Özene bezene bakmaya çalıştığım halde bir türlü şenlenememiş minicik bir gül fidanım vardı. Hıdrellez akşamı saksısının içine küçük kağıtlara yazdığım dileklerimi katlayarak sabaha kadar balkonda beklettim.
Sonra da bu dilekler için akarsu tercih etmek istedim. Bileğimdeki marteniçkalar için de aynı yöntemi kullanmıştım. İçime ancak o zaman sinecekti çünkü. Sebebine gelince; gül fidanım çok minikti, marteniçka için de mart boyunca leylek görememiş olmam:) O nedenle; dünkü yürüyüşte istikamet denize dökülen çayın üzerindeki köprü idi yine. Esasında en önemli sebep neydi biliyor musunuz? Bloga daha önce yazmıştım. Marteniçkamı ilk kez köprüden akarsuya attığım yıl seyahat dileğim gerçek olmakla kalmamış, Fırat'tan Dicle'ye, Meriç Köprüsü'ne kadar ülkemizin daha pek çok ünlü köprüsünü o yıl görmüştüm.
O zaman gelsin günün fotoğrafları