Bugün pazar. Dışarıda iç ısıtan ama bir yandan da insanı evde kalmaya davet eden tatlı bir sonbahar yağmuru var. Normalde -özellikle pazar günleri- açık havada yürüyüş yapmaya, temiz hava almaya bayılırım. Ama bugün hava bana "Evde kal ve biraz yavaşla" dedi. Yine de içimdeki o hareket etme isteği durduramadı beni. Tam "Ne yapsam?" diye düşünürken, aklıma pandeminin o zor günlerinde rahmetli Prof. Dr. Doğan Cüceloğlu’nun insanın içini ısıtan yemek masası hikâyesi geldi.
Doğan Hoca, pandemide sokağa çıkma yasaklarının olduğu dönemde eşi ile birlikte evde hareketsiz kalmamak için yemek masasının etrafında döne döne yürüdüklerini anlatırken bu yöntemi bir "oyun" ve "yaşam enerjisi bulma" yöntemi olarak paylaşmıştı. O dönem dinleyenlerin yüzünde tatlı bir tebessüm bırakan bu anı, özünde çok derin bir felsefeyi barındırıyordu. Masanın etrafında yürümek, pasif kalmayı reddetmenin ve şartlara adapte olmanın eğlenceli bir yoluydu. Doğan Hoca bu örneği verirken hep şu psikolojik altyapıya vurgu yapıyordu: İçinde bulunduğumuz şartlar ne kadar kısıtlayıcı olursa olsun, şikayet etmek veya hayata küsmek yerine elimizdeki imkânlarla "üretmeye" ve "yaşamı sürdürmeye" odaklanmalıyız.
Bugün ben Doğan Hoca'nın kulaklarını çınlattım. Açtım güzel bir müzik, geçtim yemek masasının etrafına ve adımlamaya başladım. Dışarıdaki yağmura inat, evin içinde adımlarımı tamamlarken zihnimi de tazeledim.
Hayat bazen bizi dört duvar arasına sıkıştırabilir, planlarımızı bozabilir ya da dışarıda yağmur yağdırabilir. Ama çözümler üretmek, hareket etmek, özünde hayata tutunmak her zaman bizim elimizde. Tıpkı bir yemek masasının etrafında dünyayı turlamak gibi... 😊
Siz bugün pazar gününüzü nasıl geçiriyorsunuz? Evde kalıp kendinize küçük ritüeller yarattınız mı?

Bir parça yağmur durup güneş kendini gösterince birkaç ihtiyaç için çıktım dışarı ama o bahaneyle baya bir yürüyüş yaptım güzergahımı değiştirerek:) orta sehpanın etrafini6tur atıyorum ben de hareketsiz kalmak ya da düşünceler içinde kalmak beni boğuyorken, volta atmak gibi, sayılır mı ki bu :)
YanıtlaSilBazen ben de yapıyorum aynısını :) Üçgenin dik kenarını gidip dönmek varken kocaman bir dikkenar üçgen çizip dönüyorum eve. Kordonda deniz havası almam şart gibi geliyor :) Orta sehpa da iyi fikirmiş. Volta atmak gibi düşünülebilir tabii.Tempolu bir yürüyüş haline getirilirse dışarıdaki yürüyüslerden hiç farki yok ki. Pencereler açılıp temiz hava da girerse içeri işte sana yarım saatlik şahane bir yürüyüş.
SilBen de Youtube'da rastlamıştım. Armağan Çağlayan'ın bir konuğu artık İstanbul'da yürüyüş yapmanın pek mümkün olmadığını, evin içinde yürüdüğünü söylemişti. İsmini hatırlayamadım. Sarışın, kısa saçlı, vokalist bir kadındı. Armağan Bey de çok beğendi bu fikri, kesin kendisinin de yapacağını söylemişti.
YanıtlaSilEvet evet. Aynen ben de rastlayip izlemiştim o videoyu. Vokalist hanımın ismi Jale Bekar. Arayıp buldum hatta. 1 yıl önce Ekim ayında yayınlanmış. Kışın soğuğunda, bir de egzoz kokuları içinde yürünmeyeceğinden bahsediyor. Evin içinde tempolu bir yürüyüşle her gün 7 bin adım atıp duşa girdiğini anlatıyor. Armağan Bey de çok hak verip deneyeceğini söylüyor.
Silİnsanın hareket alanını büyüten şey kilometrelerce yol yürümek olmuyor ya, bunu bizzat deneyimledim, Doğan Cüceloğlu'nu tanımıyorum ancak o yemek masasının konusu da biraz bunu anlatıyor sanıırm. Yağmurlu bir pazar gününden böylesine sıcak bir post güzeldi Zeugmacık ;)
YanıtlaSilEvet ya, hareket alanında efor sarfetmek esastır, değil mi? 2 metrekarelik alanda şınav çekmek mesela.Yemek masasının etrafında turlamak da dilersen yarım saat içinde birkaç km katetmek olabiliyor. Cüceloğlu'nu tanımayabilirsin tabii. Tıpkı benim sendeki Hieronymus Bosch adlı ressamı tanımadığım gibi. Bu durumu açıkça belirtmek dürüstlüktür. Bir üçüncü şahıs çıkıp bu yorumun altına ''Aa, çok ünlüdür" diye başlayıp gerisini de zırvalarsa işte onun adı "densizlik" olur. Teşekkür ederim.
Sil