Söz konusu olan spor amaçlı ve insanı kan ter içinde bırakan tempolu bir yürüyüş değil de, kalabalığa karışıp kordonda ve iskele çevresinde birkaç tur attıktan sonra denize bakan bir çay bahçesi ya da kafede bir-iki saat oturup bir şeyler içmeden eve dönülmeyen türdendir. Deniz kokusu eşliğinde içilen o çay ab-ı hayat gibi gelir insana. İçinde günün tüm yorgunluğunu alıp insanı sıfırlayan bir sihri vardır.
Çay bahçesi ya da kafelerde oturmanın dezavantajı da vardır yalnız. Diğer masalardan yükselen, her biri başka bir sohbet, muhabbet hatta gıybet içeren ve ayar çekilmeden ortaya salıverilen desibeli yüksek sesler eşliğinde her birinden başka bir hikâye fışkıran masalar...
Oysa insan sesinin ayarlanma özelliği vardır değil mi? Kendini kaybetmeye gerek var mı? Sesini yanındakilerin duyabileceği ayara getirsen ne olur sanki? Lâkin tam tersi gerçekleşir. Bir dikkat edin bakın, o ayar iki misline yükseltilip bağıra çağıra konuşulmakta, yüksek desibelli kahkahalar eşliğinde ortalık çınlamaktadır. Özellikle de kalabalık bir masaysa insanların geneli bu anlamda gerçekten de kendini kaybeder. Öykü ya da roman yazmak isteyenler hiç konu aramasınlar bence. Gidip sabah erkenden çay bahçesi ya da, kafelerde otursunlar. Akşama kadar kırk çeşit hikâye öğrenecekleri, ilham perilerinin hiç eksilmeyeceği kesin.