Sonbaharın sonuncu ayı kasıma bir selam çakıp merhaba diyelim. Sonra da görseller eşliğinde ekim ayına doğru yol alalım. Mola anlamında, dinlendirici bir yayın olsun.
Kasım ayı kasımpatı demek. Nerede görsem gözüm gönlüm açılıyor ve pembe olanlarını daha çok seviyorum nedense. Bir müddet de onlar açtıktan sonra etrafta hemen hemen hiç açmış çiçek kalmayacak.
Dirençli olanlar var yine de. Mesela karahindibalar neredeyse hiç ara vermeden tüm yıl boyunca açıyor artık. Kuytulardaki gül fidanları da aynı şekilde. Onun dışında ne gelincikler var, ne de mor renkte açan irili ufaklı onca çiçek. Son üç beş yıldır leylaklar ve erguvanlar yalancı güneşe aldanıp bu mevsimde ikinci kez açıyorlardı ne hikmetse. Bu yıl henüz rastlamadım. Bir taraftan topraktaki bitkiler kurumakla meşgul, diğer taraftan ağaçlar. Ağaç dalları gövdeyle birlikte kupkuru kalıp hiç yaşam belirtisi göstermemek üzere derin bir uykuya çekilecek artık. Aylarca tek bir yaprak barındırmadan öylece bekleyecek olmaları ne garip! Neyse ki tüm yıl boyunca yeşil kalan çam ağaçları ve birkaç bitki daha var da umudu tazeliyor. Biz insanlarsa bu ilginç döngünün ortasında çabalayıp duruyor, adına da ''Hayat'' diyoruz.