İki Hekim, İki Dünya: "Çok Konuşuyoruz" mu Yoksa İnsan mı Unutuyoruz?

Hayat bazen karşımıza öyle zıtlıklar çıkarıyor ki, insan ister istemez durup düşünüyor: Bir mesleği "büyük" yapan şey, sadece duvardaki diplomalar ve teknik beceriler midir, yoksa o mesleğin ruhuna üflenen insani nezaket mi?

İki yıl önce Ankara’da, alanında çok ünlü bir göz hastalıkları profesörüne muayene olmuştum. Tedavinin getirdiği o doğal endişeyi daha odasına girer girmez silip süpüren bir kibarlığı vardı. Muayene bittiğinde, hiç mecburiyeti yokken kendi telefon numarasını uzattı bana. "Gelişmeleri mutlaka bana bildirin, aklınıza bir şey takılırsa da çekinmeden arayın" dedi. Bir profesörün, bir insanın hayatına bu denli incelikle dokunması, bana sadece şifa değil, müthiş bir güven ve değerlilik hissi vermişti gerçekten de. 

Bu olaydan iki yıl kadar sonra da yolum bir başka şehirde, özel bir diş hekiminin koltuğuna düştü. Doğal olarak; maddi karşılığını fazlasıyla ödediğiniz özel sektörden, en azından Ankara'daki o insani yaklaşımın ufacık bir kırıntısını beklersiniz değil mi? Ancak diş hekimim ile iletişim sorunu yaşıyorduk. Anlaşılmaz bir ulaşılmazlık!

Kuluçkaya Yatamayan Küçük Kumrular

Bizim buralarda o kadar çok küçük kumru var ki. Çok çabuk ürediklerini öğrenmiştim zaten. Uçmak yerine genellikle hep yerde geziniyorlar. İnsana yakın bir tür olduğu için de kaçmıyorlar. Yolda yürürken neredeyse üstlerine basacağız. O derece ve her yerdeler:)

Geçen yıl yuva kurma çalışmalarını çok yakından izlemiş ve çok akılsızca bulmuştum. Bir çift küçük kumru bizim arka taraftaki küçük odanın penceresi önünde her Allahın günü yuva yapıyordu. Akşama kadar uğraşılan ve sabah olunca uçup gitmiş bir yuva. Her sabah dişi küçük kumru hiç yılmadan gelip yine köşeye yerleşiyor, erkek olan bulduğu incecik çalı çırpıları ağzıyla ona getiriyor. O da gagasıyla eşinin gagasından alıp yuva olsun da yumurtlayabilsin diye altına yerleştiriyordu. Tam yuvaya benzeyeceği sırada bir rüzgâr geliyor, ya yarısı ya da hepsi birden uçup gidiyordu.

Cezayir Menekşesi: Rousseau, Elizabeth Taylor Gözleri ve Gölgelerin Asaleti

Üç ay kadar önce, mayıs ayı başlarında bir gündü. İskele Meydanı'na kestirme bir yoldan çıkmak üzere şehrin parklarından birinin içinden geçerken aynı zamanda bitkileri incelemeye alıyor, sıradan peyzaj düzenlemelerinin, ağaçların, yeşilliklerin arasında pür dikkat ilerliyordum.

Gözüme aniden eşsiz bir pırlanta gibi çarpan büyüleyici bir çiçeğin önünde kalakaldım. Buğulu bir mor-mavi tonunda, öyle canlı, öyle derin ve eşsiz bir görünümdeydi ki, başından dakikalarca ayrılamadım. Hani sinema tarihinin unutulmaz efsanesi Elizabeth Taylor’ın dünyaca ünlü o nadide menekşe gözleri vardır ya; işte bu çiçek de tam olarak o asil bakışlarla toprağın üzerinden bana bakıyordu.

Heyecanla hemen telefonuma sarılıp, o büyüleyici canlılığı kaybetmemek için peş peşe iki poz çektim. Meğer o anki heyecandan başka bir açıdan çekmeyi bile akıl edememiş, neredeyse birbirinin aynı iki kareyle kalakalmışım! Ama olsun varsın; o fotoğraflara şimdi ne zaman baksam, yine de parktaki o ilk büyülenme anını, o saf heyecanı aynen görebiliyorum.

Eve dönüp bu güzelliğin adını araştırdığımda karşıma Cezayir Menekşesi (Vinca minor) çıktı. Botanikte bu çiçeğin yaz kış yaprak dökmediğini, en zorlu gölgelere ve ağaç altlarına bile meydan okuyarak toprağı asil bir halı gibi kapladığını öğrendim.

Anjelika Erikler ve Kantaron Yağı İşlemlerim

Anneannemin ilk göz ağrısı, mutfak konusunda el verdiği biricik torunu olarak bayrağı taşımaya devam. Temmuz ayı sona erdi. Bu demektir ki bu yıl da sırası gelenlerle kış hazırlıklarına işlem vakti.

Yalnız bu yıl içimi öyle bir heyecan kapladı ki! Meğer isimlerin bize oynadığı tatlı bir oyun varmış. Ben o lezzetine bayıldığım mis kokulu, meşhur Anjelika eriğin peşine düşüp mitolojik hikâyesi olup olmadığını araştırırken, karşıma meleklerin şifası olan "Melekotu" Angelica Archangelica çıkmaz mı? Yolculuk başta biraz karışsa da, mutfakta işlemden geçmeyi bekleyen bu asil ve de leziz mor eriklerin kuruma hikâyesi kendi mucizesini yaratmaya yetti bile!

Balkondaki Ağustos Böceği (Cicadidae)

Sanırsınız ki makro çekim yaptım. Hayır efendim, her zamanki gibi sıradan cep telefonum ile çekip birleştirdim bu iki fotoğrafı.

Hayatımda ilk kez böyle bir böcek gördüm. Dikkatlice bakın bakalım, siz gördünüz mü?

''Sanki uzaydan gelip bizim balkona inmiş,'' diyeceğim; ama iki seksen bir doksan yatıyordu mutfak balkonunun zemininde :)

Güldüğüme bakmayın, vallahi biraz ürperdim ilk gördüğümde. Nereden gelip de oraya düştü hiç bilmiyorum. Acaba karganın ya da kırlangıçın biri buldu da yavrularına götürürken ağzından mı düşürdü? Sanki canlı gibiydi. Baktım hiç kıpırdamıyor, elime alıp incelemek istedim.

Peki ama fosilleşmiş bir böcek bu. Kupkuru; fakat canlıymış gibi bakıyor. Neler oluyor?

Bir alttan bir üstten detaylı fotoğrafını çekip Google'a sormak ancak geldi aklıma: Ta taam!

''Ağustos böceği'' imiş meğer. Yahu bu ne cahillikmiş bende. Şu yaşa geldim ne kendisini görmüşüm ne fotoğrafını. Sadece sesini biliyorum, sesini. Hemcinsleriyle yaz aylarında görev aldığı o koroyu, koristliğini. Nasıl da severim o içimi her nedense huzur ve güven duygusuyla dolduran, sıcak yaz günlerinin neredeyse kesintisiz ve de benzersiz muhteşem korosunu.

Montenegro'da Vizesiz Avrupa Turu

Paket turların ulaşım, otel ve transferleri tek planlamada birleştirerek süreci stressiz hale getirme gibi şahane bir özelliği yok mu sizce? Yurt dışına açılan bu turlar, özellikle lojistik detaylarla uğraşmadan konforlu bir tatil arayanlar için kusursuz bir seçenek. Peki ya vizesi olmayanlar? Onlar için Avrupa tatili bir hayal mi?

Balkanlar'da Adriyatik Denizi kıyısında yer alan, büyüleyici Orta Çağ kasabaları, dik dağları ve fiyort benzeri muhteşem koyları ile ünlü bir Avrupa ülkesi olan Montenegro (Karadağ), şu an Türk vatandaşlarından turistik seyahatlerde 180 gün içinde 30 günü aşmamak kaydıyla vize istememesi, para birimi olarak Euro kullanması ve sunduğu zengin deniz - doğa turizmi seçenekleri sayesinde son yılların en popüler tatil destinasyonlarından biri. Paket turlarla vizesiz tatil yapmak için harika bir tercih.

Karadağ'ın turizm merkezi olan Budva şehrindeki plajlardan biri

Turkuaz renkte berrak bir deniz, kumsalda yoğun şemsiyeler ve arka planda yeşil dağlar. Budva, 2500 yıllık tarihiyle Adriyatik kıyısının en eski yerleşim yerlerinden biri olarak ün yapmış.

Pazar Yerinde Bir Şive Bir Mucize: ''İç İlaç Yok"

Dün cumartesi pazarında dolaşırken dünya tatlısı göçmen bir ninenin tezgâhı önünde durdum. Önündeki taze, kütür kütür salatalıkların üzerine öyle muzip ve gülümseten bir fiyat etiketi koymuştu ki, fotoğrafını çekmeden duramadım. Muhacir şivesinin o kendine has samimiyetiyle kâğıda yazdıkları ''Hiç ilaç yok, tamamen doğal'' demek istiyordu. Telefonumla anı ölümsüzleştirirken, zihnim beni birden yıllar öncesine, hayatımın en yorucu; ama en güzel yolculuklarından birine ışınlayıverdi.

19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı tatiliydi. Kapadokya’ya uzanan ve 14 saate yakın sürmüş o bitmek bilmeyen 4 günlük okul gezisinin tam ortasındaydık. Oraya vardığımızda hepimizin göz kapakları ağırlaşmış, uykusuzluk ve yol yorgunluğu omuzlarımıza çökmüş, zihnimizi ve bedenimizi yavaşlatmıştı. 

Kısa bir süre içinde yol kenarında tezgâhlarda salatalık satıldığını gördük. Okul müdürümüz hemen öne atılıp ''Arkadaşlar, çocuklar! Bu salatalıklar sizi kendinize getirir. Hemen birer tane alıp yiyin!'' dedi.

Oradan Buradan Biraz Ferahlamak

Geçen gün kordonda yürüyüş yaparken Necip Paşa Köşkü'nün yanındaki aralıkta rastladım bu ağaca. Onca yıldır oradaymış; ama ben ilk kez fark ettim. Ve ağacın üzerindeki insan suratını andıran görüntülere, özellikle göz şeklindeki oluşumlara hayretle bakıp araştırmaya karar verdim. Gördüğüm ''titrek kavak ağacı'' imiş.

Ağaç alt dallarını döktüğü zaman geriye kalan doğal izlermiş bu görüntüler.

Söz konusu süreç genellikle "kendiliğinden budama" olarak adlandırılıyormuş. 

Titrek kavak ve huş ağacı benzeri ağaçlarda alt dallar artık yeterli güneş ışığı almadığında, ağaç besinleri kesip dalı düşürdüğünden ortaya çıkan düğüm ve kopan dal üzerindeki iyileşmiş kabuk, bakan bir göze şaşılası biçimde benzeyen oval şekilde bir iz bırakıyormuş. Sadece estetik bir görüntü sunmakla kalmayan bu desenler, aynı zamanda ağacın hastalıklardan korunup enerjisini en verimli şekilde kullanmasına yardımcı bir hayatta kalma mekanizması imiş.

Sanki bir mucize gibi değil mi? Gövdede yer alan kabuk izleri ve çizgilerin ağacın doğal yapısı gereği insana ait karakteristik bir bakış veya yüz ifadesi illüzyonu yaratması inanılır gibi değil sahiden.

Emek Hırsızlarına Dijital Kilit: Blogunuzu Botlardan Nasıl Korursunuz?

Başıma Gelmez Demeyin!

Değerli okurlar, bugüne kadar yazdığım pek çok özgün makalenin, ticari hesaplar tarafından çalınıp binlerce insanı kandırmak üzere kullanılan kuşburnu marmelatı fotoğrafım dahil, çektiğim sayısız görselin internet ortamında izinsiz kullanıldığına şahit oldum. Hepsinde de sesimi çıkardım, Google şikayetlerimi yaptım ve haklılığımı kanıtladım. Ancak bu kez karşıma bambaşka, çok sinsi yeni bir hırsızlık yöntemi çıktı. 

Bir hafta kadar önce şurada anlattığım kötü amaçlı bir kadın tarafından kurulan/kurdurulan bu sistem, "etiket (tag) tabanlı" bir otomatik çekme yöntemiydi. Yani tam bir RSS/Feed Scraper (besleme kazıyıcı) taktiği! Karşı taraf WordPress altyapısı kullandığı için işleri otomatize etmek adına eklentiler (örneğin WP Robot, RSS Post Importer vb.) kurmuş ve benim sitemin RSS beslemesini hedef göstermişti. Benim yazımın başlığını, özetini ve URL'sini kendi içine etiket gibi çekerek hem telif hakkımı ihlal ediyor hem de kendi sitesine uyanıkça "backlink" veya hit sağlamaya çalışıyor, bu yolda hızla ilerliyordu.