımda ilk ağlamasını gerçekleştirmesi için 45 dakika başında bekleyen, ''Bir bebeğin ağlamasına bu kadar sevineceğimizi düşünemezdik. O ağlarken sevinçten biz de ağlıyorduk,'' diyen tam 17 doktor var. Ve bunları okurken ağlayan ben...

Ölü annesinin karnında oksijensiz kalıp akciğer ve böbrek yetmezliğiyle doğan vücudu toparlansa da beyni hala oksijensiz dakikaların etkisini taşıyan Zeynep şu an 1 aylık. Gözlerini kırpamıyor. Bırakın özel yetenekleri olmasını, yutma ve emme refleksleri gelişmediği için sondayla besleniyor. Beyin gelişiminin normale dönüp dönmeyeceği belli değil. Fakat doktorlar yine de umutlu...

* * *
Şansın içinde bulunduğumuz şartlarla doğru orantılı olduğu gerçeği vardır.
Ne kadar zorlarsak zorlayalım, şansın katkısıyla bile eldeki imkanlar nereye kadar izin veriyorsa gidebileceğimiz yol da o kadardır. Tıpkı Lara ile Zeynep'in detaylarında görüldüğü şekilde; bazıları Anglosaksonların kullandığı ''Gümüş kaşıkla doğdu,'' sözünde olduğu gibi şansıyla birlikte doğarken, bazılarının da yaşamla savaşırken; sadece ''nefes alabilmek'' için şansa ihtiyacı vardır.

Eldeki imkanlar kullanılırken şansla birlikte gelinen nokta kimi zaman gözyaşı döktüren mucizevi sonuçlara ulaştırır. Ancak, dökülen gözyaşının sebebi de ulaşılan sonla doğru orantılıdır:
Sevinç, mutluluk, heyecan, acı ya da hüzün duygularına göre dökülen gözyaşları...

* * *
Lara ÖMEROĞLU İstanbul Resitalleri'nin konuğu olarak 'özel bir resital' vermek üzere 16 Aralık Perşembe günü Türkiye'ye geliyor. Bu özel yeteneği görmek, onu yakından dinleyip heyecan duymak ve başarısını kutlamak isteyenler için müthiş bir imkan.

Zeynep Gülfem de İstanbul'da...
Mucizelerle gelen yaşamıyla daha doğmadan başlayan mücadelesi sürüyor. Bu minik kızın literatüre giren şansının devam etmesi için yapabileceğimiz tek şey ise ''dua etmek''...

(Zeynep Gülfem foto: Hürriyet)

Protest Bir Ruh: Neyzen Tevfik

2010-11-28T00:10:00.040+02:00

Neyzen Tevfik'in resimlerine baktınız mı hiç? Bedri Baykam'a benzeyen saç stiliyle yaşadığı devre göre ne kadar sıra dışı göründüğüne?
Dönemini yargılayıp sorgulayan aykırı ruhu ve sanatçı kişiliği nasıl da yansımış fotoğraflara...

Resme bakarken öncelikle içinde bulunduğu döneme ne kadar kızgın olduğu ve ardından sert yergileri geliyor akla. O protest ruhu hissedebiliyorsunuz. Sonrasında üflediği neyin yumuşak tınıları içinde tek tek eriyip gidiyor hepsi. Gülümsetiyor...

Sorguladıkları ruhuna sıkıntı ve baskı yapıyorsa, yaşadıklarını kaldıramıyorsa, koyun olup güdülmeyi istemiyorsa, bir şekilde atmak zorunda insan. Bunu başkalarından çok daha yoğun yaşayan biri için farklı olacaktır elbette yolu.

Belki bu yüzden alkolle tanışıp dibine vurması. Belki bu yüzden sert şiirlerinin, yergilerinin birçoğunda hırsını alamayıp küfür kullanması. Ve bu yüzdendir ney' inden hiç vazgeçemeyip ulvi tınılar arasında kaybolup gitmek isteyişi...

Diyojen'inkine çok benzeyen sıra dışı yaşamı ve elinden hiç düşürmediği neyiyle sokaklar meskeni olmuş, kaldırımlar yatağı, yorganı...

''Ney ile Mevlevilik, mey ile Bektaşilik'' gibi iki ruhu aynı anda barındırabilmiş yegane kişiliktir Neyzen Tevfik. Başka bir deyişle hem ''veli'' olabilmiş hem de ''deli''.

HİÇ' tir ilk kitabının adı...
Parada pulda gözü olmamış, ''heplik''ten ''hiçlik''e doğru yol almak istemiş özü.
''Hiç'' olmak isterken dillerden düşmeyen bir isim bırakmıştır ardında...

Bestelediği onca taksim, nihavent ve şehnazbuselik saz semaisine ve ney çalmadaki ustalığına rağmen taşlamalarıyla ünlenmiş en çok. Siyasi düzen, İslamın yozlaştırılması, gericilik, çıkarcılık gibi konulardan hiç vazgeçmeyip Atatürk karşıtlarına savaş vermiş.
Meşrutiyet Dönemi'ni ve Cumhuriyet'i arka arkaya yaşamış, düzenle ve iktidardakilerle başı hiç hoş olmamış... İşte hicivlerinden biri:

''Kime sordumsa seni doğru cevap vermediler.
Kimi hırsız, kimi alçak, kimi deyyus dediler.
Künyeni almak için partiye ettim telefon,
Bizdeki kayda göre o şimdi mebus dediler.''

Neyzen Tevfik Atatürk'le aynı dönemde yaşamış(1880-1953) ve onunla geçirdiği anıları var. Çok sevdiği ''Atamız'' öldüğünde o kadar üzülmüş ki haftalarca evinden çıkmamış.

Ve aradan onca yıl geçmesine rağmen yazdıkları nasıl da uygun günümüze (Bu yüzden adı sürekli aklımda). Özellikle şu dizeleri:

''Ne ararsın Tanrı ile aramda,
Sen kimsin ki orucumu sorarsın?
Hakikaten gözün yoksa haramda,
Başı açığa niye türban sorarsın?
Rakı, şarap içiyorsam sana ne?
Yoksa sana bir zararım içerim.
İkimiz de gelsek kıldan köprüye
Ben dürüstsem sarhoşken de geçerim.
Esir iken mümkün müdür ibadet?
Yatıp kalkıp Atatürk'e dua et.''

Ruhun şad olsun özel insan...

Öğretmenler Günü

2010-11-24T11:22:00.032+02:00

Başöğretmenimiz Ulu Önder Atatürk'ün yolundan ve izinden hiç ayrılmadan, vazgeçmeden, inançla, umutla, sevgiyle, azimle, fedakârca yürüyen tüm öğretmen arkadaşlarımın 24 Kasım Öğretmenler Günü kutlu olsun!

Sevgiler gönderiyorum...

* http://anfaengerwriter.blogspot.com/2008/11/gnmz-kutlu-olsun.html
* http://anfaengerwriter.blogspot.com/2009/11/elifin-gercegi.html
* http://anfaengerwriter.blogspot.com/2010/04/bir-okul-gezisi-ve-onura-yolculuk.html

Döküntüler

2010-11-19T20:41:00.049+02:00

* Rutine bağlanmış bir yaşam. Bayramıyla seyranıyla bile aynı çoğu zaman. Sıkıcı...
Yaşanmış bir günün diğerinden ne farkı var kayda değer?

* Bir şeyler eklemeli ya da eksiltmeli mi zaman zaman? Mutsuzluktan başka bir şey getirmeyen, mızmız veya karamsar, bencil ya da diktatör ruhlu, çekilmez insanlara dayanmalı mı örneğin?
Ya nerede, nasıl davranacağını bilmeyen, ciddiyetsiz ve şımarıklara?
Var mı böyle bir zorunluluk, hepsine şut çekip ''Ohh!'' demek ve ferahlamak varken?

* Yorgunluk ve yoğunluktan ölmek üzereyken, kapınıza bayramlaşmaya gelmiş ve daha önce hiç görmediğiniz üç küçük çocuğun masum gözlerinden mutluluk içtiniz mi hiç? Tüm yorgunluğunuz geçti mi?

* Show TV'nin ünlü Rus yazar Dostoyevski'nin ''Karamazov Kardeşler''inden uyarlanmış yeni dizisi ''Karadağlar''ı izlediniz mi peki? Ne kadar başarılı bir dizi olduğunu farkettiniz mi? Benim gibi Erdal Özyağcılar'ı daha önce pek sevmezken, oyunculuğun doruklarında nasıl gezdiğini ve sanatını nasıl konuşturduğunu görüp şapka çıkardınız mı?

* Berat'ın kaybolması/bulunması hikayesi bayram boyunca bu kadar uzun süre yer almalı mıydı haber bültenlerinde? Altında başka amaçlar aradınız mı?

* ''Blogumun başına geçip de biraz stres atsam,'' dediniz mi benim şu an yaptığım gibi? Aklınıza o an ne geldiyse parmaklarınızdan klavyeye aktı mı?
Ve de son dönem birçok psikologun önerdiği ''blog yazma'' olayının bu kadarıyla bile rahatlama getirdiğini farkettiniz mi?

* * * * * *

Mutlu ve huzurlu bir hafta sonu sizden yana olsun...
Kalın sevgiyle ve sağlıcakla...

(Weight of the world)

Bayram / Waffel

2010-11-13T14:37:00.109+02:00

Sevdiklerinizle birlikte, sonbaharın renkleri kadar güzel, serin, mutlu ve huzurlu bir bayram geçirmenizi diliyor, hepinize sevgiler gönderiyorum.

İyi Bayramlar...

KOLAY YEMEK ETKİNLİĞİ İÇİN WAFFEL TARİFİ:

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Hamuru için malzeme:
* 3 yumurta
* 1/2 bardak şeker
* 1 paket tereyağın 1/4 ü (eritilip soğutulacak)
* 250 ml süt
* 250 gr un
* Yarım paket vanilya
* Yarım paket kabartma tozu
* Yarım kaşık limon suyu

Hamurun hazırlanışı:
3 yumurta ve şeker mikserle iyice çırpılır. İçine sırasıyla süt, yağ, limon suyu ve kabartma tozu + vanilya karıştırılıp elenmiş un eklenerek çırpmaya devam edilir.
Malzeme iyice karışınca buzdolabında yarım saat dinlendirilir.

Yağlanmış ve kızdırılmış waffel makinasına ya da benim yaptığım gibi tost makinasının arka tabanına kaşık kaşık ve ince bir tabaka halinde dökülür.

Pişince ters çevrilir. İçine istediğiniz malzeme koyularak servis edilir.
(Reçel, bal, dondurma, çeşitli meyveler ya da krem çikolata olabilir. Ben kremşanti, muz, badem ve tarçın koydum). Sizlere bayram ikramım olsun isterseniz :)

Not: Bu tarif sevgili Jivago arkadaşımızın etkinliğe daveti üzerine hazırlanmış olup, yetiştirilemediği için bu postun altına sonradan eklenmiştir.
14 Kasım 2010 / 22:00

Waffel tarifim Serap Hanım'ın Bir Dilim Bir Tutam adlı blogunda yayınlanmış. Kendisine teşekkür ederim.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Fotolar Zeugma'dan...

Özlemek...

2010-11-10T00:10:00.008+02:00

Dünyanın gelmiş geçmiş en büyük devlet lideri!
Ulu önderimiz, eşsiz komutan, Cumhuriyetimiz'in kurucusu!

Seni çok ama çok özlüyor,
sonsuz bir sevgi, saygı ve şükranla anıyoruz...

Bağlantı: Affetmiyorum Sizi

Aynı Yöne Bakmak

2010-11-06T14:22:00.027+02:00

Az önce rastladığım bu fotoğrafı ani bir kararla görmeyenler de görsün istedim.
Fotoğrafa bir de soru eklenmiş:

'' Aynı yöne bakan 2 CHP' liyi bulun! ''

Bulabilecek misiniz bakalım?
Ve siz de benim gibi tebessüm edebilecek, hatta gülebilecek misiniz?
Ne denilebilir ki, fazla söze gerek var mı?
Bu tür karelere ve onları yakalayan medya mensuplarına hayranım doğrusu...

Karşınızda Önder Sav ve ekibi...

''Nice İnsanlar Gördüm...''

2010-10-25T22:51:00.063+03:00

Asırlar öncesinden süregelen söylemleri tüm dünyada yankı ve heyecan uyandırdı.
Geleceğe gönderilmiş muhatabı meçhul mektupları her çağda kabul görüp, yüzyıllar sonra keşfedilen topraklara kadar ulaştı.

Mesnevi'si günümüz Amerika kıtasında bile insanın iç dünyasına ayna tutan, kendini tanıma - manevî sorunları çözme ve insan sevgisine dair en önemli eserler arasında.

Doğumunun 800.yılı Unesco tarafından Dünya Mevlana Yılı ilan edildi.

'' Körler çarşısında ayna satma, sağırlar çarşısında gazel atma, '' ya da
'' Cahil kimsenin yanında, kitap gibi sessiz ol, ''
'' Kargalar ötmeye başlayınca bülbüller susar, ''
derken yaşama ait dengeleri, sabır ve tahammülün yüceliğini fısıldıyordu kulaklara...

'' Gel, yine gel !
Ne olursan ol, yine gel !
İster kâfir ol, ister putperest ol, ister mecusi ,
İstersen yüz kere bozmuş ol tövbeni
Yine gel !
Bizim dergahımız umutsuzluk kapısı değil;
Umut kapısıdır
Yine gel ! ''
derken gönül güzelliği, davranış mükemmelliği ve insan sevgisi tavan yapmıştı.
Bundan daha ötesi yok gibiydi...

Peki aynı Mevlana neden '' Nice elbiseler gördüm, içinde insan yok,'' dedi?
Bunu hiç düşündünüz mü?

Benim teorim; kendini ilah ya da ilahe zanneden; mabedine gidilip kendisine tapılmasını isteyen, bir anlamda kendini Tanrı'ya eş tutan insanlar yüzünden...

Başka türlüsü mümkün değil gibi...

-------------------------------------------------------------------------------------
Not: Bu yazıyı okuduktan sonra; bugün konuyla ilgili
''HİNT KUMAŞI GİYDİRİLMİŞ, İÇİNDE İNSAN OLMAYAN KÜTÜKLER''(Tık) başlıklı yazısını girerek kafamdaki bu ikilemi silip atan sevgili SUFİ SAJA' ya içten sevgi ve teşekkürlerimle... (8.11.2010)

-------------------------------------------------------------------------------------

Şems'in ardından yazdığı '' ETME ''şiiri...

Bağlantı: TERAPİ (Tık)

NTV, Vedat Milor ve Ben

2010-10-18T00:37:00.043+03:00

Biliyordum... Vedat Milor'un bir gün başıma iş açacağını biliyordum. Olacak varmış işte.
Ama inanın benim hiçbir suçum yok.

Televizyonla aram hiç iyi değilken, üstelik gecenin bir yarısı kıvrıldığım kanepede karnım açlıktan sesler çıkarıyorken, şans bu ya, NTV' nin ''Tadı Damağımda'' programı başlayıverdi!
Mart ayından beri verdiğim onca kiloyla mesut, mutlu devam eden ben ve dahi nefsimi de iyice köreltmişken, ünlü gurme Vedat Milor'un Cuma gecesi yayınlanan bu programının kurbanı oluverdim!

Evet, Milor bu kez Konya'daydı ve yıllardır özlemini çektiğim, yakın çevremde, hatta çevre illerde bile bulamayacağım ''Tandır Kebabı''nı tanıtıyordu...

Onca zamandır lahana kürleriyle, azalttığım üç beyaz'la, et niyetine talim ettiğim yağsız balık, tavuk türleriyle devam etmeme ve hatta her yıl Ramazanda eklediğim birkaç kiloyu bile eksiye çevirmeme rağmen, Vedat Milor'un karşımda ''Tandır Kebabı '' yemesine dayanamadım bu kez... Evet, dayanamadım!

Adam '' Mmmm... Nefis... Hayvan doğal otlarla beslenmiş, çok belli bu. Şahane pişmiş. Zaten kaburga eti çok lezzetli olur. Off, yok böyle bir lezzet, lokum gibi olmuş, vb vb...'' derken ve o nar gibi etleri huşû içinde ağzına atarken, kadın - erkek demeden izleyenlerden kim bilir kaçı benimle birlikte aşermiştir :))

O dakikadan itibaren izlediğim görüntüleri aklımdan atamadım. Sabah kalkar kalkmaz ayaklarım beni kendiliğinden doğru kasaba, kaburga arası et almaya götürürken farkında bile değildim, inanın buna....
Evde etle arası hiç iyi olmayıp köfteden başka bir şey yemeyenlerin, benim de ister istemez onlara uyduğum ve adımı ''etçil'' koyanların, arkamdan korku dolu gözlerle ''Kendine kadar al!'' diye tembihlemelerini hatırlıyorum hayal meyal :))

Fazla uzatmayayım...

Oturup kendime güzel bir tandır kebabı yaptım.
Nasıl ''lokum gibi'' pişirebileceğimi geceden kurguladığımdan tıpkısının aynısı oldu şansıma ( Düdüklü tencerede, hiç su katmadan, en kısık ateşte ve bir buçuk saate yakın pişince aynısı oluyor. Gerçekten ) .
Utanmadan oturup kendi başıma yedim bir de...
Hem de iki gün üst üste...
Üstelik o kadar yağlıydı ki (Ama nar gibi kızarmıştı ve şahaneydi)...

Oldu mu şimdi sizce?

Ceza hak eden biri var ortada...
Ama ben mi, yoksa Vedat Milor mu, ona siz karar verin artık...

Sevgilerimle....

Umuda Dair...

2010-10-05T16:31:00.051+03:00

Bugün '' Umut ''tan bahsedeceğim...

Mitolojideki hikayesiyle Pandora'nın kutusundan çıkıp etrafa dağılan kötülüklerin ardından gitmek isterken, son anda yetişen Prometheus tarafından kutunun kapağı kapatılıp içeride hapis kalan ve o günden sonra da onun emrinde olup, insanlara azar azar dağıtılmaya karar verilen ''umut'' -Bir taraftan da öyle çok beğendiğim bir isim ki ''Umut'' -.

Nedir umut? ''Ummaktan doğan güven duygusu'' diye açıklıyor sözlükler. Umut ediyoruz ve bu bizim güven duygusu geliştirmemizi sağlıyor.
Ne güzel bir tabirdir bu!

Umutsuz yaşamak, yaşayabilmek, böyle bir şeyi sağlıklı bir insan olarak başarabilmek mümkün müdür?

Umuttur bizi ayakta tutan ve dünyaya güzel gözlerle bakmamızı sağlayan.
'' Umut fakirin ekmeğidir, '' dememişler mi? Umutsuz yaşanmayacağını en güzel ispatlayan deyimlerden biri bu değil miydi?

Gören gözlerin, duyan kulakların, hisseden ruhların, içimizdeki fırtınaların, arzuların, hayallerin karanlıklardan arındıran vazgeçilmez ışığıdır umut. Gönüllerimizdeki aydınlık yandır, hayatı anlamlı kılan, en kötüyü en iyiye çevirebilecek güçte mükemmel bir duygu.

Üzerimizdeki masmavi gökyüzünü hissetmek ve içinde özgürce uçuşan kuşları görebilmektir...

İçteki isteklerin dışa vurumu, gerçekleştirilmesi için çabalama ve oluşumu durumunda başarıdır. Herkesin içinde bir parçası gizlidir umudun.
Hayata bağlı kalma sebebimiz, genç bir annenin kucağında yeni doğmuş bir bebeğe sevgi ve gıptayla bakıp anne ya da baba olma özlemidir örneğin. Yağmurlu bir hava sonrası çıkıp yedi rengiyle ışıldayan gökkuşağına eş. Düşünürsek eğer; gökkuşağı yağıp gürlemiş gökyüzünün bizi umutsuzluğa sokmamak adına verdiği bir armağandır işin özünde. Doğanın öfke dolu hallerinden sonra yaptığı bir gösteri, umuda çağrıdır...

Pek farkında olmasak da umutla yatar umutla kalkarız aslında...

Umudu içimizde gizlediğimiz beyaz bir güvercine benzetebiliriz çırpınıp duran ve sürekli hissettiğimiz. O çırpındıkça biz de büyük bir azimle umutlarımızın peşine düşeriz.

Bazen karamsarlığın eş anlamlısı gibidir, kimi zaman belirsizlikle kardeş...
Hatta yarın'ın hayalidir...

Sözün özü umutsuz asla yaşayamayız...

Ne demişti şair :

Umuda bin kurşun sıksa da ölüm,
Unutma, umuda kurşun işlemez gülüm!

Tüm umutlarınızın gerçek olması dileğiyle...

(02.10.2008)

Sevgi Güven Duymaktır

2010-10-04T00:43:00.057+03:00

Yaşamımıza anlam katan en değerli duygudur sevgi. Tereddütlerden arınmak, göze almak, karşılıksız ve koşulsuz vermek, paylaşmaktır.

Minicik bir kuşun korkusu dinmiş yüreğini ve sıcaklığını duyumsamaktır...

Dünyayı kötülüklerden, savaş ve vahşetlerden, açgözlülükten, iktidar hırslarından kurtaracak yegane güçtür...

Tek başına bir öğretidir sevgi, ''ben''i ''biz'' yapan, paylaştıkça çoğalan...

Onu yüreğinizden çıkarmakta zorlanmayın!
Sevmek üzere...

Fıkra Gibi

2010-09-28T14:46:00.029+03:00

Bizim halkımızın kafası neye, ne kadar çalışır, menfaatlerinin sınırlarını neye göre çizer, nereden sonrası onu ilgilendirmez, hep merak etmişimdir.
Etik kuralları olduğunu övünerek vurgularken bile, söz konusu para olduğunda nasıl bir esneme içinde olduğundan bihaberdir kimileri...

Buyrun, trajikomik bir örnek:

Uzun zamandır görmediğim eski komşularımızdan birine rastlamıştım geçen gün. Hal hatır sorma aşamasından sonra,
- '' Biz de yeni bir daire satın aldık ve üniversite öğrencilerine kiraya verdik,'' dedi.
- '' Öğrencilere ev kiralamayı tercih eden çok fazla yoktu. Ne iyi etmişsiniz.''

- '' Evet, dört erkek öğrenciye 600 TL' ye verdik. Kız öğrenci olmasını ben istemedim zaten...''
- '' Neden peki? ''
- '' Eve erkek alırlar diye...''
- '' ????!!!!...''

Haliç'ten Beter Kokmak

2010-09-15T21:54:00.031+03:00

Gündeme bomba gibi düşen ve halen görev başındaki bir Emniyet Müdürü tarafından yazılmış bir ilk olan bu inanılmaz kitabı birçoğunuz gibi ben de bir solukta okudum...
Daha ilk sayfalarda beynime bir mıh gibi kazınan ve aslında tüm kitabın özeti niteliğinde olan aşağıdaki satırlar özellikle de 12 Eylül Referandumu sonrası aklımdan bir an bile çıkmıyor.

Sanki artık her yer, her şey pis kokuyor benim için...
Dayanılmaz ve iğrenç kokuyor...

Sanki kendi elleriyle kazıp bir lağım çukuruna benzettikleri bu ülkenin içine kendileriyle beraber bizi de çekiyorlar birileri, olanca güçleriyle...

''Sanki'' mi dedim?

Sanki değil!

Ne yazık aynen öyle ve gerçek bu kadar vahim...

''İstanbul'da görev yaptığım 1992-1996 yılları arasında görev yerim Gayrettepe'deydi, evimiz ise Ataköy'de. Her gün akşam geç saatte, özellikle saat 23.00 sularında Gayrettepe'den çıkıp evimize giderken Haliç'ten geçiyorduk. Haliç o zamanlar inanılmaz kötü kokuyordu. Tam olarak lağım kokusu duyuluyordu ve ben bu kokuya dayanamıyordum. Arabanın bütün camlarını kapatıyordum. Koku gelmesin diye burnumu parmaklarımla kapatmama rağmen Haliç'ten gelen hafif bir koku bile midemi bulandırmaya yetiyordu. Haliç'ten geçmek benim için bir ölümdü. Daha yaklaşmadan Ok Meydanı'nda burnumu kapatmam gerekiyordu, ta ki tüneli geçinceye kadar.

Fakat Haliç'in etrafında yaşayan insanlara bakıyordum; onlar parklarda geziyor, yemek yiyor, hatta bir kısmı piknik yapıyordu. Bu kötü kokudan sanki hiç rahatsız değillerdi. Bu durum bana çok tuhaf gelmişti. Demek ki, kötü bir ortamda bulunan insanlar bir müddet sonra oraya uyum sağlayıp alışıyorlar ve bu ortamın çirkinliğini göremiyorlardı. Ne kadar kötü ve sağlıksız bir ortamda bulunursa bulunulsun bir süre sonra kişinin bünyesi bu duruma uyum sağlayarak kötülüğün farkına varamıyordu.

Bir an için düşündüm. İnsanın içinde bulunduğu koşullara gösterdiği uyum, pis kokan bir ortama bile uzun süre kalınca alışması, bunu kabullenmesi sadece fiziki ortamla mı ilgiliydi? Yoksa düşünceler, sosyal davranışlar, etik kurallar gibi toplumsal hayatı etkileyen unsurlar için de geçerli miydi? Aynı şekilde ortama uyum sağlama anlayışını toplumsal hayatın bütün alanlarına yansıtarak, içinde yaşadığımız çok kötü ortamı bile normalleştirmiştik. Dolayısıyla hiçbir rahatsızlık duymadan yaşıyorduk.

İnsanlar uzun süre kaldıkları ortamda yanlışlıklara, hatalara ve bütün anormalliklere alışıyor, uyum sağlıyor. Türkiye için de aynı şey söz konusu. Hürriyetlerin kısıtlandığı, baskının hakim olduğu, yanlış ve mantığa uygun olmayan bir Türk idare sistemi, Türk toplum yapısı ve özellikle kirli, yozlaşmış bir kamu sistemi içerisinde uzun süre kalan ve bu atmosferi teneffüs eden insanlar, bizler, hepimiz, bu ortamın kötülüğünü, pisliğini artık algılayamıyoruz. Bu durum bizi rahatsız etmiyor. Haliç'teki pis kokuya rağmen piknik havası içinde yiyip içip oynayanlar gibi biz de bu pis ortama en ufak bir tepki koyamıyoruz. Halbuki dışarıdan bakıldığında bu durum dayanılacak ve kabul edilecek gibi değil.

Herkes biliyor ki bu ülkedeki ihaleler büyük oranda hileli. Bu ülkede tapu, trafik, gümrük gibi birçok kurum rüşvet batağında. Yolsuzluk ve usûlsüzlük, usûl, esas haline gelmiş. Adam kayırma, torpil, her türlü hile yaygınlaşmış. Toplumun çoğunluğu bu ülkede işlerin doğru ve dürüst yürütülmediğine inanıyor ama en büyük usûlsüzlüklere toplum tepki göstermiyor. Hile, fesat ve rüşvete en çok karıştığına inanılan kişi en fazla oyu alabiliyor; en rüşvetçi kişi en itibarlı kişi olarak kabul görüyor.

Bu örnekleri alabildiğince çoğaltmak mümkün. Demek ki çoğunluk, pis ve kirli, her türlü yanlışlığın bol olduğu bu ortama uyum sağlamış, bu durumu kanıksamış ve normalleştirmiş.

Bu durumu görebilmek ve algılayabilmek için ancak bu sistemin dışına çıkmak gerekiyor. Başka bir ülkede bir müddet kalıp oradaki şartları gördükten sonra o pis kokan Haliç'in durumunu farkedip, bunun yanlış olduğunu göreceğiz. Yoksa içinde bulunduğumuz şartlarda pislik her yana yayılmasına rağmen maalesef hiçbirimiz Türkiye'deki bu sistemin yanlışlığını algılayamıyor...''

Gökkuşağı Yarım...

2010-08-28T15:24:00.120+03:00

Kavurucu sıcaklar biraz mola vermek istemişti o gün.

Hava, bir koşu gidip bahar esintileri getirdi kucağında. Ama sonrasında ne yapacağını şaşırdı.

Emir komuta zincirinde bir arıza vardı.

Gök gürledi birazcık...
Açık pencereden hoş bir serinlik doldu içine odanın...
Ardından gelense; sihirli sesiydi yağmur damlalarının...

Balkona koştu hemen...
İkiye bölünmüştü gökyüzü! Yarısı günlük güneşlik; yarısı kapalı ve yağmurlu!

İkinci kez yaşıyordu bunu!

Öğrencilik yıllarındaydı ilki.

Şoförün, şehirlerarası yolda otobüsü durduruşunu anımsadı...
-''Bakın bakın ! Tam burası işte. Geldiğimiz yön yağmurlu, buradan ilerisi güneşli,'' diyerek;
tüm yolcuları o sihirli çizgiyi seyretmeye çağırışını...

Başını gökyüzüne kaldırdı...
Yağmur damlalarıyla yedi renk olup hayat bulmuştu güneş ışınları...

Yıllar sonra ilk kez görüyordu GÖKKUŞAĞI'nı !

Heyecanlandı...

Küçük bir kıza dönüşüp saçına turuncu tokasını taktı.

Başına, geniş kenarlarında kırmızı kirazlar olan çok sevdiği o beyaz şapkasını...

Balkondan aşağı baktı.

Kardeşi o yemyeşil ağacın tepesindeydi yine. Elinde sarı topaçı...
-''Annem çağırıyoor!'' diye bağırdı...

Sesi zamanın paslanmış tünellerinde yankılandı...
Kardeşi mavi gözleriyle ona baktı...

Güneş rahat durmadı. Sokağın başındaki ahşap evde oturan yaşlı doktorun ıslak, lacivert arabasından var gücüyle yansıdı.

Kardeşinin gözleri kamaştı...

Mor tişörtlü komşu kadın çıktı karşı balkona;
-''Baksana..!'' dedi hayretle.
-''Gökkuşağı yarım!''

Yarımdı gerçekten.

Hiçbir şey eskisi gibi değildi...
Gökyüzü, güneş, yağmur... Yaz, kış...
Yıllar önce gökkuşağının altında bıraktığı çocukluğu...

Her şey yarımdı...

Ay Ağlıyor...

2010-08-23T01:19:00.047+03:00

Yıldızsız, kopkoyu bir gece var şu an. Az önce çektim bu fotoğrafı.

Zifiri karanlık gökyüzünde hızla ilerleyen simsiyah bulutlar zaman zaman aralanıyor ve Ay yüzünü gösteriyor sessiz, kısa aralıklarla...

Siyah dantellerle kaplı bu hüzünlü yüzde, tüm evren adınaymış gibi duran ve ince sızılarla Dünya'ya yansıyan bir matem havası var.

Bir tabloymuşcasına...
Ay umutsuz, Ay ağlıyor...

Özlem

2010-08-16T03:33:00.044+03:00

Özlemle beklerdi ziyaretlerimi. Büyük bir hevesle eski günlerini anlatır, bundan inanılmaz mutluluk duyardı...

O anlatırken yüzünde yer almış derin çizgilerde görürdüm her kesiti. Asırlık bir çınarın ağzından dökülen koskoca bir yaşamdı izlediğim...

Her yıl bu tarihlerde telefonla arar,
- ''Kağıtlarım geldi kızım,'' der ve ardından heyecanla sorardı;
- ''Kaçta gelirsin bugün?''
''Gitme kızım!'' diye yalvarışların gözümün önünden hiç gitmiyor...

Ve sana sarıldığımda anneannemi duyumsadığım o kokun...

Ben de ayrılmak istemezdim senden hiç, biliyor musun? :(

Işıklar içinde ve rahat uyu Rukiyeciğim, ASIRLIK ARKADAŞ'ım...
. . . . .
Bağlantı: ASIRLIK ARKADAŞ
Bağlantı: CANIMA

Ağustos Böceklerinin Yası

2010-08-08T23:07:00.059+03:00

Gece yarısını çoktan geçmişti.

Etrafta ağustos böceklerinin kesintisiz ve aynı tempoda söylediği o bilindik şarkıdan başka bir ses duyulmuyordu. Her defasında yaz geceleri için bestelenmiş klasik bir müzik parçasına benzettiğim bu tınılar, nerede ve ne zaman olursa olsun tarifsiz bir huzur ve dinginlik vermiştir bana.

''Ağustos ayı, ağustos böceği... Tam zamanı...'' diye gülümseyerek, bir müddet gözlerimi kapayıp bu güzel müzikle harmanlanmış geceyi dinledim.

Hepsi aynı anda fırlamış gibi duran irili ufaklı milyonlarca yıldız tarafından kuşatılmış gökyüzü yarın yine bol güneşli, yakıcı bir gün olacağını işaret ederken, gece fon müziği eşliğinde ağır ağır ilerliyordu...

Ağır ve sıcak...

''Keşke...'' dedim... ''Keşke biraz daha serin olabilse yarın !''
O an tek dileğim buydu... Dalmışım...

Birden tiz ve acı bir kadın sesi yükseldi geceyi yırtarak...

Panik içinde balkona fırladım.

Elli metre kadar ileride, meydandaki çeşmenin başında genç bir kadın dikiliyor, ellerini kollarını sallayarak durmadan bağırıyor, bir şeyler anlatıyordu...

Gücünün yettiğince ve hiç durmadan...

Sokakta kimseler yoktu. Geceyi aydınlatmaya çalışan halojen lambaların odaklandığı küçük bir sahnede tek kişilik bir oyun sergileniyordu sanki...

Genç kadın hayatını anlatıyordu ağlayarak. Arada çeşmeden su içiyor, kaldığı yerden devam ediyordu. Çığlık ve haykırışları arasında anlaşılabilen sadece ''Almanya'' ve ''çocuklar'' kelimeleriydi...

Etraftaki evlerin ışıkları tek tek yanmaya başladı...

Kesintisiz 45 dakika konuşan kadının ağlaması da kesintisiz sürüyordu...

Bütün site ayağa kalkmıştı...

Biraz sonra bir polis otosu yaklaştı kadının yanına. Sinirlendi genç kadın. Sesini daha bir yükseltti...

Haykırışları geceyi ve yürekleri parçalıyordu...

El kol hareketleriyle itiraz etti polise.
Ve polis otosu kadını almadan, geldiği yöne geri döndü !

Beyaz başörtüsü, kot pantolon ve pembe tişörtü seçilebilen genç kadının çelimsiz bedeni sesi kadar güçlü değildi. Bir müddet daha konuştu. Ve kaldırıma yığıldı...

Saat 02:30' du...
Kadın sustu...

Ağustos böcekleri mi?

Minicik yürekleri parçalanmış olmalı ki;
Onlar da susmuştu.........

Boşuna

2010-07-21T23:08:00.044+03:00

Aynı rengin tonlarında masalsı ve buğulu bir belirsizlikle birleşmişken gökyüzüyle deniz...
Birbirine karışmışken...

Hiç kıpırdamadan sürmekte olan rutin düzen mucizevi bir değişimle gün batımını yaşıyor.

İşte yine her şey gözle görülür bir hareketlenmeyle hız kazandı.

Kıpkızıl görkemiyle vedaya hazırlanan güneş büyüyor, büyüyor...
Denize akseden göz alıcı pırıltılar birer birer yok oluyor...

Şimdi akşamın doyumsuz renkleri sıraya girecek art arda...
Gri, gülkurusu, bordo... Hemen ardından çıkıp gelecek o kopkoyu, lacivert karanlık...

İncecik sandalların ve uzaktan geçen ürkek şileplerin siluetleri arasından son martı da çığlık çığlığa yok olacak. Ve o meçhul yalnızlık saracak her yanı...

Ay devralsa da nöbeti ve karanlığın kollarındaki deniz yakamozlarla donanıp yeniden ışıldasa bile...

Boşuna!

Peş peşe dalgalar var daha,
Gecenin sızlayan kanadından
Kopup gelecek...
Üstüne üstlük;
Türkü Bar'lardan yükselen
Ezgiler var bir de,
Yüreğini delecek...

Ayçiçeği Ritüeli

2010-07-04T17:14:00.051+03:00

Ayçiçeği...
Gören gözlerden ruhlara akan sımsıcak bir huzur, insanın içini mutlulukla dolduran doğanın gülen yüzü...
Günebakan, güneşe bakan...

Günün ilk ışıklarıyla arar bulur ve izlemeye başlar sevdiğini. Ona kavuştuğu an pırıl pırıl ve coşku dolu bir mutluluk yansır yüzüne. Bir başka salınır o incecik gövdesinin üzerinde altın saçlarıyla.
Dimdik ayaktadır...
Güneşe sevdalıdır o...
Sonsuza uzanmış bir seremoni gibidir ona olan göz kamaştıran aşkı, yüzünü hep ona dönmesi. Ve belki bu yüzdendir güneşe bu kadar benzemesi...

Tutkuyla bağlı olduğu Güneş' i arada göstermezse yüzünü ve gidip masmavi gökyüzündeki pamuk tarlalarına gizlenirse kimi zaman, başı o an hüzünle öne eğilir.

Gün doğumuyla başlayan, dairesel, uzun soluklu tek bir figürden oluşan bir ritüeldir bu. İlahi bir sadakatin ve bağlılığın gözler önüne serilmesidir. Aynı zamanda aşk ve ayrılığa dair hüzün dolu, sessiz bir senfoni...

Bugün önünden geçtiğimiz ''yüzünü güneşe adamış ayçiçeği tarlaları'' bende yine her zamanki bu çağrışımları yaptı. Hemen ardından da ayçiçeği ile sarmaşığın hikayesini getirdi aklıma:

Bir bahçede küçük bir sarmaşık güzeller güzeli bir ayçiçeğine aşık olmuş. İkisi yan yana büyürken, sarmaşık her gün biraz daha aşık olur ve biraz daha fazla dolanırmış ayçiçeğinin beline. Ayçiçeği ise sarmaşıktan habersiz, sabahın ilk saatlerinden akşam gün batıncaya kadar gözlerini hiç ayırmadan hayranlıkla Güneş'i izler, sarmaşığın yüzüne hiç bakmazmış.

Güneş batıp akşam olduğunda, kısa bir süre baş başa kaldıkları saatleri çok severmiş sarmaşık. Ama güneş her gün yine doğar, ayçiçeği yine tüm zarafetiyle kaldırırmış başını güneşe doğru. Sarmaşık daha sıkı sarıldıkça, ayçiçeği sanki ona inat daha fazla kaldırırmış başını gökyüzüne, hiç vazgeçmeden...
Kıskançlığından deliye dönmeye başlamış, daha çok dolanmış sevdiğinin beline sarmaşık, daha bir sıkmış intikam ateşiyle. Ve zevk almaya başladığı bu davranışına devam etmiş.

Bir sabah güneşten sonra uyanmış sarmaşık. Bir de bakmış ki; o muhteşem yüz ve yapraklar artık onu korumuyor, yakıcı güneş içine işliyor, ayçiçeği o güzelim gövdesiyle kollarının arasında can çekişiyor... Anlamış ki; ona olan tutku dolu aşkı ve kıskançlığı ayçiçeğini öldürmüş...

Yüzünüz güneşten hiç ayrılmasın...
Sevgiyle kalın...

10 Dakikada Stres Atın!

2010-06-30T20:24:00.067+03:00

Yemek pişirmenin, değişik tarifler denemenin, mutfakta zaman geçirmenin bir çok kişiye terapi etkisi yaptığı biliniyor. Hatta uzmanlarca söyleniyor.

Ben de günlerdir gerek ülke gündemi, gerekse güncel hayatın getirdiği sıkıntılarla boğuşan biri olarak şu blogda gördüğüm ve denediğim bu muhteşem olayı sizlerle paylaşmadan edemedim.
İşte sizin de sık sık yapacağınıza inandığım o tarif!...

Bunun için öncelikle lavaş ekmeğine ihtiyacımız var. İç malzemesi için de ince ince kıydığımız soğan, domates, yeşil biber ve kıymaya...

Fotoğraflarda gördüğünüzü uygulayıp fırına atıyor, ızgarayı açıyor ve sadece 10 dk bekliyorsunuz.

İnanamayacağınız kadar enfes ve pratik.
Mutlaka denemenizi öneriyorum...

Afiyet olsun :)

Prensibine Sahip Çık!

2010-06-24T01:24:00.064+03:00

Bir davranış kuralı olan ve sözlük anlamıyla karşımıza ''ilke'' olarak çıkan prensip ''herhangi bir konuda kişiye özel temel düşünce ve kanı'' demektir. Ve yaşam süresince edinilen deneyimler sonucunda bazı konularda ''bozmamak üzere'' alınmış olan kararlar bütünlüğüdür.

Karakteri güçlü kılan bir özelliktir bana göre. Çünkü kişi kendini ilgilendiren konulardaki o kararları kendi hür iradesiyle almış, sınırlarını çizip prensibini edinmiş ve uygulamaya koymuştur.

Çizdiği sınırlar nedeniyle kendi adına kısmî bir özgürlük kısıtlaması getirmiştir aynı zamanda. En çok da bu nedenle, yadırgadığım prensiplere bile ''her zaman'' saygı duymuşumdur.

Evet, itiraf etmeliyim ki; bazılarının prensipleri bana katı, yanlış, anlamsız ya da gereksiz gelebiliyor, kimi zamansa acayip... Hatta şaşkınlıktan donup kaldıklarıma da rastlamıyor değilim.

Fakat düşünürsek; prensip sahibi ya da ''ilkeli'' olmak aynı zamanda bir tutarlılık sembolüdür. Kişi koyduğu sınırlarla her ortamda huzurlu olmak, rahat etmek, belki de asgarî hata yapmak adına almıştır prensip kararını. Sonuç aleyhine olsa bile aldığı kararı uygulayacak, şartlar ne olursa olsun bozmayacaktır ve bu yüzden size ne kadar tuhaf gelse de saygı duyup kabullenmekten başka bir şey kalmayacak, hatta kendinizle ilgili bazı durumlarda ''Hmm... Sadece bana yapılmıyor,'' diye bir rahatlık gelecektir üzerinize...

Ama o kişinin sözde değil, özde prensip sahibi olması koşuluyla...

Sözün özü; ''Bu benim prensibimdir!'' deyip orada burada ahkam kesmek ve sağda solda bozarak ilerlemek değildir bunun adı. Aksi takdirde, kişiyi karşısındakine karşı üç kuruşluk değere düşüren davranış bozukluklarına, dengesizliklere ve yalanlara uydurulmuş bir kılıf ve obsesif bir bozukluktan öte geçemez...

Sahi, sizin de var mı prensipleriniz?

İstanbul'dan Enstantaneler

2010-06-15T01:49:00.082+03:00

Hafta sonum günler süren yoğunluğumun noktalandığı İstanbul'da geçti.

İşte ''Bir daha kim bilir ne zaman görebiliriz?'' düşüncesiyle iki gün kalıp, Pazar günkü o dayanılmaz sıcağa rağmen neredeyse gezmedik köşesini bırakmadığımız bu güzel şehirden yansıyan ilginç manzaralar...

Gülhane Parkı'ndan çıkıp, kalın kıyafetleri ve sıcaktan bezmiş halleriyle kola satın almak için soluğu büfenin önünde alan ve rica üzerine poz veren yeniçeriler :)

Mısır Çarşısı'nın girişinde satılan ve gören herkesi ürperten ''kirli kan emici'' tıbbî sülüklerle epey bir süre ilgilenen Nasuh Mahruki ve arkadaşları.

Avrupa ve Amerika'da tamamlayıcı tıp ögesi olarak kabul edilen ''tek kullanımlık'' tıbbî sülükler terapi sırasında 100'den fazla bio maddeyi kana zerk ediyor ve dünya üzerinde 38 ülkenin hastane ve kliniklerinde tıbbi amaçlı kullanılıyormuş.

Ve benim acemi kameramdan; gidenlerin öve öve bitiremediği Galata Köprüsü'ndeki Derya Balıkçısı ile ,

Kadıköy'de rastlayıp büyüleyici tınılarına hayran kaldığım, Kızılderili müzikleri yapan ve dünyanın her yerinde konserler veren Perulu ''Pucaramanta'' grubu... Ortadaki, Amerika'ya öğrenim görmek için gidip bu gruba dahil olmuş bir Türk kızı. Sevda Bozkurt aynı zamanda grubun şefi.

Mekanik Seviyeye İnmek

2010-05-31T14:39:00.045+03:00

Karıncaların çalışkanlığı, düzenliliği ve organizasyon başarısı ne kadar müthiştir bilirsiniz.

Bilim adamlarını bile şaşırtıp üzerlerinde deneyler yapmaya yönelten bu harika yaratıklar laboratuvar ortamında iki kapılı bir düzenekte gözlem altına alınıyorlar.
Amaç; bu iki kapıyı nasıl kullanacaklarını incelemek.
Çalışkan karıncalar deney ortamında da her zamanki gibi belirli bir düzen içerisine giriyor ve ''her iki kapıyı birden'' son derece akıllıca kullanmaya başlıyorlar.

Davranışların sorunsuz biçimde sergilendiği bu ortama daha sonra küçük bir miktar kimyasal madde püskürtülüyor. Ve işte o an düzenekte panik başlıyor!

Normal şartlar altında karıncaların böyle bir deney ortamında ne yapacağı, tek kapıyı mı yoksa her ikisini birden mi kullanacakları henüz bilinip hesaplanamazken ve deney yoluyla öğrenilebilirken, püskürtülen zehirle birlikte birdenbire tahmin edilen davranışlar sergilemeye başladıkları gözlemleniyor :
''Tam bir panik ortamı''
Yangın çıkmış bir odadan kaçışan insanlara benziyorlar tümüyle...

Birbirlerini panikle iterek ilerleyen kişiler, fizikte geçen parçacık hareketlerinin, sürtünme, etki–tepki, moment ve akışkanlar dinamiğinin gözlemlendiği davranışları sergilerler. Ve bu deney sonucunda karıncalarda da aynen bu garip durum ortaya çıkıyor.

Dolayısıyla normal akıl geri plana çekilip korku başladığında insanda ''içgüdüsel'' diyebileceğimiz en alt seviyedeki ''hayvansal kurtulma mekanizması'' devreye giriyor. Bireysel kararlar alabilen ve başkaları tarafından önceden kestirilemeyen ''kişisel irade'' birdenbire mekanik seviyeye düşüyor.

İşte terör-korku-panik aktörlerinin kitleleri yönetirken uyguladıkları da farklı bir şey değil. İnsanları topluca yönetebilmek ve istedikleri şekilde yönlendirip oynatabilmek için gereken tek şey; onları sadece mekanik seviyeye indirmek ve ardından da ''hedef göstermek''.

Ülkemizde yaşanmakta olan birçok olayı bu bakış açısıyla incelersek yanılmadığımızı göreceğiz...
--------------

Hatay'ın İskenderun ilçesinde dün gece 00.40 sıralarında,roketatar ve uzun namlulu silahlarla düzenlenen terörist saldırıda şehit olan 7 Mehmetçiğimize Allah'tan rahmet,acılı ailelerine başsağlığı diliyorum.....

Mekanları cennet olsun !!!

Tercih Meselesi

2010-05-16T15:11:00.027+03:00

- Sıkıldınız mı beklerken?
- Yoo... Hayır...
- Bekleme odasında tv yoktu da...
- Televizyonla aram iyi değildir zaten.
- Gazete ya da dergi de yoktu okuyabileceğiniz.
- Olsun, hiç önemli değil. Aklıma bile gelmedi.
- Gidin bakın, doktor ya da diş hekimi muayenehanelerinin hepsinde vardır bu söylediklerim...
- Hiç dikkat etmedim...
- Benim evimde de tv izlenmez hiç.
- Hiç mi..? Gerçekten mi?
- Evet... Biz ailece ne tv izler ne gazete okuruz. Salonumuz yıllardır tıpkı çocukluğumuzdaki gibidir. Eşim, kızım ve ben günün yorgunluğunu dingin bir ortamda sohbet ederek atmaya çalışırız. Bütün gün birbirimizi görmediğimiz için bize kalan sadece gecedir çünkü.
- Peki ya önemli haberler, ülkenin gündemi?
- Onları bir şekilde duyuyoruz nasıl olsa...
- Şaşırmadım dersem yalan olur. Hem de çok...
- Bu bir tercih meselesidir. İnsan dünyaya bir kez gelir. Düşünün şimdi... Kiminin tüm hayatı futboldan ibarettir. Kimi bütün gün ''Akşam olup içki masasının başına geçsem,'' diye düşünür ve sonrasında dünyayı unutur. Bizimki de buna benzer bir şey işte...

Okuduklarınız geçen gün lokal anestezi sonrası bekleme aşamasında ben ve diş doktorum arasında geçmiş olan diyaloğun kelimesi değiştirilmemiş halidir. Sonuç olarak ne düşündüğümü merak ediyorsanız eğer;
''Saygı duymak''...
Evet, hissettiğim buydu. Belki de en iyisi böyle bir tercihti gerçekten...

Yeter Ama!

2010-05-13T16:31:00.033+03:00

Supergirl olasım var! Kripton'dan inip tüm dünyayı

kötülerden, menfaatçilerden, densizlerden,

sevgisizlerden temizleyesim var !!!

Tedavide ''Ayrıcalık'' Hakkı

2010-05-09T01:01:00.076+03:00

Anayasanın 10. maddesinde der ki:
''Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayrım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadır.''

Yazıda kullandığım fotoya dikkatle bakın şimdi.
Devlet Hastanesi koridorlarına üçer beşer asılıp gözümüze sokulan bu tabelalardaki ''ÖNCELİĞİ OLANLAR'' listesini iyi okuyun.

Anayasaya göre her devlet hastanesi bir ''devlet organı'' değil midir?
''Eşitlik ilkesine uygun olarak hareket edilmiş'' bir tablo görebildiniz mi orada? Gördükleriniz olsa olsa
''Anayasayı delip çıkmış ve oraya asılmış bir imtiyaz listesi'' dir...

1- İstiklal Madalyası Sahipleri
2- Şehit ve Gazi Yakınları
3- Özürlüler
4- 65 Yaş Üstü
5- Hakim ve Savcılar
6- Sağlık Personeli

Şimdi, ilk dört grubu anlayabiliriz (ki biz onlara zaten normalde sıramızı veriyoruz).
''Şehirlerde kaçar tane hakim ve savcı var?'' diye düşünüp 5. grubu da anlayabiliriz.

Peki ya 6. Grup? ''Sağlık Personeli'' derken kapsadığı geneli bir düşünür müsünüz?
Kamuya ait sağlık işletmelerinde çalışanları getirin aklınıza tek tek. Doktor, hemşire, ebe, eczacı, teknisyen, hastabakıcıdan tutun da döner sermaye ve santral memuruna, ambulans şoförüne, güvenlik görevlisi hatta aşçı, terzi ve imama kadar uzanan çok geniş bir yelpaze bu.

Şurada yazdıklarımdan dolayı yaklaşık iki yıldır gitmediğim Devlet Hastanesi'nde gördüklerim tam bir şok yaşattı bana. Halledilmesi gerektiğini düşündüğüm korkunç bir haksızlık, bu kez anayasaya aykırı bir şekilde ve göz göre göre resmiyete girmişti.

Evet, bu imtiyazlı uygulamanın ne hak ve adaletle ne de pozitif hukukla alakası vardır. Sağlık Bakanlığı'nın valiliklere gönderdiği bir genelge dışında hiçbir dayanağı yoktur...

Burada söz konusu olan insan sağlığıdır. Başka bir şeye benzemez. Yarına ne olacağımızı hangimiz biliyoruz?

Siz ya da ailenizden biri acil bir sağlık sorunuyla kıvranırken ''ayrıcalıklı olduğu resmileşmiş'' sınırsız sayıda kim bilir kaç sağlık çalışanının gelip elini kolunu sallayarak önünüze geçtiğini ve ondan sonrasını düşünün şimdi lütfen...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bu yazımdan yaklaşık 6 ay sonra, 25 Ekim 2010 tarihinde yayımlanan ''Hakim ve Savcılar da Hastanelerde Muayene Sırası Bekleyecek''(tık) başlıklı bu haberi ve genelgeyi okumanızı öneririm.
6 maddeden oluşan yeni öncelik sırasını da.
İşte şimdi bu genelgeye ve sıralamaya hiçbir itirazım yoktur, olamaz...

Marka Yarıştıranlar

2010-04-25T16:50:00.045+03:00

Gazete, dergi ve televizyonlardan sürekli ''Bu markayı satın alırsan çevrendeki insanlardan farklı olursun!'' diye bas bas bağıran akıl almaz bir reklam endüstrisiyle yönetiliyor dünya.

Dolayısıyla bu tür yoğun propagandaların baskısı altında ''marka'' satın alarak kendini çevresindeki insanlardan ayrıştırmaya çalışan, farklı olduğuna inanan insanlar çıktı ortaya.

Özellikle de ''Ben herkesten farklıyım. Hatta tek'im,'' duygusunu yaşamak isteyen gençler...

Çoğu siyasetten uzak, ülkesinin geleceği ile ilgili en ufak bir kaygı taşımayan, kitap okumayan, ''emek'' denen kavramı ve onun değerini reddetmiş, özetle; boşluğa düşmüş ve arayış içinde bir gençlik bu...

Kendilerini ''değerli'' hissettirecek projelerden yoksun oluşları ''tüketim kültürü'' ne sarılmalarında ve saplantıya dönüşmüş bir alışveriş çılgınlığının içine düşmelerinde en büyük etken.
Güzele, zengine, güçlü olana hayranlık duyuyorlar. Arayışları da bu yüzden ''hem zengin hem ünlü'' olmanın en kısa ve kolay yoldan nasıl elde edilebileceği yönünde...

''Nereden çıktı şimdi bunlar?'' diyebilirsiniz.

15-25 yaş arası gençliğe bir dikkat edin. Hatta yaş yelpazesini daha da genişletin.

Modaya uymak, marka giymek artık bir üstünlük ve statü olarak algılanıyor. Bir tutku ve yaşam biçimine dönüşen bu durum en çok da üniversitelerde yaygın. Podyumlardan hiçbir farkı olmayan kampuslara gidip bir bakın isterseniz. Özellikle de özel üniversitelere...

Aralarında giydiği markaya, altındaki araba modeline göre arkadaş seçenler var!

Bir blue-jean pantolona 1.000 TL, küçücük bir çantaya sırf marka diye 2.000 TL verenler!

Saati, gözlüğü, parfümü ''en ünlü marka ve yurdışından olmazsa olmaz'' olanlar!

Özel üniversitelerin kantinleri yeterince pahalıyken ve oradaki bir bardak çay ücreti ile devlet üniversitesi kantinlerinde 3 çeşitten oluşan bir menü alınabiliyorken yine de o kantini beğenmeyenler, son model spor arabasına atlayıp yemek yemek için lüks bir semte giden ve sadece bir tabak salataya 20 TL verenler!

Kuaföre gidip süslenen sadece kızlar değil. Makyaj yapmasa bile erkekler arasında da solaryuma giden, sürekli fön çektiren, manikür ve pedikürsüz gezmeyenler çoğunlukta. İçlerinde ilgi alanları ve muhabbet konuları kantinde oturup oradan geçen kızlarla ilgili ''Bugün kim, hangi kıyafeti giymiş? Hangi etiket sahte, hangisi orijinal? Son trend saç modeli mi? Rengi ne?'' şeklinde puan vermek olanlar azımsanmayacak sayıda...

Nereden nereye geldim... Şaka gibi bunlar değil mi?

Ama hepsi gerçek ve biz bunların yaşandığı bir ülkedeyiz.

Üstelik söz konusu bu gençler arasında diplomayı alır almaz okkalı birer koltuğa oturanlar var.Ve belki de halen marka tercihlerine göre insanları sınıflandıranlar...

Lahana Suyuyla Zayıflamak

2010-04-20T00:22:00.035+03:00

Hayatın en önemli gerçeğidir sağlık.
Onu kaybedersek hiçbir şeyin anlamı kalmıyor.

Geçenlerde babamla telefonla konuşurken lahana kürü ile bir haftada 3 kilo verdiğini duyunca ve bu durum telefonu elinden kapan annem tarafından heyecanla ve hayretler içinde onaylanınca hemen ben de uygulamaya başladım.

Ve ekstra hiçbir şey yapmadan bir haftada 2 kilo verdiğimi gördüm!

Bütün bir kış üzerimizde biriken toksinlerden ve en çok da bilgisayar başında oturmakla oluşan kilolardan kurtulmak için tam zamanı bence. Gelin yaklaşan yaza sağlıklı bir şekilde ve formda girelim.

Bir tencerede kaynattığınız yarım litre suya iyice yıkadığınız 6-7 adet beyaz lahana yaprağını bıçak değdirmeden ve parçalamadan bütün olarak atın. Ocağın altını kısıp on dakika ağzı kapalı olarak hafif ateşte pişirin ve lahana yapraklarını içinden alın...

- Hazırladığımız bu suyu ikiye bölüp sabah ve akşam birer su bardağı içerek bitiriyoruz.
- Lahana suyumuzu hergün taze olarak hazırlıyoruz.
- Bu işlemi beş gün bu şekilde tekrarlıyoruz.
- Üç gün ara veriyoruz.
- Tekrar beş gün devam ediyoruz. Ve bu şekilde toplam on gün süren kürü tamamlıyoruz.

1- Kış boyunca biriken kiloların gitmesini sağlıyor.
2- Vücutta biriken toksinleri atıyor, kolon kanserini önlüyor.
3- Kan dolaşımını düzenleyip vücudun canlanmasını sağlıyor.
4- Selülitleri yok ediyor.
Son derece doğal ve sağlıklı bu yöntemle inanılmaz bir rahatlama geldiğini ve hızla kilo verdiğinizi göreceksiniz...

* * * *

7 hafta süren ve en az 10 kilo zayıflatan reçete:
4-5 adet beyaz lahana yaprağı yine hiç doğranmadan bir tencerede kaynayan 750 ml suyun içine konulup ağzı kapatılır ve hafif ateşte 7 dk pişirilir. İçinden lahanalar alınıp aşağıdaki şekilde tüketilir:

İLK BEŞ GÜN: Sabah-akşam her gün 1 su bardağı

İKİNCİ HAFTA: Her gün 1 su bardağı

ÜÇÜNCÜ HAFTA: İki günde 1 su bardağı

DÖRDÜNCÜ HAFTA: Üç günde 1 su bardağı

BEŞİNCİ HAFTA: Yedi günde 1 su bardağı

ALTINCI HAFTA: Altıncı hafta içilmeyecek.

YEDİNCİ HAFTA: 1 su bardağı

Not: Zayıflama amaçlı bu kürde de vücuttaki toksinler atılıyor ve kansere karşı koruyucu.

Çarşı-pazarda lahana bitmeden ve gecikmeden başlamanızı öneriyorum.

(Not: Bu reçeteler Prof. Dr. İbrahim Saraçoğlu'na aittir.)

Sağlıcakla kalın...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

21.04.2010
Bugün pazarda şahane lahanalar bulup stok yaptım.
Siz de halen bulabilirsiniz :)