Umut Germeç "Yapraksızlık Issızlık" Resim Sergisi

Geçen hafta buluştuğum sergilerden biri de Doç. Dr. Umut Germeç’in "Yapraksızlık Issızlık" adlı resim sergisiydi. Yalı Hanı'nın ahşap merdivenlerini çıkarken üst katın son derece dar ve kısıtlayıcı koridoruna asılmış tablolar görünmeye başlamıştı bile. Bu ünlü ve otantik hanın odalara açılan ince ve uzun koridoruna. O esnada aklımdan Faruk Nafiz'in Han Duvarları şiiri geçti istemsiz. Sonra da şöyle bir hayıflanma:

"Keşke resimleri daha rahat çekebileceğim, estetik mesafeyi ayarlayabileceğim geniş bir alan olsaydı..."

Sanatçının sayıca çok fazla olmayan monotype baskı eserlerini kadraja sığdırmak, o darlıkta adeta bir cambazlık gerektiriyordu çünkü. Fakat tam o an, eserlerin ismini fısıldadım zihnime: Yapraksızlık, Issızlık...

Ve birden fark ettim ki, bu dar koridor bir sergileme hatası değil, felsefi bir kozaydı. Sanatçının pandemi döneminde, hani hepimizin evlere, odalara, dar alanlara sıkıştığı, doğadan kopup kendi içsel ıssızlığımıza gömüldüğü günlerde ürettikleri için Yalı Hanı’nın klostrofobik koridorundan daha iyi bir metafor olamazdı.

Mekân, pandemi günlerinin sıkışmış yalnızlığını fiziken yüzüme çarpmaya başlamıştı.

Zorlukla deklanşöre basmaya çalışırken, sergiye bu kez doğa bizzat kendisi muzip bir müdahalede bulundu. Tarihi hanın pencerelerinden sızan güneş ışınları, tabloların üzerinde oynaşmaya, renklerle dans etmeye başladı. Klasik müzecilik anlayışının "kusur" sayacağı bu yansımalar ve ışık oyunları, benim kadrajımda canlı birer performansa dönüştü.

Sanatçı eserlerini doğadan topladığı malzemelerle, tabiatın ritmiyle üretmişti. Doğa da bu dar koridorda kendi güneşini resimlerin üzerine sererek aldığı selama karşılık veriyordu. Zorlanarak, açıyı zar zor bularak ama ruhunu hissederek çektiğim bu sınırlı sayıdaki kare, sadece Umut Germeç’in tuvallerini değil; mekânın darlığını, zamanın akışını ve güneşin anlık dokunuşlarını da mühürlemişti.

Tıpkı Güzel Sanatlar Galerisi'ndeki  ''Kaybolmadan Önce" fotoğraf sergisinde olduğu gibi, Yalı Hanı’ndan çıkarken de zihnimde aynı cümle yankılanıyordu: Sanat, kusursuz netlikte fotoğraflar çekmek için değil; hayatın o dar, loş ve ıssız koridorlarında bile anın kıymetini bilip ona sahip çıkabilmek içindir.