Hava sıcaklıkları hep böyle devam etse keşke. Yeşilin ağır ağır silinip sarı, turuncu ve kızılla yer değiştiği pastoral tabloları kıskandıran görsellerinin yanı sıra serinliği ile de gönüllerin sultanı canım sonbahar. Gözlere, gönüllere, ruhlara şifa veren en muhteşem zamanlar.
Ne yazık ki eylül sona eriyor artık. Gri bulutlar, yağmurlar, soğuk rüzgârlar, erkenden gelen akşamlar hız kazandı. Ağaçlardan dökülüp kaldırım kenarlarına kümelenen rengârenk yaprakların rüzgârla dansı da.
Her biri romantizm için eşsiz birer malzeme...
Ve zaman ne çabuk geçiyor. Eylülü uğurlarken Maclura Pomifera ağacının meyvesi avucumun içinde yine. Kendisiyle ilk kez bu şehirde tanıştım. Kime sorsam ismini bilmiyordu. Büyükçe bir tenis topuna benzeyen bu şık meyvelerden normalde ağacın altına en az beş-altı tane düşmüş olması gerekirken bu kez yere düşmüş olan yalnızca buydu.
Elimdeki, mevsimin ilk hasadı olabilir. Çünkü olgunlaşıp ağacının altında boy gösterme zamanları geçen yıllarda ekim ayının ortalarıymış. İngilizler tarafından Calvert Bahçesi'ne (Halk Bahçesi) epeyce sayıda dikilmiş olan ve sağlık için bazı faydaları olduğu söylenen dutgiller familyasından bu ağacın yalancı portakal, kızılderili portakalı ya da ayı elması ağacı gibi isimleri var. Anavatanı Amerika. Bu fotoğraftan birkaç dakika sonra kadının biri şaşırarak ne olduğunu sordu.