Tül Perdedeki Bıçak İzleri 🔪

Yazıyı bitirip başlığını koyduktan sonra okurların ilk anda polisiye türü bir deneme okuyacağını zannetmelerinin muhtemel olduğunu düşündüm birden...

''Gerilim içindeki genç adam odaya doğru kuşkuyla ilerlerken tül perdenin ardına saklanmış olan ve elindeki bıçağa kadar bariz biçimde görülebilen katili fark edip duraksadı,'' diye başlayan bir deneme mesela.

''Ben bu başlıkta bir deneme yazmadım hakim bey. Güneş yazmış. Şey, pardon! Diyecektim ki 'Tül perdedeki o bıçak izlerini güneş yapmış.'

''İzahı olmayan şeylerin mizahı olur'' demişler hani. Bu da ona benzedi. Malumunuz bu yılki sıcaklara ''aşırı'' demek hafif kaldı. Bunalmaktan, bezginlikten mahvolduk. Nerelere gideceğimizi, ne yapacağımızı şaşırdık. 

Tül perde ile bıçak ilişkisi kurmak da yan binadaki komşumdan armağan. Her zaman yaptığımız gibi birgün yine balkondan balkona sıcakların dayanılmazlığını şikayet ediyorduk birbirimize. Dedim ki: ''Bizim tül perdeler bile bu yılki sıcaklara dayanamadı. Bazı yerleri kopuk kopuk olmuş. Değiştirmemiz lazım.'' Komşum birden çok şaşırdı: ''Aaa, bizim tüller de biri gelip bazı yerlerinden bıçaklamış gibi oldu bu yıl. Güneşten miymiş meğer?!''

Kürek Sporu

Fotoğraftaki karartı hava karardığı ya da yağmur yağacağı için (ah nerede o günler) değil. Aslında deniz ve güneş pırıl pırıl. Kürek çekenler o an güneşin denize vurmayan kısmında oldukları için öyle görünüyorlar. 

Ne çok istedim onların yerinde olmayı. Sera etkili yakıcı güneş etkisinin deniz kenarlarında epeyce azaldığı bariz biçimde hissedildiğine göre o beş kişininki püfür püfür bir serinliğin içinde ne harika bir yolculuk! Tekneyi boğazda kayboluncaya kadar merak ve keyifle seyrettim...

Bu bölgede Kürek ve Kano Spor Kulübü olduğunu duymuştum; ama kendilerini ilk kez görüyordum. Muhtemelen o kulübün üyeleriydiler. Yerli-yabancı kaynaklardan biraz araştırma yaptım sonra. İster hevesli bir Olimpiyat sporcusu, ister hafta sonu savaşçısı, kürek çekmenin her yaştan ve beceri düzeyinden sporcuya uygun programları olan çok yönlü bir spor olduğunu öğrendim. Acaba diyorum... 😍

Ayçiçekleri Güneşi Takip Eder Mi?

Her yıl olduğu gibi, bir dönem saplantılı bir şekilde ayçiçeği tabloları yapan Van Gogh misali, ayçiçeği ile haşır neşirdim bu aralar.

Van Gogh Vazoda On İki Ayçiçeği adlı eserinde ayçiçeklerinin farklı gelişim evrelerini çizmiştir hani. Vazonun sağ alt kısmında yeşil ve küçük bir ayçiçeği sarkarken yukarılara doğru sarı yapraklı erişkinler, kurumaya yüz tutanlar ve tohuma kaçmış türde kahverengimsi büyük başlı ayçiçeklerini betimlemiştir aynı vazoda. 

Böylece farklı renk ve görünümdeki çiçeklerle ahenk kazanmış olan resim, aynı zamanda insan yaşamındaki farklı evreleri; çocukluk, gençlik, olgunluk, yaşlılık dönemlerinin varlığını göstermektedir.

Ben de temmuz ayında çektiğim genç ayçiçeği fotoğrafıyla başlamış oldum. 

Bakın burası çok önemli:) 

Şöyle ki; bizler ayçiçeklerinin sabahtan başlayıp batıncaya kadar güneşi takip ettiğini, gün boyunca yüzlerini hep güneşe döndüğünü zannederken durum hiç de öyle değilmiş. Nitekim hemen alttaki resimlere bakacak olursanız ayçiçeklerinin her biri bir tarafa bakıyor:) Ayçiçeğinin güneşi takip anlamındaki hareketi sadece genç ayçiçeklerinde görülüyormuş. Çünkü bitki olgunlaştıkça ve özellikle de çekirdekler ağırlaştıkça daha az hareket etmeye başlıyor ve doğuya yönelik kalıyor.

Keşke

Hiç uyumasaydık,böyle bir ihtiyacımız hiç olmasaydı.

Gecenin tüm güzelliğini,sessizliğini ve gizemini de yaşasaydık sabaha kadar.
Şafağın o eşsiz güzelliğini seyrederken güneşin olağanüstü doğuşunu saniye saniye izleyerek girseydik her yeni günün sabahına.

Yaşadığımız dünyanın sunduğu mucizelerin farkına varıp mutluluk ve huzurla dolsaydık... Ve hayata yetişebilseydik dingin bir şekilde...

Uyuyarak geçirmek zorunda olduğumuz her dakika, her saniye bir kayıp, yok olmakla eşdeğer ölü zaman. Yazık oluyor gerçekten... Yaşadığımız hayatın yarısı yok oluyor...

Görsel: Deviantart