Yağmurlu Bir Pazar Günü ve Yemek Masası Parkuru

Bugün pazar. Dışarıda iç ısıtan ama bir yandan da insanı evde kalmaya davet eden tatlı bir sonbahar yağmuru var. Normalde -özellikle pazar günleri- açık havada yürüyüş yapmaya, temiz hava almaya bayılırım. Ama bugün hava bana "Evde kal ve biraz yavaşla" dedi. Yine de içimdeki o hareket etme isteği durduramadı beni. Tam "Ne yapsam?" diye düşünürken, aklıma pandeminin o zor günlerinde rahmetli Prof. Dr. Doğan Cüceloğlu’nun insanın içini ısıtan yemek masası hikâyesi geldi.

Doğan Hoca, pandemide sokağa çıkma yasaklarının olduğu dönemde eşi ile birlikte evde hareketsiz kalmamak için yemek masasının etrafında döne döne yürüdüklerini anlatırken bu yöntemi bir "oyun" ve "yaşam enerjisi bulma" yöntemi olarak paylaşmıştı. O dönem dinleyenlerin yüzünde tatlı bir tebessüm bırakan bu anı, özünde çok derin bir felsefeyi barındırıyordu. Masanın etrafında yürümek, pasif kalmayı reddetmenin ve şartlara adapte olmanın eğlenceli bir yoluydu. Doğan Hoca bu örneği verirken hep şu psikolojik altyapıya vurgu yapıyordu: İçinde bulunduğumuz şartlar ne kadar kısıtlayıcı olursa olsun, şikayet etmek veya hayata küsmek yerine elimizdeki imkânlarla "üretmeye" ve "yaşamı sürdürmeye" odaklanmalıyız.

Bugün ben Doğan Hoca'nın kulaklarını çınlattım. Açtım güzel bir müzik, geçtim yemek masasının etrafına ve adımlamaya başladım. Dışarıdaki yağmura inat, evin içinde adımlarımı tamamlarken zihnimi de tazeledim.

Cumhuriyetimizn 103. Yılı

Bağımsızlık ve özgürlüğümüzün güvencesi Cumhuriyetimizin 103. Yılı kutlu olsun.

Armağanları için başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere tüm kahramanlarımıza saygı, rahmet ve minnetle...

İletişim Kutumdaki Bilgi Avcısı

Dün gece, Zeugma Blog’un arkasındaki o sakin dünyamda, bilgisayar ekranımın ışığında çok tuhaf ve bir o kadar da ürpertici bir gerçeği çözdüm sevgili okur.

Uzun zamandır (2021'den beri) iletişim kutuma ara ara düşen, beni öven, adeta bir nezaket timsali olan farklı isimlerdeki ''okurlarımın'' aslında tek bir maskenin arkasına gizlenmiş sinsi bir bilgi avcısı olduğunu fark ettim.

Üstelik bu hayalet figür, sadece benim gerçek kimliğimin ve telefonumun peşinde değildi. Siz sevgili blog arkadaşlarımın arasından da isimleri ve mailleri görünenlerin yerine geçip sizmişsiniz gibi mail atıyordu bana. Hatta resim sergisine blogumda yer verdiğim; ismi ve mail adresi sosyal medyada açık bir kadın sanatçının yerine de geçmiş, ona blogumda yer verdigim için teşekkür etmek istediğini belirterek telefon numarasını bırakmıştı. Tam bu noktada aklıma gelen ihtimali söyleyeyim mi? Acaba "Ben Zeugma'yım, ismim şu, telefonum bu" diyerek sizleri de benimle kandırmaya çalıştı mı böyle biri?

"Cehenneme Giden Yol İyi Niyet Taşlarıyla Döşelidir"

Yıllar önce yine böyle puslu bir ekim gününde, bu köşede, Karpman Drama Üçgeni’nden bahsetmiş, insan etkileşimlerinde üstlendiğimiz farklı rolleri sorgulamıştık. Hayatın neredeyse her alanına uyarlanabilen bu üçgende her daim kurbandan yana oluşumuz, kurtarıcıya minnet duyuşumuz, kalbi kötülükle dolu zalime ise nefretle doluşumuz gerçeğinden.

Hayatın her alanında fark etmeden büründüğümüz o rollerden; Kurban’dan, Zalim’den ve tabii ki o çok sevdiğimiz, vicdanımızı okşayan "Kurtarıcı" rolünden, yani bu üçgenden çıkmanın altın anahtarı neydi peki? Duygularımızı ve zihnimizi sürekli kontrol ederek kendimize sağlıklı sınırlar koymak.

Bugün mü? Karpman üçgeninin özünde en yakıcı köşesine odaklanıp o çok sevdiğimiz, hatta bir anlamda filmin jönü olan ''Kurtarıcı'' rolünün başlıbaşına bir cehenneme dönüşmesinden bahsetmek istiyorum. Çünkü geçen zaman, hayatın süzgeci ve insan ilişkileri bana o üçgenin suistimale açık en tekinsiz köşesinin "Kurtarıcı"lık olduğunu defalarca kanıtladı.

Bundan tam dokuz asır önce, yani 12. yüzyılda Clairvauxlu Aziz Bernard, o zamandan bugüne yankılanan meşhur deyişinde diyordu ki: "Cehenneme giden yol iyi niyet taşlarıyla döşelidir.'' Bence bu bir nokta atışı...

Macaristan'dan Enstantaneler

Tarih bilgilerinizi yoklayacak olursanız; Macaristan ile ilgili neler hatırlarsınız? Ben bu ülke topraklarının Mohaç Muharebesi ve Budin'in fethiyle yaklaşık 150 yıl boyunca Osmanlı İmparatorluğu'nun yalnızca Orta Avrupa'daki ana üssü, siyasi merkezi olmakla kalmadığını, Viyana ve Orta Avrupa içlerine yapacağı askeri seferler için devasa bir lojistik üs olduğunu hatırlarım mesela. 

Başkent İstanbul'u ve Balkanlar'ı, Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu ile Habsburg tehdidine karşı batıdan koruyan bir savunma hattı olduğunu ve batıdan gelecek tehditlere karşı koruyan güçlü bir savunma kalkanı (tampon bölge) işlevi gördüğünü de hatırlarım.

En kısa haliyle, bizimdi bu topraklar bir zamanlar a dostlar! 1,5 asır boyunca pek çok hayati görev üstlendi. Evet, Budin (Budapeşte), Osmanlı'nın "Serhad" (sınır) vilayetlerinin merkeziydi. Viyana üzerine yapılan seferlerde ordunun toplanma, mühimmat depolama ve kışlama üssü oldu. Gerçekten de tarih sayfalarını karıştırınca, özellikle de Tuna Nehri'nin kıyısındaki o topraklara ayak bastığınızda bıraktığımız derin izleri ve üstlendiği o devasa misyonu hatırlayıp bir ''Ah!" çekmemek elde değil.

Başkent Budapeşte'de Gözetleme Taşı noktasında bulunan Buda Prensi ve Peşte Prensesi Anıtı

Hayatımın En Yoğun Eylül Ayı Sona Erdi

Bir sürü yorgunluk ve yoğunluğun içinde olduğumu söylemiştim hani. Neredeyse üç hafta boyunca üç vilayet arasında dokuduğum mekikler sona erdi ve nihayet dinlenecek zamanlarım olacak derken bir güzel nezle olup geldim. Neyse ki boğazımdan aşağı inmedi ve geçmek üzere. Saman nezlesi galiba. Hayatımda hiç bu kadar üst üste yorulmamıştım. Hayatımda hiç trene de binmemiştim (ülkemizde). Mavi trenle, dinlenerek, rahat bir şekilde oturarak ya da uyuyarak giderim sanmıştım; ama yanılmışım. Sabaha kadar telefonla konuşanlar vardı arkamızda. En az 7-8 kişiyle konuşma gerçekleştiren medeniyetsiz iki kadın!

Dijital Arsızlığa Karşı Neden Sessizim?

Uzun zamandır blogda sessiz kaldığımın, detaylarını bildiğiniz bazı süreçlerin geciktiğinin siz de farkındasınız değil mi? Bugün size, ekranın arkasında bir süredir verdiğim ve beni ruhen çok yoran o mücadeleden bahsetmek istiyorum. Biliyorsunuz, burada paylaştığım yazılardan çoğu uzun süren araştırmaların, kelime kelime işlenen emeğin, en önemlisi de ruhumun birer parçası. Fakat ne yazık ki, dijital dünyanın getirdiği en çirkin durumlardan biriyle yüzleşmek zorunda kaldım. 15 Temmuz 2020'de büyük bir özenle kaleme aldığım "Veba Salgını ve Ölüm Dansı" başlıklı yazımın, başka bir sitenin yazarı (!) tarafından değişik bir yöntemle, arsızca, botlarla cümlelerimin arasına sızarak çalındığını tespit ettim.

Kendi cümlelerimin arasında, hatta yazının en sonundaki hırsızlığı ve emeğimin gaspını görmek beni derinden yaraladı. Sanki suçlu olan benmişim, sanki o çalıntıyı gerçekleştirenler haklıymış gibi, aylardır bu çirkinliğin amacına ulaşmış biçimde internette durması beni çileden çıkarmak üzere.

Bakınız Google, yaptığım ilk incelemede dijital tarih damgama bakarak daha en başından bana hak vermekle kalmayıp şu güzel cümlelerle de haklılığımı nasıl onaylamıştı:

Blogger Okuma Listesi Neden Dondu?

Merhaba sevgili blog yazarları ve sadık blog okuyucuları,

Yaklaşık bir haftadır Blogger paneline girdiğinizde sizin de içinize bir kasvet çöküyor mu?

"Okuma Listesi" (Reading List) veya blogunuzun yan menüsündeki "Blog Listesi" (Blogroll) eklentilerine baktığınızda hep aynı eski yazıları mı görüyorsunuz? "Acaba artık kimse yazmıyor mu?", "Herkes blogunu bıraktı mı?" ya da daha kötüsü "Blogger bu özelliği tamamen mi kaldırdı?" endişesine kapıldıysanız, derin bir nefes alın. Yalnız değilsiniz ve endişeleriniz yersiz!

Bugün, günlerdir toplulukta "off poff" edilmesine neden olan bu can sıkıcı durumun arkasındaki gerçekleri ve bu süreçte neler yapabileceğimizi anlatmak istiyorum.

Gerçek Sorun Ne? (Kalıcı Değil, Küresel Bir Arıza!)

Şu an yaşanan durum kesinlikle kalıcı bir düzenleme veya Blogger’ın bir özelliği yayından kaldırması durumu değil. Karşı karşıya olduğumuz şey, Google sunucularından kaynaklanan küresel bir senkronizasyon arızası (bug). Blogger’ın resmi yardım forumlarında, dünyanın dört bir yanından yüzlerce blogger tam olarak aynı sorunu bildiriyor: Sistemin temel taşlarından biri olan site feed (RSS/Atom) altyapısı, takip edilen blogların yeni yazılarını panellere ulaştıramıyor. Blogger geçmiş yıllarda da benzer teknik altyapı güncellemeleri sırasında bu tarz feed donmaları yaşamıştı. Google mühendisleri arka planda sorunu çözdüğünde sistem kendiliğinden eski düzenine kavuşacak. Yani kimse yazmayı bırakmadı, sadece Blogger bizi birbirimizden geçici olarak habersiz bırakıyor!

Bu Süreçte Yapabileceklerimiz:

Sistem düzelene kadar köşemize çekilip beklemek ya da bloglarımızı terk etmek yerine, blog kültürünü canlı tutmak için uygulayabileceğimiz harika adımlar var:

Kentsel Dönüşümle Gelen

Bir sürü yorgunluk bir sürü yoğunluğun içindeyim kaç gündür. Üç vilayet arasında adeta mekik dokumaktayım ve halen devam ediyor bu yoğunluk.

Yaşadığım şehir, ailemin yaşadığı son şehir ve Ankara. Babadan kalan ve kentsel dönüşüme giren iki ayrı dairenin yerlerine yenileri yapıldı ve bitti. Birisinin arsasına yapılanlardan iki daire, diğerinden ise tek daire biz kardeşlere düşüyordu.

Blogu okuyanlar bilirler ki Ankara'nın çok özel bir yeri vardır kalbimde. O nedenle, bana düşen parayla Başkent'ten küçük bir daire satın alma kararı vermiştim. 

O kararım gerçeğe dönüştü bu hafta. Tam istediğim gibi küçük ama şirin bir ev. Bir taraftan da yoğun bir hüzün var üzerimde. Gözlerim dolu dolu. Çünkü bu evde bastığım her adım geçmişi hatırlatıyor bana. Özellikle de çocukluk anılarım bir bir gözümün önünden geçiyor. Dünyanın, hiçbirimizin kaçamayacağı acımasız döngüsü ve gidenlerin asla geri dönmeyeceği gerçeği, fon müziği "Ah Yalan Dünya" olan bir film şeridi halinde dönüp duruyor sürekli beynimin içinde. 

Gerisini söze dökebilmem de mümkün değil zaten...